tag:blogger.com,1999:blog-7769679954979330492012-02-16T14:09:58.158+04:00മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.comBlogger671100tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-23887872692479968352009-12-28T09:34:00.001+04:002009-12-28T09:40:14.059+04:00<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >പുത്തിമാൻ</span><span style="font-size:130%;"><br />ഈ കുറിപ്പെഴുതാൻ കാരണക്കാരനായ നിസാറിനെ പറ്റി ചെറുതായൊന്ന് പറയട്ടെ... എന്റെ ചിരകാല സുഹൃത്തും ഇപ്പോഴെന്റെ സഹപ്രവർത്തകനുമായ സുബൈറിന്റെ പഴയ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന കണ്ണൂർക്കാരനായ നിസാർ, സുബൈറുമായുള്ളത്ര അടുപ്പമില്ലെങ്കിലും ആ പരിചയത്തിന് പഴക്കം ഏറെക്കുറെ അത്ര തന്നെ വരും. നല്ലവൻ, മിതഭാഷി, സൌമ്യൻ... ഇതാണ് നിസാർ. 17 വർഷത്തോളമായി ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഒരു പാക്കിസ്ഥാനിയുടെ ടെക്സ്റ്റൈൽ ട്രേഡിങ്ങിൽ.<br /><br />ഈ ഡിസംബറിലായിരുന്നു കമ്പനി മാനേജരുടെ മകന്റെ വിവാഹ പാർട്ടിയിൽ പങ്കെടുക്കുവാനായി നിസാർ ജയ്പൂരിലേക്ക് പോയത്. കല്യാണവും കൂടാം, കുറച്ച് ദിവസം ആഗ്രയുൾപ്പെടെയുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ ഒന്ന് കാണുകയും ചെയ്യാം എന്നതായിരുന്നു നിസാറിന്റെ ഉദ്ദേശം.<br /><br />പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ ദിവസം മുതൽ കമ്പനിയിലുള്ളവർക്കും ഇവിടെ (ദുബായ്) യുള്ള കൂട്ടുകാർക്കും നിസാറിനെ ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയാതെയായി, മിക്കപ്പോഴും മൊബൈൽ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരിക്കും... ഇനി എടുത്താൽ തന്നെ നിസാറല്ലാത്ത മറ്റൊരാൾ റോങ്ങ് നമ്പറെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. പലരും മാറി മാറി ട്രൈ ചെയ്തിട്ടും ഒരേ ഫലം തന്നെ. നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചന്വേഷിക്കാനാണെങ്കിൽ കൂട്ടുകാർക്ക് ശങ്ക, ഇനിയെന്തെങ്കിലും പ്രശ്ന്മാണെങ്കിലോ, അത് വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലോ! അങ്ങിനെയാണ് സുബൈറിനെ നിസാറിന്റെ കമ്പനിയിലെ കൂട്ടുകാർ വിളിച്ച് വിവരം പറയുന്നത്.<br /><br />സുബൈർ അവന്റെ മൊബൈലിൽ നിന്ന് വിളിച്ചപ്പോഴും വേറൊരാളാണ് എടുത്തത്, റോങ്ങ് നമ്പറെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാനൊരുങ്ങിയ അയാളോട് സുബൈർ പറഞ്ഞു ‘നിസാറിനോട് പറയ്, ഇത് സുബൈറാണെന്ന്‘ അങ്ങിനെ അവസാനം നിസാറിനെ ലൈനിൽ കിട്ടി.<br /><br />എന്താ പ്രശ്നം എന്ന് തിരക്കിയ സുബൈറിനോട് നിസാറാ കഥ പറഞ്ഞു...<br /><br />മാനേജരുടെ മകന്റെ കല്യാണ പാർട്ടിക്ക് അവരുടെ പാക്കിസ്ഥാനിയായ ബോസ്സും ജയ്പൂരിൽ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കേരളത്തെ കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് നല്ലൊരു ചിത്രം മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുള്ള അയാൾക്ക് കേരളം കാണണം എന്നാഗ്രഹം. അതിനാൽ നിസാർ തിരിച്ച് പോകുമ്പോൾ അയാളും നിസാറിനോപ്പം കേരളത്തിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചു.<br /><br />‘ഇപ്പഴത്തെ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഞാനെങ്ങനെ പാക്കിസ്ഥാനിയായ ബോസ്സുമായി കേരളത്തിലേക്ക് പോകും, ബോസ്സിനോടെങ്ങിനെ കൂടെ വരേണ്ട എന്ന് പറയും... അതിനാൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ പാടെ അവിടുന്ന് മുങ്ങി... വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഫോൺ കോൾ ഒഴികെ ഒന്നും അറ്റൻഡ് ചെയ്യാതായി... ഓഫീസിൽ നിന്നോ മറ്റോ വിളിക്കുന്നത് ബോസ്സിന് വേണ്ടിയാണോ എന്നറിയില്ലല്ലോ... തിരിച്ച് ഓഫീസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ പറയാൻ എന്തെങ്കിലും കാരണം കണ്ട് പിടിക്കണം’<br /><br />ചിരിച്ച് കൊണ്ടീ കഥ സുബൈർ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ എനിക്കും ചിരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല. പക്ഷെ, അത് കാലത്തിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിയുള്ള ഒരു മണ്ടൻ ചിരിയായിരുന്നു.<br /><br />ഇക്കാലത്ത് നല്ലൊരു ദേശസ്നേഹിയായിരിക്കാൻ കറകളഞ്ഞ രാജ്യസ്നേഹവും പിറന്ന മണ്ണിനോടുള്ള കൂറും മാത്രം പോര, അത്യാവശ്യം ബുദ്ധിയും വേണമെന്ന് നിസാർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു...<br /><br />എത്രമാത്രം മാറിപ്പോയി നമ്മുടെ ലോകം, ഒപ്പം നമ്മളും... ഏതാനും ഭ്രാന്തന്മാരുടെ ചെയ്തികൾ കാരണം സ്നേഹത്തിനും സൌഹൃദത്തിനും ഇടയ്ക്ക് നമുക്ക് അറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് വേലി തീർക്കേണ്ടി വരുന്നു, ആരെയും സംശയദൃഷ്ടിയോടെ അല്ലാതെ കാണാനാവാതെ വന്നിരിക്കുന്നു... കഷ്ടപ്പെടുന്നവന്റെ നേർക്ക് നീളൂന്ന സഹായഹസ്തങ്ങളിൽ ആരൊക്കെയോ കാണാവിലങ്ങുകൾ തീർത്തിരിക്കുന്നു... പത്ത് ദിർഹംസ് നീട്ടുമ്പോൾ സഹാനുഭൂതിയല്ല, ഭയവും പരിഭ്രമവുമാണ് പ്രകടമാവുന്നത്.<br /><br />ഒരു പുതിയ വർഷം കൂടെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നു. സമാധാനം നിറഞ്ഞതായിരിക്കട്ടെ പുതിയ വർഷം എന്ന് നമുക്ക് വെറുതെ പ്രത്യാശിക്കാനാവില്ല, കാരണം നമുക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും തന്നെ സമയദോഷം കൊണ്ടുരുത്തിരിഞ്ഞവയല്ല. നിസ്സാരവൽക്കരിച്ചും അവഗണിച്ചും വലുതാക്കിയെടുത്ത മഹാവിപത്തുകൾ... അതിനാരൊക്കെയാണ് ഉത്തരവാദികൾ എന്നന്വേഷിക്കുന്നതാവും ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരം. പരസ്പരം ചൂണ്ടുന്ന കുറേ വിരലുകളെ നമുക്ക് കാണാം എന്നതിലുപരി ഗുണമൊന്നുമുണ്ടാകില്ല.<br /><br />വ്യക്തിപരമായെങ്കിലും എല്ലാവർക്കും നന്മയും സമാധാനവും സന്തോഷവും നൽകുന്നതാവട്ടെ പുതിയ വർഷം എന്നാത്മാർത്ഥമായി ആശംസിക്കുന്നു... വ്യക്തികളാണ് ഓരോ സമൂഹത്തിന്റെയും അടിത്തറ എന്നാണല്ലോ വെയ്പ്പ്...!<br /><br />(നിസാറിന് തന്റെ ബോസ്സിനെ കാര്യം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കായിരുന്നില്ലേ എന്നൊരു ചോദ്യം നിങ്ങളെപോലെ തന്നെ എന്നിലും അവശേഷിക്കുന്നു).</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-2388787269247996835?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-62899202683223233792008-11-23T11:09:00.002+04:002008-11-23T18:08:43.234+04:00ബാങ്കില്‍ അതിശക്തമായ ക്യൂ... ഒച്ചിഴയുന്ന വേഗത്തിലാണ് ടെല്ലര്‍ സര്‍വ്വീസ്.<br />ഒരുപാട് നേരമായിട്ടും വരി നീങ്ങാത്തതിനാല്‍ ആളുകള്‍ക്ക് ദേഷ്യം വന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു.<br />ഒരാള്‍ ഒച്ച വെയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി... മുന്നില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ ഒരാളെ കണ്ട ചിലരൊക്കെ അയാള്‍‍ക്കൊപ്പം ചേര്‍ന്നു...<br />മുകളിലെ നിലയില്‍ നിന്നും മാനേജര്‍ ഇത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അറ്റന്ററെ വിട്ട് അയാളെ മുകളിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു...<br />അയാളുടെ ചെക്ക് അറ്റന്റര്‍ വഴി തന്നെ താഴേക്ക് കൊടുത്ത് വിട്ട് എന്‍‍കാശ് ചെയ്ത് അയാളെ പറഞ്ഞ് വിട്ടു. <br />അയാളൊടൊപ്പം ചൂടായവര്‍ നേതാവില്ലാത്ത അവസ്ഥയില്‍ അടങ്ങി (വടി പിടിച്ചു എന്നും ആവാം). <br />മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നവന് അപ്പകഷ്ണങ്ങള്‍ വെച്ച് നീട്ടുന്ന തന്ത്രം തന്നെ ആ മാനേജറും അവിടെ പയറ്റി...!<br /><br />സ്വകാര്യം:<br />ഈ സംഭവം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചു...<br />'അപ്പോ താനുണ്ടായിരുന്നില്ലേ അവിടെ, താനെന്തേ ഒന്നും മിണ്ടീല്ല'<br />'ഹഹഹ...' ഞാന്‍ ചിരിച്ചു...<br />കാരണം, എനിക്ക് കൌണ്ടറിലെത്താന്‍ അപ്പോള്‍ വെറും ഒരാളുടെ അകലമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ!<br /><br />* * * * * * *<br /><br />സാമ്പത്തീക പ്രതിസന്ധി, കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറെക്കുറെ എല്ലാവരും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരു വിഷയമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ജോലിസ്ഥിരതയെ പറ്റി പലരും ഭീതിയിലാണ്...<br /><br />'കോപ്പ്, വന്നാ വന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം... കയ്യിലൊന്നും വെച്ചല്ലല്ലോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... അതേ പോലെ കയ്യും വീശി അങ്ങട്ട് പോണം...' സംസാരത്തിനൊടുവില്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു...<br /><br />അവന്‍ ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്, മനസ്സിനെ ഒരു പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കല്‍.<br />പലരും ഇത്തരത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്... ഞാനും അങ്ങിനെ പറഞ്ഞിരിക്കാം.<br />അതൊരു സ്വയം സാന്ത്വനിപ്പിക്കലേ ആവുന്നുള്ളു... <br />പോയ വര്‍ഷങ്ങള്‍, അദ്ധ്വാനം... അതൊക്കെ നമുക്കാരു പകരം തരും അല്ലേ!<br /><br />* * * * * * *<br /><br />ഒരു ബ്രൌണ്‍ ബ്രെഡ് സ്ലൈസില്‍, വട്ടത്തില് നുറുക്കിയ തക്കാളി രണ്ട് കഷ്ണം വെച്ച് സ്വല്പം ഉപ്പ് വിതറി<br />അതിനു മുകളില്‍ ഒരു സ്ലൈസ് കൂടെ വെച്ച് തിന്നാന്‍ എന്തൊരു രുചിയായായിരുന്നെന്നോ...<br />പക്ഷെ ഈയിടെയായി മുമ്പത്തത്രേം രുചി അങ്ങട്ട് കിട്ടുന്നില്ല...<br /><br />തക്കാളി കിലോയ്ക്ക് ഏഴു ദിര്‍ഹം ഇരുപത്തിയഞ്ച് ഫിത്സ്...!<br /><br />ഇനി വെറുതെ സ്ലൈസ് ഉപ്പിട്ട് കഴിച്ചാ ടേസ്റ്റുണ്ടാവോന്ന് നോക്കണം!<br /><br />* * * * * * *<br /><br />ട്രാഫിക്ക് തിരക്ക്, എനിക്കും കൂട്ടുകാരനും അന്താരാഷ്ട്രവും ഇന്ത്യാരാഷ്ട്രവുമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനുള്ള സമയമാണ്... പലപല പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും പലപല മഹത്തായ പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്ന സമയം കൂടെയാണത്.<br /><br />അന്ന് ഞങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചയ്ക്കെടുത്ത വിഷയം അഴിമതിയായിരുന്നു...<br /><br />'ലാലുപ്രസാദ് പ്രധാനമന്ത്രി ആയാ ഒരു പക്ഷെ അഴിമതി ഇപ്പോഴത്തേക്കാളും ഫലപ്രദമായി തടയാന് കഴിഞ്ഞേക്കും...'<br /><br />'അതെയതെ... അഴിമതിയുടെ എല്ലാ കിടപ്പുവശങ്ങളും പുള്ളിക്ക് മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി അറിയാലോ...'<br /><br />* * * * * * *<br /><br />സ്വര്‍ണ്ണത്തിന്റെ മേന്മ വിളിച്ചോതുന്ന പരസ്യം ടീവിയില്‍...<br /><br />മോഷ്ടിച്ച മാലയുമായി തിരികെ വരുന്ന കള്ളന്‍: 'എന്താണ് ചേച്ചിയിത്... മാല ബി ഐ എസ് അല്ലാല്ലേ...'<br /><br />സ്ത്രീ: ആ... ആ...<br /><br />കള്ളന്‍: 'ബി ഐ എസ് മാര്‍ക്കില്ലെങ്കി ഒരു വെലയുമില്ല ചേച്ചി...'<br /><br />മാല മടക്കി കൊടുത്ത് കള്ളന്‍ മടങ്ങി...<br /><br />'ഇനി മുതല്‍ ബി ഐ എസ് മാര്‍ക്കില്ലാത്ത സ്വര്‍ണ്ണേ വാങ്ങിക്കൂ...' ഞാന്‍ ആത്മഗതിച്ചു<br /><br />ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ....<br />ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ.... <br />ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ....<br /><br />പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇങ്ങിനെ കൂട്ടച്ചിരി കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനു ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിയില്ല, <br />ഒരു റേഡിയോ പ്രോഗ്രാം സ്ഥിരം കേട്ടോണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ഹാങ്ങോവറായി കൂട്ട്യാ മതി...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6289920268322323379?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-89512899746051911292008-09-29T11:53:00.002+04:002008-09-29T12:04:17.712+04:00<strong>പ്രവാസി‍</strong><br />ഞങ്ങളും അനിയന്മാരും കൂടെ നാട്ടിലെ നോമ്പുതുറയുടെ ഫോട്ടോകള്‍ കാണുകയായിരുന്നു. നോമ്പുതുറയോടൊപ്പം തന്നെ അനിയന്‍റെ മോന്‍റെ പിറന്നാളും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. വിഭവസമൃദ്ധമായ നോമ്പുതുറയുടെ ഫോട്ടോകള്‍ കണ്ട അനിയന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... <br /><br />‘ഹഹഹ... ആ നേരത്ത് ഞങ്ങളിവിടെ ഷെയ്ക്ക് മുഹമ്മദിന്‍റെ പാലസിലെ ഇഫ്താര്‍ ടെന്‍റിലേക്കുള്ള ക്യൂവില്‍ നില്പായിരുന്നു...’ <br /><br />സ്വന്തം ചിലവുകള്‍ നിയന്ത്രിച്ച് നാട്ടിലെ ആവശ്യങ്ങള്‍ ആര്‍ഭാടമാക്കുന്ന ഇവിടുത്തെ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന പ്രവാസികളേയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യാന്‍ പോന്നതായിരുന്നു അവന്‍ തമാശയായി പറഞ്ഞ ആ കാര്യം! <br /><br /><strong>ഇവര്‍ ശിക്ഷ അര്‍ഹിക്കുന്നു</strong><br />ചെറുപ്പത്തില്‍, അതായത് ഒരു നാലഞ്ച് വയസ്സുള്ള സമയത്ത്, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ ചോറ് താഴെ കളയുന്ന എന്നോട് വല്ലിപ്പ പറയുമായിരുന്നു... <br /><br />‘ഒരു വറ്റ് നെലത്ത് കളഞ്ഞാല്‍ ഞമ്മള്‍ തിന്ന്ണ പാത്രത്തില്‍ നൂറ് വറ്റ് പെരുകും...’ എന്ന്. <br /><br />അധികം വരുന്ന ചോറും കൂടെ തിന്നേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് വറ്റൊന്നും നിലത്ത് കളയാതെ തന്നെ കഴിക്കുമായിരുന്നു. <br /><br />അത് വല്ലിപ്പാടെ സൂത്രമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് വലുതായപ്പോള്‍... പക്ഷെ വല്ലിപ്പ പറഞ്ഞത് സത്യമാവണേ... ഒരു വറ്റ് താഴെ കളഞ്ഞാല്‍ പാത്രത്തില്‍ നൂറ് വറ്റ് പെരുകണേ എന്ന് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ചിന്തിച്ച കാലവും പിന്നീട് കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്.<br /><br />പട്ടിണി കിടക്കുന്നവന്‍റെ വിശപ്പ് എന്തെന്നറിയാനും പാവപ്പെട്ടവരോട് സഹാനുഭൂതി തോന്നുവാനും ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ വില അറിയുവാനും പ്രയോജനപ്പെടേണ്ടത് കൂടിയാണ് പരിശുദ്ധ റമദാന്‍ മാസം. പക്ഷെ ദൌര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ഒരുപാട് ഭക്ഷണം അനാവശ്യമായി ചിലവഴിക്കപ്പെടുന്നതും ഈ മാസത്തില്‍ തന്നെയാണ്.<br /><br />ഇതു മുന്നില്‍ കണ്ട് കൊണ്ട് തന്നെയാവണം ദുബായ് മുനിസിപ്പാലിറ്റി, എന്തെങ്കിലും പരിപാടികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം അധികമായി വരികയാണെങ്കില്‍ അത് മുനിസിപ്പലിറ്റിയെ അറിയിച്ചാല്‍ അവര്‍ വന്നത് ശേഖരിച്ച് ലേബര്‍ ക്യാമ്പ് പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു പദ്ധതി ഈ റമദാന്‍ കാലത്ത് തുടങ്ങി വെച്ചത്... അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു ഈ നടപടി.<br /><br />ആവശ്യത്തിന് മാത്രം വേണ്ടുന്നത് തിരഞ്ഞെടുത്ത് കഴിക്കാന്‍ സൌകര്യപ്രദമാണ് ബുഫെ പാര്‍ട്ടികള്‍. പക്ഷെ ഏതെങ്കിലും ഒരൈറ്റമെങ്കിലും എടുക്കാന്‍ വിട്ടുപോയെങ്കില്‍ അതൊരു കുറച്ചില്‍ പോലെയാണ് ചിലരെങ്കിലും കാണുന്നത്. വേണ്ടുന്നതും വേണ്ടാത്തതും എല്ലാം ടേബിളില്‍ നിരത്തി വെച്ച് ഒടുവില്‍ അതിലേറിയ പങ്കും എച്ചിലാക്കി മാറ്റും. <br /><br />പാര്‍ക്കുകളിലും മറ്റും കച്ചറയിലേക്ക് തള്ളുന്ന ഭക്ഷണമെത്ര... കാണുമ്പോള്‍ ശരിക്കും വിഷമം തോന്നും. ഭക്ഷണം ധൂര്‍ത്തടിക്കുന്നവരേയും കുറ്റവാളികളായി കണ്ട് നിയമനടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... അല്ലാതെ അന്നത്തിന്‍റെ വിലയറിയാത്തവരെ നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല!<br /><br /><strong>മിച്ചറില്ലാതെ എന്തൂട്ടിഷ്ടാ...</strong><br />നല്ല എരിവുള്ള മിച്ചറും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചൂടുള്ള കട്ടന്‍ ചായയും... <br /><br />ഹോ എന്താ ഒരു ടേസ്റ്റ്... എന്താ ഒരു സുഖം... <br />ഈ കോമ്പിനേഷന്‍ പരീക്ഷിക്കാത്തവര്‍ ആരേലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇനിയും ഒട്ടും താമസിപ്പിക്കരുത്... <br /><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം നോമ്പുതുറയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പുറത്ത് പോയി വരുമ്പോള്‍ ഒരു പായ്ക്കറ്റ് മിച്ചറും കൊണ്ടാണ് വന്നത്... ചായയും കൂട്ടി കുറച്ച് കഴിക്കുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍... <br /><br />‘ഇക്കാ അധികം തിന്നെണ്ടെക്കാ...’ <br /><br />ഓള്‍ക്ക് പേട്യാ... കൊളസ്ട്രോള്‍ വരും ബിപി കൂടും എന്നൊക്കെ... എന്താ ചെയ്യാ... <br /><br />എന്‍റെ ചെറുപ്പം മുതലേയുള്ള ഇഷ്ടവിഭവങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് മിച്ചര്‍. അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്‍റെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മിച്ചറിന് ഇത്രയ്ക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുമായിരുന്നോ... <br /><br />കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളെ പറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ചെറുപ്പം മുതലേ ഫയങ്കര മിടുക്കനായിരുന്നു. അതില്‍ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കണ്ടുപിടുത്തമായിരുന്നു മൂന്നു കുഴലുകളും അതിനോട് ചേര്‍ന്ന് മൂന്ന് ബട്ടണുകളും അടങ്ങിയ ഒരു ചെറിയ ഉപകരണം. <br /><br />ഇത് പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്ന വിധം... <br /><br />നമ്മള്‍ക്ക് എപ്പഴാണ് ഭക്ഷണം ആവശ്യമായി വരുന്നത്... അപ്പോള്‍ വേണ്ടുന്ന ഭക്ഷണം മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ച് ഇതിലെ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തണം. അപ്പോള്‍ നമുക്ക് വേണ്ട് ഭക്ഷണം ഈ കുഴലിലൂടെ വേണ്ടുന്നത്ര പുറത്ത് വരും. <br /><br />പിന്നെന്തിനാ മൂന്ന് കുഴലല്ലേ...? പറയാം... <br /><br />- ഒന്നാമത്തെ കുഴല്‍ മിച്ചര്‍ മാത്രം വരുത്താനായി <br />- രണ്ടാമത്തേത് ബിരിയാണിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം <br />- മുന്നാമത്തെ കുഴല്‍ വഴി മറ്റുള്ള എല്ലാ ഭക്ഷണങ്ങളും വരുത്താം <br /><br />മിച്ചറിന് ഇത്രയും പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന ഞാന്‍, കൊളസ്ട്രോള്‍ ബി.പി ഇതൊക്കെ വന്നാലോന്ന് പേടിച്ച് അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാല്‍ പിന്നെന്തൂട്ട് ജീവിതം... അല്ലേ :)<br /><br /><strong>പെരുന്നാള്‍ ആശംസകള്‍</strong><br />പരിശുദ്ധമായ ഒരു റമദാന്‍ മാസം കൂടെ കടന്നു പോകുന്നു... വ്രതശുദ്ധിയിലൂടെ നേടിയെടുത്ത നന്മയും നല്ല മനസ്സും എന്നും നിലനിറുത്താനാവട്ടെ...<br /><br />എല്ലാവര്‍ക്കും സ്നേഹത്തോടെ പെരുന്നാള്‍ ആശംസകള്‍ നേരുന്നു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-8951289974605191129?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-1875887765579728812008-09-15T11:00:00.003+04:002008-09-16T11:14:43.843+04:00<strong>നന്മ നിറഞ്ഞവന്‍... ആനന്ദ്...</strong><br />ചുറ്റും തിരഞ്ഞാല്‍ നമുക്ക് അപൂര്‍വ്വമായെങ്കിലും കാണാം, വളരെ ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള ചിലരെ... അവര്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരായിരിക്കും‍, അതില്‍ കവിഞ്ഞൊന്നും അവര്‍ ചിന്തിക്കുന്നു പോലുമുണ്ടാകില്ല. പക്ഷെ ഈ ശുദ്ധഗതി അവരെ പലപ്പോഴും കുഴപ്പങ്ങളില്‍ കൊണ്ടെത്തിക്കാറുമുണ്ട്.<br /><br />പ്രവാസ ജീവിതത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെടല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതലായി തോന്നിപ്പിക്കുന്നത് അസുഖങ്ങള്‍ വന്നു പെടുമ്പോഴാണെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അസുഖമായി റൂമില്‍ തനിച്ചാകുമ്പോള്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഒരു സാന്ത്വനവാക്ക് ഒരു തലോടല്‍... ആരും കൊതിച്ചു പോകും. കൂട്ടുകാര്‍ക്കും ഒന്നിച്ച് താമസിക്കുന്നവര്‍ക്കും ചെയ്യാവുന്നതിന് ഒരു പരിധിയുണ്ടാവുമല്ലോ. ഇങ്ങിനെയുള്ള ഘട്ടങ്ങളില്‍ മറ്റെല്ലാം മറന്ന് രോഗികളുടെ കൂടെ നില്‍ക്കുന്ന, ഞാന്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞത് പോലുള്ള നല്ല മനസ്സുകളും നമുക്കിടയിലുണ്ട്. അവരില്‍ ഒരാളാണ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞ ആനന്ദ്.<br /><br />ദുബായില്‍ അപകടത്തില്‍ പെട്ട് കോമ സ്റ്റേജില്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കിടക്കുന്നളുമായി, നാട്ടുകാരനും പരിചയക്കാരനും എന്നതിലുപരി ആനന്ദിന് മറ്റു ബന്ധങ്ങളൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ ആനന്ദ് എന്നും വൈകുന്നേരം സന്ദര്‍ശകര്‍ക്കായി അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള സമയമാരംഭിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ കിടയ്ക്കരികില്‍ എത്തിയിരിക്കും... സമയ പരിധി അവസാനിക്കുവോളം ആ കിടയ്ക്കക്കരികില്‍ കുത്തിയിരിക്കും. യാതൊരു സ്ഥലകാല ബോധവുമില്ലാതെ കോമ സ്റ്റേജില്‍ കിടക്കുന്ന അയാളുടെ അരികിലിരിക്കുന്നതിന് ആനന്ദിന് പറയാനുള്ള കാരണം ആരുടെയെങ്കിലും സാമിപ്യം അയാളില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കിലോ എന്ന പ്രതീക്ഷ മാത്രമാണ്. ആനന്ദിന്‍റെ പ്രതീക്ഷ തെറ്റിയില്ല, വളരെ ചെറിയ രീതിയില്‍ ആ രോഗിയില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ കണ്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.<br /><br />ഇതൊക്കെ മിക്കവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ എന്ന് നമുക്ക് തോന്നാം... ശരിയാണ്, പക്ഷെ ആനന്ദ് എന്നും ഇയാളുടെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നത് ഒമാനിലെ ബുറൈമി എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്നായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ ശമ്പളം വാങ്ങിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളിയായ ആനന്ദ് ദിവസവും തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു തുക ടാക്സിക്ക് ചിലവാക്കിയാണ് ഇവിടെയെത്തിയിരുന്നത്. സമയവും പണവും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഒന്നും വക വെക്കാതെ തന്‍റെ സാമീപ്യം അയാളിലെന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയെങ്കില്‍ എന്ന ചിന്തയില്‍ മത്രമാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി ആനന്ദ് ഇവിടെ വന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആനന്ദിനെ പറ്റി കേട്ടറിഞ്ഞ് എനിക്ക് ആനന്ദിനോട് വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി.<br /><br />അതിനടുത്ത ദിവസം ഞാന്‍ കേട്ടത് ആനന്ദ് ജയിലിലാണെന്ന വിവരമാണ്.<br /><br />ഓമാനിലെ ബുറൈമിയില്‍ നിന്നും യു.എ.ഇ. യിലേക്ക് ആനന്ദ് വന്നിരുന്നത് പെര്‍മിഷനോ മറ്റ് രേഖകളോ ഇല്ലാതെയായിരുന്നു പോലും... അതേ കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത മൂലമോ അതോ അതിന് വേണ്ടി വരുന്ന നടപടിക്രമങ്ങള്‍ മൂലമോ ആകാം ആനന്ദ് മതിയായ രേഖകള്‍ ഇല്ലാതെയാണ് ഇവിടെ വന്നിരുന്നത്.<br /><br />എന്തോ സുരക്ഷാ പരിശോധനയുടെ ഭാഗമായി എത്തിയ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ആനന്ദിനോട് രേഖകള്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആനന്ദ് പറഞ്ഞു ഈ രോഗിയെ കാണാനായി എത്തിയതാണ് എന്ന്. ആനന്ദിന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ വിശ്വാസം തോന്നിയ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ അതൊന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കാനായി ആശുപത്രി ജീവനക്കാരിലൊരാളോട് ആനന്ദ് പറഞ്ഞത് ശരിയാണോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ആ ജീവനക്കാരനും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നന്മ വരണം എന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. ആനന്ദിന്‍റെ വിശ്വാസ്യത ഉറപ്പ് വരുത്താനായി അയാള്‍ പറഞ്ഞു...<br /><br />‘ഇയാള്‍ കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി ഇവിടെ വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളാണ്...’.<br /><br />ഒരു മാസത്തോളമായി യാതൊരു രേഖകളുമില്ലാതെ വരുന്ന ആനന്ദിനെ കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കാതിരിക്കാന്‍ ആ ഉദ്യോഗസ്ഥനാവുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങിനെയാണ് ആനന്ദ് ജയിലിലെത്തിയത്. അധികൃതര്‍ വിധിച്ച പിഴ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ അടച്ച് ആനന്ദ് ജയില്‍ മോചിതനായി... ഇപ്പോള്‍ മതിയായ രേഖകളുമായി ആനന്ദ് വന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു... സംഭവിച്ചതൊന്നും ആനന്ദിന്‍റെ നല്ല മനസ്സിനു വിലങ്ങ് തീര്‍ക്കുന്നില്ല!<br /><br />* * * * * * *<br /><br />ആശുപത്രി ജീവനക്കാരന്‍റെ മറുപടി സമാനമായ ഒരു പഴയ സംഭവം ഓര്‍മ്മയിലെത്തിച്ചു...<br /><br />നാട്ടില്‍ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ സംഘട്ടനം നടന്നതിന്‍റെ പോലീസ് അന്വേഷണങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന കാലം. ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സി മുഖേന സമര്‍പ്പിച്ച ഒരു പാസ്പോര്‍ട്ട് വെരിഫിക്കേഷന് വന്ന പോലീസുകാരന്‍ അപേക്ഷകനെ പറ്റി നാട്ടുകാരിലൊരാളോട് തിരക്കി... പോലീസുകാരന്‍ കേസന്വേഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വന്നതാണെന്ന് കരുതി അയാള്‍ പറഞ്ഞു...<br /><br />‘ഹേയ് ഇയാള്‍ ഒരു കുഴപ്പത്തിലും പെടാത്തയാളാണ്... കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് അയാള്‍ ഗള്‍ഫീന്ന് വന്നതെന്നെ...’.<br /><br />ആ പാസ്പോര്‍ട്ട് ശരിയാക്കിയെടുക്കാന്‍ പിന്നീട് കുറേ നടക്കേണ്ടതായി വന്നു.<br /><br />പലപ്പോഴും ചിലര്‍ സദുദ്ദേശ്യത്തോടെ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വിപരീത ഫലങ്ങള്‍ നല്‍കാറുണ്ട്... അതവരുടെ കുറ്റമല്ലെങ്കില്‍ കൂടിയും!<br /><br /><strong>ഓണസദ്യ കൊണ്ടൊരു നോമ്പു തുറയും, ഒരു കണ്ടുമുട്ടലും...</strong><br />മൂന്നു നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പാണ് യുഎഇയിലെ പൂക്കോട് പഞ്ചായത്തുകാരുടെ കൂട്ടായ്മയില്‍ വെച്ച് ഗാനനെ പരിചയപ്പെടുന്നത് (ആദ്യം പേരു കേട്ടപ്പോള്‍... ഖാനന്‍, ഇയാളേതോ പഠാണി വംശജനാണെന്നാണ് തോന്നിയത്). പിന്നീട് മാസം തോറും നടക്കാറുള്ള മീറ്റിങ്ങുകളില്‍ വെച്ച് കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ടാലൊരു ചിരി, സുഖാന്വേഷണം പിന്നെ യോഗനടപടികള്‍ക്കിടയിലെ സംസാരങ്ങളും... അതില്‍ കവിഞ്ഞൊരു അടുപ്പം ഗാനനുമായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും കഴിഞ്ഞ ഓണദിവസം ഞങ്ങള്‍ കുടുംബസമേതം ഓണസദ്യകൊണ്ട് നോമ്പു തുറന്നത് ഗാനന്‍റെ വീട്ടിലായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അത്രയ്ക്കും അടുപ്പം വരുത്താന്‍ കാരണക്കാരനായത് <a href="http://www.blogger.com/profile/02198853520574883076" target="_blank">പാര്‍ത്ഥന്‍ </a>എന്ന ബ്ലോഗറായിരുന്നു. പാര്‍ത്ഥനെ പരിചയപ്പെടുന്നത് ബ്ലോഗില്‍ വളരെ നന്നായി കവിത എഴുതുന്ന <a href="http://www.blogger.com/profile/00672698397180605734" target="_blank">ചന്ദ്രകാന്തം </a>എന്ന ബ്ലോഗര്‍ വഴിയും... കാരണം അവര്‍ കെട്ട്യോനും കെട്ട്യോളുമാണ് :)<br /><br />പറഞ്ഞു വരുന്നത്... ഗാനന്‍ എന്ന പാര്‍ത്ഥനും, ചന്ദ്രകാന്തവും കൂടിയാണ് നാട്ടുകാരാണെങ്കിലും ബ്ലോഗര്‍മാരായതോണ്ട് മാത്രം ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഓണസദ്യയൊരുക്കിയത്... അതോണ്ട് തന്നെയാണ് സുല്ലിനേം കൂട്ടിയതും കാവലാനും സഹയാത്രികനും ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ വന്ന് ഓണസദ്യ കഴിച്ച് പോയതും... ഈ ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ ഒരു കാര്യേയ് :)<br /><br />* * * * * * *<br /><br />അവരുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കേ അവിടെ മറ്റൊരു അതിഥി വന്നു കയറി, ആളെ കണ്ടപാടെ മനസ്സിലായി... ഇതു പണ്ടു <a href="http://agrajan.blogspot.com/2007/08/blog-post.html" target="_blank">ഞാന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് പ്രസിഡന്‍റായിരുന്നപ്പോള്‍ </a>മണ്ഡലം കോണ്‍ഗ്രസ്സ് പ്രസിഡന്‍റായിരുന്ന ആളാണെന്ന്. ഏകദേശം ഇരുപത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് ശ്രീനിവാസനെ കാണുന്നത്. കുടുംബം കുട്ടികള്‍... കാലം കുറച്ചൊന്നുമല്ല രണ്ട് പേരിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനം അസ്ഥിക്കു പിടിച്ച നാളുകള്‍... പന്തംകൊളുത്തിയും ചുവരെഴുത്തും ജാഥകളും... എല്ലാം ഒരിക്കല്‍ വീണ്ടും ഓര്‍ക്കാനിടയായി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-187588776557972881?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-25752741134649335972008-07-28T11:13:00.000+04:002008-07-28T11:14:10.998+04:00<strong>നമ്മളെന്ന ജനക്കൂട്ടം</strong><br />ക്ലസ്റ്റര്‍ യോഗത്തിനെത്തിയ അദ്ധ്യാപകനെ കുറേപ്പേര്‍ ചേര്‍ന്നു മര്‍ദ്ദിച്ചവശനാക്കുന്നതു ടീവിയില്‍ കണ്ടപ്പോഴേ സങ്കടം തോന്നിയിരുന്നു, പിന്നീടദ്ദേഹം മരണപ്പെട്ടതറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതു കൂടുതലായി. ജീവിച്ചിരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു പാവം ജീവന്‍ ആക്രമോത്സുകരായ ഒരു കൂട്ടം നിഷ്ഠൂരമായി കവര്‍ന്നെടുത്തു. ആ ക്രൂരതയുടെ ആഴവും അതു ചെയ്തവരുടെ രാഷ്ട്രീയവും ലക്ഷ്യവും ഞാന്‍ ഇവിടെ മാറ്റി നിറുത്തട്ടെ!<br /><br />അന്നു സുഹൃത്തിനോടു പറഞ്ഞു... ഒരു പക്ഷെ ആ അക്രമത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്‍, അതില്‍ പ്രതിഷേധിക്കുന്ന നമുക്കിടയില്‍ വന്നുപെട്ടാല്‍ അവനും ഒരു പക്ഷെ ഇതേ അനുഭവം ഉണ്ടായേക്കും. അധികം കാത്തുനില്‍ക്കേണ്ടി വന്നില്ല... പിറ്റേ ദിവസം ചാനലില്‍ കണ്ടു, ജയിംസ് മാഷുടെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ചെന്ന യു.ഡി.എഫു് നേതാവിനെ കോപാകുലരായ ചിലര്‍ വിരട്ടിയോടിക്കുന്നതു്. ഒരുപക്ഷെ അപ്പോഴവിടെ പോലീസിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ മറ്റൊരു ദുരന്തം അവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. ജനങ്ങള്‍ അത്രയ്ക്കും മാറിയിരിക്കുന്നു... ആര്‍ക്കും ആരേയും നിയന്ത്രിക്കാനാവുന്നില്ല. പണ്ടൊക്കെ ദുഷ്ടനാണെങ്കിലും ഒരു കേഡിക്കു് മറ്റുള്ളവരെ വിരട്ടിനിര്‍ത്താനാവുമായിരുന്നു. ഇന്നു് എല്ലാം ജനക്കൂട്ടങ്ങളാണു് കാര്യങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതു്. ഹൈലി ഇന്‍ഫ്ലാമബിളാണു് ജനക്കൂട്ടം, ഒരു ചെറിയ സ്പാര്‍ക്കു മതി അതാളിക്കത്താന്‍!<br /><br />മനുഷ്യനെങ്ങിനെ മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കാനും കൊല്ലാനുമൊക്കെ കഴിയുന്നു, ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ടു്. ഏറെക്കുറെ എല്ലാവരിലും അടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടാവണം അക്രമവാസനകള്‍. അതു സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കൊത്തു പുറത്തു വരുന്നതാവണം. ക്ഷമയും വിട്ടുവീഴ്ചയും നമ്മള്‍ പഠിക്കുന്നതേയില്ല... പകരം, ‘ഒരു ദിവസമെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസം അതു പുലിയെ പോലെ ജീവിക്കണം’ ‘പിന്നെന്തിനാ മീശേം വെച്ചു് ആണാന്നും പറഞ്ഞു നടക്കുന്നതു്’... ആത്മാഭിമാനത്തെ തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന ഇത്തരം ആപ്തവാക്യങ്ങളാണു് നമ്മള്‍ ചെറുപ്പം മുതലേ മനസ്സിലേറ്റി വെക്കുന്നതു്. അതില്‍ നിന്നും പിറകോട്ടു പോകുന്നവന്‍ ഭീരുവായും മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നു. വിട്ടുവീഴ്ചയും പിന്‍മാറ്റവുമൊക്കെ എന്തോ വലിയ നാണക്കേടായാണു് കാണുന്നതു തന്നെ.<br /><br />തിരിച്ചറിവുള്ളവര്‍ പോലും കൂട്ടത്തില്‍ ചേരുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറക്കുന്ന അവസ്ഥ, അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കു് ഒന്നും ചെയ്യനാവാത്ത അവസ്ഥ, അതു മാറിയേ തീരൂ. നമ്മുടെ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ശക്തമായ ബോധവത്ക്കരണം ആവശ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു... അതിനായി പൊതുജനത്തിനു ഫ്രീയായി കൌണ്‍സിലിങ്ങു് നല്‍കാനുള്ള സം‌വിധാനം അധികൃതര്‍ മുന്‍കയ്യെടുത്തു ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... അല്ലെങ്കില്‍ ദുരന്തങ്ങള്‍ ആവത്തിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും!<br /><br /><strong>ഹരിതവിപ്ലവം</strong><br />വെറും മാസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പു് 20 കിലോ പാലക്കാടന്‍ മട്ട അരിക്കു 43 ദിര്‍ഹം വിലയുണ്ടായിരുന്നിടത്തു ഇന്നലത്തെ വില 130 ദിര്‍ഹം! ഒന്‍പതേ അന്‍പതുണ്ടായിരുന്ന മുംതാസു് ബസുമതി അരിക്കു ഇരുപത്തി രണ്ടു ദിര്‍ഹം! മുഖ്യഭക്ഷണമായ അരിയുടെ വിലക്കയറ്റം തന്നെയാണു് എപ്പഴും കൂടുതല്‍ ബാധിക്കുന്നതു്. എങ്ങിനെ ജീവിച്ചു പോകും എന്ന ചോദ്യത്തിനു ഭാര്യ ആശ്വാസം പകരുന്നു...<br /><br />‘ഇതൊക്കെ ഇപ്പോ മാറും ഇക്കാ... നാട്ടിലിപ്പോള്‍ എല്ലാരും വീണ്ടും കൃഷിയിലേക്കു് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... വീണ്ടും ഹരിതവിപ്ലവം വരും... അപ്പോ വില കുറഞ്ഞോളൂം...’<br /><br />ഞാന്‍ മറുത്തൊന്നും പറയാന്‍ പോയില്ല...<br />വീണ്ടും ഹരിതവിപ്ലവം വരുന്നതിനെ കുറിച്ചു പാവം അവള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടോട്ടെ...!<br /><br /><strong>പെണ്‍ബുദ്ധി മുന്‍ബുദ്ധി</strong><br />കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ പഴയ ചുരിദാറുകളൊക്കെ കെട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നതിനു ഭാര്യയോടു കയര്‍ത്തിരുന്നു. പാവപ്പെട്ട ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാനാണെങ്കില്‍ ഈ കീറിപ്പറിഞ്ഞതൊന്നും കൊടുക്കരുതു്... ഉപയോഗിക്കാനാവുന്നതു തന്നെ കൊടുക്കണം എന്നും പറഞ്ഞു... അന്നവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.<br /><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം അനിയന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും വരുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു് പതിമൂന്നു ചുരിദാറുകള്‍ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു... എല്ലാം കണ്ടു പരിചയിച്ച ചുരിദാറുകള്‍, എന്നാലോ എല്ലാറ്റിനും നല്ല പുതുക്കം! ഓരോന്നോരോന്നായി എടുത്തു കാണിക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖത്തു് ‘അമ്പട ഞാനേ’ എന്ന ചിരി പൊതിഞ്ഞ ഭാവം...<br /><br />‘ഇതെങ്ങനൊത്തടിവളേ...’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...<br /><br />‘ആ പഴയ ചുരിദാറുകളുടെയെല്ലാം ഷോളോണ്ടാണു് ഈ ചുരിദാറൊക്കെ അടിച്ചിരിക്കുന്നതു്...’<br /><br />എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു...<br /><br />‘ഓരോന്നടിപ്പിക്കാനും ചിലവു വന്നതു 50 രൂപ... മൊത്തം 650 രൂപയ്ക്കു് പതിമൂന്നു ചുരിദാര്‍...’<br /><br />‘എങ്ങനെണ്ടെന്‍റെ പുത്തീ...’ അവള്‍ തുടര്‍ന്നു...<br /><br />ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ‘ഹാറ്റ്സ് ഓഫ് യു’ പറഞ്ഞു... പിന്നെ ഉ‌റക്കെ ആത്മഗതിച്ചു...<br />‘ഇങ്ങനത്തെ ഐറ്റം തന്നെ കിട്ടുമെങ്കില്‍ ഒന്നു രണ്ടെണ്ണത്തിനെ കൂടെ കെട്ടാമായിരുന്നു...’<br /><br /><strong>അവനവനാത്മസുഖത്തിന്നാചരിക്കുന്നവ</strong><br />ബസ്സില്‍ കയറുമ്പോള്‍ എന്നുമുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനയാണു് വിയര്‍പ്പുനാറ്റമുള്ളവരുടെ അടുത്തു് ഇരിപ്പിടം തരല്ലേ ദൈവമേ എന്നുള്ളതു്. ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന രണ്ടു സീറ്റുകളിലൊന്നില്‍ കിളിവാതിലിനോടു് ചേര്‍ന്നിരിക്കാനിഷ്ടമൊക്കെ തന്നെയാണു്, എങ്കിലും അവിടെ ഇരിക്കാറില്ല... കാരണം, അങ്ങിനെയിരുന്നാല്‍ നമ്മുടെ അടുത്തു ആരെങ്കിലും വന്നിരിക്കുന്നതു വരെ വല്ലാത്ത ചങ്കിടിപ്പായിരിക്കും... പത്തോ ഇരുപതോ മിനിറ്റുകള്‍ സഹിച്ചാല്‍ മതിയെങ്കില്‍ ഓക്കെ... ഇതു പക്ഷെ, ഒന്നര രണ്ടുമണിക്കൂറോളം നാറ്റം സഹിക്കുക എന്നതു് അണ്‍സഹിക്കബിള്‍ തന്നെ... അത്രയ്ക്കും റിസ്ക്കെടുക്കാന്‍ താത്പര്യമില്ലാത്തോണ്ടു്, തരക്കേടില്ലെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്നവരുടെ അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇടം പിടിക്കാറാണു് പതിവു്.<br /><br />പതിവുപോലെ, തടിയനാണെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ കുഴപ്പമില്ലെന്നു തോന്നിപ്പിച്ച ഒരാളുടെ അടുത്തിടം പിടിച്ചു. വണ്ടി കുറച്ചു നീങ്ങിയപ്പോഴാണു് അയാള്‍ വലതുകൈ പൊക്കി പിറകിലേക്കു വെച്ചതു്. അയാളുടെ കക്ഷം എന്‍റെ മുഖത്തിനോടു ചേര്‍ന്നു വന്നു. വലിയ നാറ്റമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും എനിക്കു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത തോന്നി... അയാള്‍ അങ്ങിനെ ചെയ്യരുതല്ലോ എന്ന ചിന്ത, സ്വസ്ഥമായിരുന്നു യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള എന്‍റെ അവകാശത്തെ അയാള്‍ ഹനിക്കുന്നുവെന്ന തോന്നല്‍ എന്നില്‍ ശക്തി പ്രാപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളോടു് അതെങ്ങിനെ പറയും എന്നതും എന്നെ കുഴച്ചു. ഒടുവില്‍ അയാള്‍ ചെയ്യുന്നതിന്‍റെ ബുദ്ധിമുട്ടു് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കാന്‍ ഞാനൊരു വഴിയേ കണ്ടുള്ളൂ...<br /><br />ഞാന്‍ എന്‍റെ ഇടതുകൈ പൊക്കി പിറകിലേക്കു വെച്ചു... ഞാനുദ്ദേശിച്ച ഗുണം പെട്ടെന്നു തന്നെ കണ്ടു... അയാള്‍ കൈ വേഗം താഴ്ത്തി വെച്ചു!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-2575274113464933597?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-65378636378926196262008-07-14T11:07:00.002+04:002008-07-14T13:01:19.014+04:00<strong>ആണവക്കരാറും പിന്തുണയും</strong><br />വിഭിന്ന പാര്‍ട്ടിക്കാരായ ശ്രീനിവാസന്‍റേയും ജയറാമിന്‍റേയും കുളിരണിയിക്കുന്ന വാദകോലാഹലങ്ങളില്‍ പെട്ട് അന്തിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന തിലകനെ നമുക്ക് സന്ദേശം എന്ന സിനിമയില്‍ കാണാം. ആണവക്കരാറിന്‍റെ കാര്യത്തിലിപ്പോള്‍ ഏകദേശം തിലകന്‍റെ ഒരവസ്ഥയിലാണ്... ഓരോ വാദങ്ങളും കേട്ട് തലകുലുക്കാനേ കഴിയുന്നുള്ളു. <br /><br />ആരുടെ വാദമാണ് ശരിയെന്നോ ഏതാണ് തെറ്റെന്നോ പറയാനാവുന്നില്ല. ആണവക്കരാര്‍ നമുക്ക് നല്ലതിനല്ല എന്നത് വായിച്ച് കരാര്‍ വേണ്ട എന്ന അഭിപ്രായത്തിലെത്തുമ്പോഴാണ് ആണവക്കരാര്‍ കൊണ്ട് നമുക്ക് ഗുണങ്ങളാണുള്ളത് എന്ന വാദങ്ങള്‍ മുന്നിലെത്തുന്നത്. ഇരുഭാഗത്തും വാദഗതികള്‍ ഉന്നയിക്കുന്നത് അതിവിദഗ്ദര്‍ തന്നെ. ഏത് ഉള്‍ക്കൊള്ളണം! ഏതെങ്കിലും ഒരു പക്ഷത്തോട് ചായിവുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ കൂറുപുലര്‍ത്താനായിട്ടെങ്കിലും ഒരു നിലപാടിനെ പിന്തുണയ്ക്കാമായിരുന്നു!<br /><br />രാഷ്ട്രീയ ചേരിയിലൊന്നും പെടാത്ത, തലകുത്തി നിന്നു ചിന്തിച്ചിട്ടും ഒരന്തവും കിട്ടാത്ത സാധാരണ ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് ഞാനും ഉറ്റു നോക്കുന്നു... എന്താണു സംഭവിക്കുന്നതെന്ന്! <br /><br />എങ്കിലും... ഇത്രയും താത്പര്യമെടുത്ത് ഇന്ത്യയുമായി ഈ കരാറില്‍ ഒപ്പിടാന്‍ അമേരിക്ക കാണിക്കുന്ന ആവേശം, സ്വന്തം താത്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഏതറ്റം വരേയും പോവുന്ന അമേരിക്കയുടെ ഈ ആവേശം എന്നില്‍ ഭീതി നിറയ്ക്കുന്നു!<br /><br />* * * * * * * *<br /><br />നാലുവര്‍ഷക്കാലം നല്‍കി വന്ന പിന്തുണ ഇടതുപാര്‍ട്ടികള്‍ പിന്‍വലിച്ചിരിക്കുന്നു. അനിവാര്യമായിരുന്ന ഒന്ന് എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞൊന്നും തോന്നിയില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ അഞ്ചുവര്‍ഷം കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സര്‍ക്കാരിനെ പിന്തുണച്ചതിന് ശേഷം ആരെ എതിര്‍ത്ത് കൊണ്ട് ഇടതുപക്ഷത്തിന് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടാനാവും. തങ്ങള്‍ ഇത്രയും കാലം സപ്പോര്‍ട്ട് നല്‍കിയ കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്‍റെ നയങ്ങളേയോ? ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഇടതുപക്ഷം പിന്മാറുമായിരുന്നു. ആണവക്കരാര്‍ അതിന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന്‍ പറ്റിയ ആശയപരമായ ഒരു കാരണമായെന്നു മാത്രം!<br /><br /><strong>മദ്ധ്യാഹ്ന ഇടവേളകള്‍</strong><br />ഇവിടെ ചൂട് അധികരിച്ചതോട് കൂടി കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ മേഖലയില്‍ വിയര്‍പ്പൊഴുക്കി പണിയെടുക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് ആശ്വാസമായി മദ്ധ്യാഹ്ന ഇടവേളകള്‍ നടപ്പിലാക്കി കഴിഞ്ഞു. അത് ലംഘിക്കുന്ന കമ്പനികള്‍ക്ക് ശക്തമായ പിഴ ഒടുക്കേണ്ടാതായി വരും. ക്യാമ്പും സൈറ്റും തമ്മിലുള്ള ദൂരം ചില കേസുകളിലെങ്കിലും തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് സൈറ്റില്‍ തന്നെ വിയര്‍ത്തൊലിച്ച് ഇടവേള ചിലവഴിക്കാന്‍ ഇടയാക്കുമെങ്കിലും അതികഠിനമായ വെയിലില്‍ നിന്നുമുള്ള മോചനം അവര്‍ക്ക് ആശ്വാസകരമായിരിക്കും അല്ലേ! മുമ്പേതോ ലക്കത്തില്‍ എഴുതിയത് ആവര്‍ത്തിക്കട്ടെ... അല്ലെങ്കിലും ഉള്ള് ചുട്ടുപൊള്ളുന്നവന് ഈ ചൂടൊന്നും ഒരു ചൂടായി തോന്നുന്നുണ്ടാവില്ല! <br /><br /><strong>ബ്ലോഗിന്‍റെ നേട്ടങ്ങള്‍</strong><br />ബ്ലോഗിങ്ങ്, അതിന്‍റെ നേട്ടങ്ങള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്. പക്ഷെ ഞാന്‍ കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം <a href="http://dumbkoel.blogspot.com/" target="_blank"> ഇതാണ് </a>... ബ്ലോഗിങ്ങിന്‍റെ സാധ്യതകളെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ ഇനിയും ഊറ്റം കൊള്ളും!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6537863637892619626?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-51436440141727149022008-07-08T12:45:00.003+04:002008-07-08T14:02:29.137+04:00<strong>നമ്മള്‍, സ്വകാര്യത നഷ്ടമായവര്‍</strong><br /><br />ഫ്ലഷ് ടാങ്കിനെന്തോ തകരാറ്, എത്ര അമര്‍ത്തിയിട്ടും വെള്ളം വരുന്നില്ല.<br /><br />ഇപ്പോള്‍ മെയിന്‍റനന്‍സെല്ലാം അവനവന്‍ തന്നെ കയ്യീന്ന് കാശെടുത്ത് ചിലവാക്കി ചെയ്യണമെന്നാണ് മിക്ക ബില്‍ഡിംഗ് ഓണേഴ്സിന്‍റേയും ബില്‍ഡിംഗ് നടത്തിപ്പുകാരായ റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റുകാരുടേയും അലിഖിത നിയമം. എന്നാലോ വാച്ച് മാന് എന്തെങ്കിലും കൊടുത്താല്‍ സംഗതി വളരെ എളുപ്പത്തില്‍ ബില്‍ഡിംഗ് ചിലവില്‍ തന്നെ നടത്തിക്കിട്ടും. അതൊക്കെ എല്ലാവരും കേള്‍ക്കുന്ന അങ്ങാടിപ്പാട്ടുകള്‍.<br /><br />വാച്ച് മാനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു അതൊന്ന് നോക്കാന്‍, അയാള്‍ വന്ന് നോക്കുകേം ചെയ്തു... ഇതും ഇവിടെ വിഷയമല്ല...<br /><br />വാച്ച് മാന്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയതിനു ശേഷമാണ് ഞാന്‍ ജോലി തുടങ്ങിയത്... ബാത്ത് റൂമിന്‍റെ സീലിങ്ങെല്ലാം പൊക്കി നോക്കി, ഫ്ലഷ് ടാങ്കിന്‍റെ സൈഡും അടിഭാഗവുമൊക്കെ പരിശോധിച്ചു നോക്കി... എന്തിനധികം ഡ്രൈനേജ് ഹോള്‍ വരെ പരിശോധിച്ചു... എന്നിട്ടേ എനിക്ക് സമാധാനായുള്ളൂ... ആരെ വിശ്വസിക്കാം ആരെ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാം... ആ കാര്യത്തില്‍ ഒരുറപ്പിലും എത്താന്‍ കഴിയില്ല. ഒരു പത്ത് പതിനഞ്ച് കൊല്ലം മുമ്പായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇങ്ങിനെയൊരവസ്ഥയില്‍ ഞാന്‍ ഇത്രയും ബേജാറാവുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇന്ന് ഇത്രയെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കില്‍ നാളെ ചിലപ്പോള്‍ മല്ലു ആന്‍റി ടേക്കിംഗ് ബാത്ത് എന്നൊരു ലിങ്കില്‍ ക്ലിക്കിയാല്‍ എന്‍റെ ഭാര്യ കുളിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഓഫീസിലിരുന്ന് കാണേണ്ടി വരും.<br /><br />സ്വകാര്യതയ്ക്ക് അത്രയ്ക്കും വിലയില്ലാതായൊരു കാലത്തായിപ്പോയി നമ്മുടെ ജീവിതം. ടോയിലറ്റില്‍ കയറി മനസ്സമാധാനത്തോടെ പാവട പൊക്കാന്‍ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥ... കക്കൂസിലിരിക്കുന്നവളുടെ ആസനത്തില്‍ വരെ ലൈംഗീകത കണ്ടാസ്വദിക്കാന്‍ ആളുള്ളപ്പോള്‍ അതും ലഭ്യമാക്കേണ്ടത് ഉത്തരവാദിത്തപ്പെട്ടവരുടെ കടമ തന്നെ. ഇനി നമുക്ക് പിന്‍ വശത്ത് സിബ്ബ് പിടിപ്പിച്ച പാന്‍റ്സുകളെ ആശ്രയിക്കാം.<br /><br />വള്ളിക്കാവുകളിലും, കോണിച്ചുവട്ടിലും, തട്ടിന്‍ പുറങ്ങളിലും, വൈക്കോല്‍ കൂനകളിലും, പയറ്റിന്‍ തോട്ടങ്ങളിലും കണ്ടുമുട്ടുന്ന പ്രണയങ്ങള്‍ വഴിവിട്ട് സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ ലഭിച്ചിരുന്ന സ്വകാര്യത പോലും ഇന്നത്തെ അടച്ചിട്ട മുറികളിലെ പ്രണയസല്ലാപങ്ങള്‍ക്കില്ല!<br /><br />ഉല്ലാസഭരിതമായി ചിലവഴിക്കേണ്ട ട്രിപ്പുകള്‍ എങ്ങിനെ മനസ്സമാധാനത്തോടെ ചിലവഴിക്കും... ഹോട്ടലുകളുടെ നിലവാരം വളരെ നല്ലതായിരിക്കാം, പക്ഷെ നമുക്ക് മുമ്പ് അവിടെ താമസിച്ചവരുടെ നിലവാരം അത്ര നല്ലതല്ലെങ്കിലോ?<br /><br />[ഹോട്ടലില്‍ തങ്ങേണ്ടി വന്നാല്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍, കോഴിയെ മൂടിയിടുന്ന കൂട പോലുള്ള... ഫോള്‍ഡ് ചെയ്യാവുന്ന വലിയ ഒന്നിനെ പറ്റി ഞാന്‍ ചുമ്മാ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്... :)]<br /><br />നിത്യേന കേള്‍ക്കുന്നതും കാണുന്നതുമായ വാര്‍ത്തകള്‍ നിസ്സാരമായി തള്ളാവുന്നവയല്ല...<br /><br />ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടവര്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ...<br />ഓര്‍ക്കുക... എവിടേയും നമ്മളുടെ സ്വകാര്യത കവരാന്‍ തയ്യാറായി ഒരു ക്യാമറക്കണ്ണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം!<br /><br />മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യത കാണുന്ന സുഖം എന്തായാലും സ്വന്തം സ്വകാര്യത സ്ക്രീനില്‍ തെളിയുമ്പോള്‍ കിട്ടാന്‍ സാധ്യതയില്ല!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-5143644014172714902?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-91501154415294763192008-06-24T10:15:00.000+04:002008-06-24T10:15:36.237+04:00<strong>എനിക്കു പഴഞ്ചനായാല്‍ മതി!</strong><br />മിനിയാന്നു് ഓഫീസില്‍ നിന്നും തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു് പോകുന്ന വഴി, ഷാര്‍ജ ബാങ്ക് സ്ട്രീറ്റിലെ വഫ സെന്‍ററിനു മുമ്പിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഏഴോ എട്ടോ വയസ്സു പ്രായം വരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി കടന്നു പോയി. തൊട്ടപ്പുറത്തു് ഫോണ്‍ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരുത്തന്‍ ഈ കുട്ടിയെ നോക്കുന്ന നോട്ടം, അയാളെ ഒരു പുഴുത്ത പട്ടിയെ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പ്രായത്തിലും കവിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള ആ കുട്ടി ധരിച്ചിരുന്നതു് വളരെ ഇറുകിയ വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു. അയാളുടെ കാമക്കണ്ണുകള്‍ കുറേ നേരം ആ കുട്ടിയെ പിന്തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി പ്രതിഷേധിക്കാനേ എനിക്കായുള്ളൂ, മനം നിറഞ്ഞ പിരാക്കും. <br /><br />ഒട്ടും തന്നെ സംസ്കരിക്കപ്പെടാത്ത സംസ്കാര സമ്പന്നതയില്‍ മയങ്ങിയിരിക്കുന്നവരാണു നമ്മള്‍. വളരെ വികസിച്ച സമൂഹത്തിലാണു നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതെന്നു പറയാനും എഴുതാനും പറ്റുന്ന പരുവത്തിനപ്പുറം നാം ഒന്നുമായിട്ടില്ല. എല്ലാതലത്തിലും വികസനം സംഭവിക്കുന്നതു പോലെ തന്നെ നീചപ്രവൃത്തികളും അതിന്‍റെ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും വികസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.<br /><br />സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ ആരേയും നമ്മള്‍ വിശ്വസിക്കരുതു്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സുരക്ഷിതത്വമാവണം എല്ലാറ്റിലും വലുതു്. നമ്മള്‍ കണ്ണുമടച്ചു് വിശ്വസിക്കുന്നവരാകാം ചിലപ്പോള്‍ ഏറ്റവും അപകടകാരികള്‍. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പു് കൂട്ടുകാരനോടൊത്തു അയാളുടെ സഹോദരന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍, ഒരേ കുടുംബം പോലെ അവരുടെ കൂടെ ഷെയര്‍ ചെയ്തു താമസിക്കുന്നവരുടെ അഞ്ചോ ആറോ വയസ്സു വരുന്ന കുട്ടിയെ മടിയിലിരുത്തി വൃത്തികേടിനു ശ്രമിച്ചു എന്‍റെ അന്നത്തെ കൂട്ടുകാരന്‍. അന്നേരം ആ അച്ഛനുമമ്മയും ഉച്ചയുറക്കത്തിലായിരുന്നു!. അന്നവന്‍റെ മുഖമടച്ചു് ഒന്നു കൊടുക്കാനും ആ സൌഹൃദം വലിച്ചെറിയാനും കഴിഞ്ഞു.<br /><br />പ്രിയപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളെ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍, അവര്‍ നമുക്കേ കുഞ്ഞുങ്ങളാകുന്നുള്ളൂ. പെണ്ണെന്നു കേട്ടാലേ ഉദ്ധരണം സംഭവിക്കുന്നവനു അവളും, ശുക്ലസ്ഖലനത്തിനു് ഹേതുവാക്കുന്ന ഒന്നുമാത്രമാണു്. അവന്‍റെ കാമക്കണ്ണുകളില്‍ നിന്നു് അവളെ രക്ഷിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥര്‍ നമ്മള്‍ മാത്രമാണു്. ലോകത്തിലെ നിയമസംഹിതകളോ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളോ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ രക്ഷിക്കില്ല, അതിനു നമുക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. അവരെ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കാം, അവരെ തനിയെ പുറത്തു വിടാതിരിക്കാം, അപരിചിതരായ ‘അങ്കിളു’മാരുടെ അടുത്തു തനിച്ചു വിടാതിരിക്കാം... ഇതിന്‍റെ പേരില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ നമ്മളെ പഴഞ്ചനെന്നോ യാഥാസ്ഥിതികനെന്നോ ഒക്കെ വിളിച്ചോട്ടെ, ആ വിളി നമുക്കഭിമാനത്തോടെ ആസ്വദിക്കാം, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞതു്... നമ്മുടെ മക്കള്‍ ഒറ്റയ്ക്കൊന്നു പറക്കാനാവുന്നതു വരെയെങ്കിലും.<br /><br />* * * * * *<br /><br />ചെരണ്ടത്തൂര്‍ നാട്ടുകാരെ, ഷഹാനയുടെ ഘാതകനെ ദയവായി കൊല്ലരുതു്. അയാളുടെ ഓരോ അവയവവും ചുറ്റിക വെച്ചടിച്ചുപരത്തിക്കോളൂ, പക്ഷെ... അയാളെ കൊല്ലരുതു്... അതയാളെ രക്ഷപ്പെടുത്തലാവും...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-9150115441529476319?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-74191114235742780062008-04-22T00:30:00.004+04:002008-06-09T14:34:43.749+04:00<div align="right"><a href="http://agrajan.blogspot.com/2008/06/black-week.html"></a><div align="left"><strong>ഉപദ്രവസ്മരണ...</strong><br />സഹായ മനസ്ഥിതി ഉപദ്രവമായി മാറുന്നതിനെ പറ്റി ഈ പംക്തിയില്‍ മുന്‍പും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് റേഡിയോയില്‍ കേട്ട ഒരു ചര്‍ച്ച വീണ്ടും അതേകുറിച്ചെഴുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.<br /><br />ഫോണില്ലാത്ത ഒരപരിചിതന് വിളിക്കാന്‍ തന്‍റെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ കൊടുത്തു എന്ന നല്ല കാര്യം ഒരാള്‍ ചെയ്തു. അപരിചിതന്‍ ഉറുദുവില്‍ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നു... ഫോണ്‍ തിരികെ കൊടുത്ത് നീങ്ങുന്നു. പിന്നീട് ആ നമ്പറില്‍ നിന്നും ഇയാളെ വിളിച്ച് തെറി പറയുകയും അതേ പറ്റി പോലീസില്‍ പരാതി പറയാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഇതേ കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ തന്‍റെ പേരില്‍ കേസ് ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളുടെ അനുഭവമായിരുന്നു ചര്‍ച്ചാ വിഷയം... ആദ്യം ഫോണ്‍ ചെയ്ത അപരിചിതന്‍ ഉറുദുവില്‍ നല്ല എണ്ണം പറഞ്ഞ തെറിയാണ് വിളമ്പിയതെന്ന് ഇദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലാവാതെ പോയി. അയാളിനി അതിന്‍റെ പേരില്‍ എത്രമാത്രം മെനക്കെടെണ്ടി വരും എന്നുള്ളത് കണ്ടറിയണം.<br /><br />ഫോണ്‍ ചോദിക്കുന്നവര്‍...<br />എ.റ്റി.എം കാര്‍ഡ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെങ്ങിനെ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവര്‍...<br />കാര്‍ ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കുന്നവര്‍...<br />ഇങ്ങിനെ നിരുപദ്രവമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സഹായങ്ങള്‍ നാം പലപ്പോഴും ചെയ്യാറുണ്ട്. നമ്മള്‍ക്ക് കഴിയുന്ന ചെറിയ സഹായങ്ങള്‍ എന്നുള്ള നിലയ്ക്കാണ് ഈ വക കാര്യങ്ങളെ കാണാറ്. പക്ഷെ, ഇതിന്‍റെ ഭാഗമായി വന്നേക്കാവുന്ന നൂലാമാലകളെ പറ്റി നാം ബോധവാന്മാരാവേണ്ടതുണ്ട്.<br /><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൂടെ എ.റ്റി.എം. കാര്‍ഡ് ഉപയോഗിക്കാന്‍ സഹായം ഒരു ഫിലിപ്പൈനി ചോദിച്ചിരുന്നു. ഞാന്‍ കാര്‍ഡോ കീ പാഡോ തൊടാതെ എങ്ങിനെ അതുപയോഗിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കാറേയുള്ളൂ. ഇതേ പറ്റി കേട്ട സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത് അവന്‍ തന്നെയാണ് കാര്‍ഡ് വാങ്ങി കാശെടുത്ത് കൊടുക്കാറുള്ളതെന്ന്. വല്ലവന്‍റേയും അടിച്ച് മാറ്റിയ കാര്‍ഡാണ് അതെങ്കില്‍ എപ്പോ പണിയായി എന്ന് ചോദിച്ചാ പോരേ!<br /><br />വഴിവക്കില്‍ നിന്നും കൈ കാട്ടി കാറില്‍ കയറുന്നവന്‍... അവന്‍റെ കയ്യിലുണ്ടായേക്കാവുന്ന ഒരു ചെറിയ പൊതിയോ ഒരു സഞ്ചിയോ മതി സഹായിച്ചവന് ആജീവനാന്തം പണി കൊടുക്കാന്‍!<br /><br />ഒരു കോള്‍ ചെയ്യാന്‍ ഫോണ്‍ ചോദിച്ചവന്‍ അതും കൊണ്ട് ഓടുന്നതും അപൂര്‍വ്വമല്ല.<br /><br />ചിലരെല്ലാം ഇങ്ങിനെ തട്ടിപ്പ് കാണിക്കുന്നു എന്ന് കരുതി... എല്ലാവരേയും ആ രീതിയില്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതും ശരിയല്ല. പക്ഷെ നമ്മുടെ സുരക്ഷ ആദ്യം ഉറപ്പ് വരുത്തിക്കൊണ്ടായിരിക്കണം സഹായിക്കാന്‍ മുതിരേണ്ടത് എന്ന് മാത്രം.<br /><br />ഫോണ്‍ വിളിക്കേണ്ടവന് വേണ്ടി നമുക്ക് തന്നെ സംസാരിക്കാം.<br />എ.റ്റി.എം. കാര്‍ഡ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടവനെ കൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് അതുപയോഗിപ്പിക്കാം... സന്ദര്‍ഭോചിതമായ രീതിയില്‍ നമ്മുടെ ഭാഗം ഭദ്രമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം... അല്ലെങ്കില്‍ ഉപകാരസ്മരണ ഉപദ്രവസ്മരണയായി മാറിയേക്കാം!<br /><br /><strong>സഫലമാകുന്ന ആഗ്രഹങ്ങള്‍</strong><br />കളര്‍ പെന്‍സില്‍, പെന്‍സില്‍ ബോക്സ്, ബാഗ്, ഷൂസ്... മോള്‍ക്ക് സ്കൂളിലേക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം പറ്റാവുന്ന പോലെ ഒരുക്കുന്നു. ഒരു ബാഗിന് വേണ്ടി കൊതിച്ച എന്‍റെ ബാല്യം ഓര്‍മ്മയിലെത്തുന്നു. ചോദിക്കാതെ തന്നെ അവള്‍ക്ക് എല്ലാം ഒരുക്കി കൊടുക്കുന്നതിലെ നിര്‍വൃതി. അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് കമ്പ്യൂട്ടറിന് വേണ്ടിയാണ്... വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ മക്കള്‍ക്കായി ആദ്യം ഒരുക്കികൊടുക്കുന്നത് ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ലാപ്ടോപ്പായേക്കാം അല്ലേ!<br /><br /><br /><br /><strong><span style="color:#990000;">* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *<br />ഒരു ഇടവേളയിലാണ്...<br />വീണ്ടും കാണും വരേയ്ക്കും വിട...<br />* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * </span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-7419111423574278006?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-31180472662549914332008-04-14T21:15:00.000+04:002008-04-14T11:11:33.913+04:00<strong>ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം</strong><br />അരി കയറ്റുമതിക്ക് നിരോധനം, അരിക്ക് വില കൂടാന്‍ പോകുന്നു, അരി കിട്ടാനില്ലാതാവുന്നു. ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രയിലാണ് റേഡിയോ ന്യൂസ് കേട്ടത്. കേട്ട പാതി, നല്ലപാതിയെ വിളിച്ചു. വേഗം പോയി നാലു ചാക്ക് അരി വാങ്ങി വരാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശം കൊടുത്തു. അരി കിട്ടാതെ ഞങ്ങള്‍ കഷ്ടപ്പെടരുതല്ലോ. വൈകീട്ട് വീട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ടു അടുത്തുള്ള സൂപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റുകാര്‍ കുറേയേറെ അരിച്ചാക്കുകള്‍ അവരുടെ ഗോഡൌണില്‍ നിറച്ച് വെക്കുന്നു. വില കൂട്ടി വില്‍ക്കാനായി വാങ്ങി വെക്കുന്നത് കണ്ടോ... ലാഭക്കൊതിയന്മാര്‍. അപ്പോ രാവിലെ ഭാര്യയെ കൊണ്ട് നാലു ചാക്ക് അരി വാങ്ങിപ്പിച്ചത് ലാഭം നോക്കിയല്ലാ... ഹോ അത് പോലെയാണോ ഇത്, ഇവര്‍ ചെയ്യുന്നത് ചൂഷണമല്ലേ... ഞാന്‍ ചൂഷണം ചെയ്യെപ്പെടാതിരിക്കാനായി മുന്‍കരുതല്‍ എടുത്തതല്ലേ!<br /><br /><strong>വിശ്വാസം</strong><br />മോള്‍ക്ക് നല്ല ചുമ, സാധാരണ കാണിക്കാറുള്ള ഡോക്ടര്‍ ദുബായിലാണ്. ഷാര്‍ജയില്‍ നിന്നും ദുബായിലേക്ക് പോകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അടുത്ത് തന്നെയുള്ള ഡോക്ടറെ കാണിക്കാം എന്ന് വെച്ചു. മോള്‍ക്ക് നല്ല ചുമ... അതിലിടയ്ക്ക് വന്ന ഫോണ്‍ കോള്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്ത് കൊണ്ട് തന്നെ ഡോക്ടര്‍ മോളെ പരിശോധിച്ച് പറഞ്ഞു... ചിലപ്പോ അലര്‍ജി കൊണ്ടുള്ള പ്രശ്നമാകാനാണ് സാധ്യത. രണ്ട് സിറപ്പുകളും കുറിച്ച് തന്നു. 50 ദിര്‍ഹംസ് കൊടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ പോന്നു. പക്ഷെ, എനിക്കോ ഭാര്യയ്ക്കോ ഡോക്ടറുടെ രീതിയില്‍ ഒട്ടും തൃപ്തി തോന്നിയില്ല... ഇനി ആ ഭാഗത്തേക്കില്ല എന്നുറപ്പിച്ചു... അല്ലാതെ ഡോക്ടര്‍ ഇന്ന രീതിയില്‍ ചികിത്സിക്കണം എന്ന് പറയാനാവില്ലല്ലോ. <br /><br />രാത്രി മോള്‍ക്ക് പനിയും വന്നു. രാവിലെ തന്നെ സ്ഥിരം കാണിക്കാറുള്ള ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. ഡോക്ടര്‍ കുശലങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു, മോളുടെ ചെവി, മൂക്ക്, തൊണ്ട, ജോയിന്‍റുകള്‍ എല്ലാം പരിശോധിച്ചു, തൂക്കം നോക്കി, മോളോട് തമാശ പറഞ്ഞു, ചിരിച്ചു. അവസാനം പറഞ്ഞു ഇത് അലര്‍ജിടെ പ്രശ്നമാവാനാണ് സാധ്യത. ഈ മരുന്നുകള്‍ തന്നെ കണ്ടിന്യൂ ചെയ്താല്‍ മതി. അവിടേയും കൊടുത്തു 50 ദിര്‍ഹംസ്. പക്ഷെ, ആ അമ്പതിന് മൂല്യം വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു.<br /><br />രണ്ട് ഡോക്ടര്‍മാരും പറഞ്ഞ അസുഖകാരണവും നിര്‍ദ്ദേശിച്ച മരുന്നുകളും ഒന്നുതന്നെ. പക്ഷെ രണ്ട് പേരും സമീപിച്ച രീതി, അത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. രോഗിയിലും കൂടെയുള്ളവരിലും വിശ്വാസം ജനിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് ഡോക്ടറുടെ വിജയം തന്നെ - അല്ലേ? ആണോ!<br /><br /><strong>ഓണ്‍ ദ റോഡ്</strong><br />‘എങ്ങോട്ടാ...’ ടാക്സി ഡ്രൈവറുടെ ചോദ്യം<br />‘ഷാര്‍ജ ഇന്ത്യന്‍ സ്കൂള്‍...’<br />‘$#^&amp;%#$*%$...’ ഡ്രൈവറെന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നു.<br />‘എന്താ...’<br />‘അങ്ങോട്ട് പോയാല്‍ ആകെ കിട്ടുന്നത് മൂന്നോ നാലോ ദിര്‍ഹമാണ്...’<br />‘ആട്ടെ, അങ്ങട്ട് പോയാല്‍ സാറിന് എത്ര വേണമാവോ...’<br /><br />എങ്ങോട്ടാ... ടാക്സിയില്‍ കയറും മുമ്പേ തന്നെ മിക്ക ഡ്രൈവര്‍മാരും ഇങ്ങിനെ ചോദിച്ചിരിക്കും. എങ്ങോട്ടായാലെന്ത് മീറ്ററില്‍ കാണും പ്രകാരം കാശ് തന്നാല്‍ പോരെ. കുറഞ്ഞ ദൂരമോ തിരക്കുള്ള ഏരിയിലോട്ടാണെങ്കിലോ മിക്ക ഡ്രൈവര്‍മാരുടേയും മുഖഭാവം മാറും. ‘അവിടെയെത്താന്‍ ഒരുപാട് സമയമെടുക്കും, എന്നിട്ടോ കിട്ടുന്നത് നിസ്സരമായ സംഖ്യയാവും’ - ചില ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞ് കൊണ്ടേയിരിക്കും. ചിലര്‍ അങ്ങോട്ട് പോകില്ല എന്ന് തീര്‍ത്ത് പറയും, പിന്നെ പോലീസിന്‍റെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്യുമ്പോഴായിരിക്കും ആ തീര്‍പ്പില്‍ മാറ്റം വരുത്തുക. യാത്രക്കാരന്‍ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യണം. തിരക്കില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം യാത്ര ചെയ്യണോ. ഇതൊക്കെ നിങ്ങളുടെ ജോലിയുടെ ഭാഗമല്ലേ. യാത്രക്കാരന്‍ തന്നെ ശരി. ഡ്രൈവര്‍, അവനും നിശ്ചിത സമയത്തിനുള്ളില്‍ രണ്ടറ്റം മുട്ടിക്കാനുള്ള വഹയുണ്ടാക്കാന്‍ ബദ്ധപ്പെടുന്നവനല്ലേ എന്ന സഹതാപം ഉള്ളില്‍ തോന്നാറുണ്ട്. എങ്കിലും യാത്രക്കാരനെ പഴിക്കുന്നതിലെന്തര്‍ത്ഥം! <br /><br />ഇവിടെ മീറ്റര്‍ ടാക്സി വരുന്നതിനൊക്കെ മുമ്പൊരു നാള്‍. മീന്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലേക്ക് പോണം. ടാക്സി വിളിച്ചു... ‘മച്ചി മാര്‍ക്കറ്റ്’ എന്ന പറഞ്ഞതേ ‘പച്ച’യായ ഡ്രൈവര്‍ പച്ചയില്‍ ചോദിച്ചു... ‘ക്യൂം ഉദര്‍ ജാത്തേ..?!’. <br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />നല്ലതല്ല എന്നറിഞ്ഞ് തന്നെ വല്ലപ്പോഴും ഒരു സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക് നുണയാന്‍ ഇഷ്ടമാണ്. സെവനപ്പ് കുടിക്കുന്ന പാച്ചുവിന് ഞാന്‍ കുടിക്കുന്ന ലൈറ്റ് കോളയും വേണമെന്ന്.<br /><br />‘ഇത് കുടിച്ചാല്‍ കുട്ടികളുടെ പല്ല് കേട് വരും...’ നല്ലപാതി ക്യാനില്‍ നോക്കിവായിക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞ് കോള ചോദിച്ചതിന് തടയിട്ടു.<br /><br />‘ഇതിലെന്താ എഴുത്യേക്ണ്...’ പാച്ചു ഉടനെ സ്വന്തം ക്യാനിലേക്ക് നോക്കി...<br /><br />എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു...<br /><br />‘ഇത് ദിവസോം കുടിക്കണത് നല്ലതാണ്...’<br /><br />* * * * * *<br /><br />അല്ല പിള്ളേര് ഇങ്ങനെ തൊടങ്ങ്യാ എങ്ങനെ ഞാനെന്‍റെ കുട്ടിയെ സ്കൂളില്‍ വിടും...<br /><br />മൂന്നാം ദിവസം സ്കൂളില്‍ നിന്നും വന്ന പാച്ചുവിന്‍റെ സംശയം...<br /><br />‘ഒരു ചെക്കന്‍ ഇന്നെ നോക്കി ബൂട്ടിഫുള്‍ന്ന് പറഞ്ഞു... അവനെന്തിനാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്... അവനെന്നെ ചീത്ത പറഞ്ഞതാണോ...’<br /><br />ഞാനിപ്പോ തന്നെ ഹിറ്റ്ലറിലെ മമ്മുട്ടിയുടെ വേഷം കെട്ടേണ്ടി വര്വോ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-3118047266254991433?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-79401632781006870662008-04-07T04:00:00.000+04:002008-04-06T18:00:29.855+04:00കുറേ ദിവസങ്ങളായി പാച്ചുവും ഞങ്ങളും കാത്തിരുന്ന ആ സുദിനം ഇന്നായിരുന്നു.<br />പാച്ചുവിന്‍റെ ആദ്യത്തെ സ്കൂള്‍ ദിനം!<br /><br />സ്കൂള്‍ ബാഗ് പുറത്ത് തൂക്കാന്‍, യൂണിഫോമിടാന്‍, വാട്ടര്‍ ബോട്ടില്‍ കഴുത്തില്‍ തൂക്കിയിടാന്‍, പുസ്തകങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍... കൊതിയോടെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു പാച്ചു... ഒപ്പം ഞങ്ങളും!<br /><br />അമ്മക്കിളിയുടെ ചിറകുകള്‍ക്കടിയില്‍ നിന്നും അവള്‍ ചിറക് വിടര്‍ത്തി തനിയെ പറക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. ഞങ്ങള്‍ മാത്രം നിറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്ന അവളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് ഇനി ഗുരുക്കന്മാര്‍‍, കൂട്ടുകാര്‍... അങ്ങിനെ പലരും കടന്ന് വരാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നതായിരുന്നു അവള്‍ക്കിന്നലെ വരെ ശരിയും തെറ്റും. ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം വീതിക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ സ്നേഹം.<br /><br />അവളുടെ ചുമലില്‍ തൂങ്ങുന്ന ബാഗിന്‍റെ ഭാരമോര്‍ത്ത് ഞങ്ങളേ വേവലാതിപ്പെടുന്നുള്ളൂ, അവള്‍ക്കാ ഭാവമേയില്ല!<br /><br />സ്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ അവള്‍ പിടിച്ചിരിക്കില്ലേ...<br />തലയെങ്ങാനം ഇടിക്കുമോ...<br />പ്രാഥമീക കൃത്യങ്ങള്‍ ശരിക്കും നിര്‍വ്വഹിക്കില്ലേ...<br />ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോരുമോ...<br />ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് കരയുമോ...<br /><br />എല്ലാ മാതാപിതാക്കളേയും പോലെ ഞങ്ങള്‍ക്കും ആശങ്കകളൊത്തിരി!<br /><br />ക്ലാസ്സില്‍ വിട്ട് ഒരു യാത്ര പറച്ചിലിന് ശേഷം, വീണ്ടും യാത്ര പറയാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ പാച്ചു ചോദിച്ചു...<br />‘ങ്ങള് പോവ്വാന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പിന്നേം വന്നക്ക്ണ്...’<br /><br />മകനെ സ്കൂളില്‍ വിട്ട ആദ്യ ദിനം ഫുട്ബോളര്‍ ഡേവീഡ് ബെക്കാം കരഞ്ഞെന്ന് വാര്‍ത്ത... കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷമോ അതിനു മുമ്പത്തെ വര്‍ഷമോ...!<br /><br />‘സെലിബ്രിറ്റിയുടെ ജാഡ....’ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്... അന്ന്.<br /><br />സോറി... ബെക്കാം, ഇന്നെനിക്കറിയാം അന്ന് നീ കരഞ്ഞതെന്തിനെന്ന്...<br /><br />കുറച്ച് നേരം മാറി നിന്നതിന് ശേഷം വീണ്ടും ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ്സ് പരിസരത്തെത്തുമ്പോള്‍ രക്ഷിതാക്കളെ ആട്ടിതെളിച്ച് പുറത്താക്കുകയായിരുന്നു സ്കൂള്‍ അധികൃതര്‍.... എങ്കിലും നല്ലപാതി എങ്ങിനെയോ അവസരമുണ്ടാക്കി പാച്ചുവിനെ ഒന്ന് കൂടെ നോക്കി വന്നു... കുഞ്ഞിന്‍റെ കരച്ചില്‍ കണ്ട് ക്ലാസ്സിന്‍റെ പരിസരത്ത് നിന്നും മാറാതെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരമ്മയെ നോക്കി സൂപ്പര്‍ വൈസര്‍ ഒച്ചയെടുക്കുന്നത് പിറകില്‍ നിന്നും കേട്ടു...<br /><br />“ഇറ്റ്സ് നോട്ട് യുവര്‍ ചൈല്‍ഡ്, ഇറ്റ്സ് അവര്‍ ചൈല്‍ഡ്...”<br /><br />കാര്‍ക്കശ്യം കൊണ്ട് പുതച്ച ആ സ്വരത്തിലും ഒരു ആശ്വസിപ്പിക്കലിന്‍റെ അലയടി ഒളിച്ചിരുന്നിരുന്നു...<br /><br />കരച്ചിലുകളേയും ബഹളങ്ങളേയും പിന്നിലാക്കി ഞങ്ങള്‍ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി... പാച്ചുവില്ലാതെ തനിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ എഴുതിഫലിപ്പിക്കാനാവാത്ത ഒരു വികാരം ഞങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു...!‍<br /><br />നിങ്ങളെല്ലാവരുടേയും പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ അവള്‍ക്കുണ്ടാവണം...<br />എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളേയും ദൈവം എന്നും നന്മകള്‍ നല്‍കി അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ!<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186104386763473922" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_9Y0M9Rx7MCA/R_i-dm0hxAI/AAAAAAAACAk/-c3cWpPTJeA/s400/06-04-08.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-7940163278100687066?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-56022503071920522822008-03-24T19:30:00.000+04:002008-03-24T08:56:05.822+04:00<strong>അഗ്രജന്‍ അഥവാ കടിഞ്ഞൂല്‍ പൊട്ടന്‍!</strong><br />ദൂരെ നിന്നും വരുന്ന ആളോളമെത്തി തന്‍റെ ഉയരവും എന്ന സന്തോഷം, വരുന്ന ആള്‍ അടുത്തൂടെ കടന്ന് പോകുമ്പോള്‍ നിരാശയ്ക്ക് വഴി മാറിക്കൊടുത്തിരുന്ന കുട്ടിക്കാലം. വളരാന്‍ കൊതിയായിരുന്നു... മുഴുക്കയ്യന്‍ ഷര്‍ട്ടിട്ടാല്‍, മുണ്ടുടുത്താല്‍, കുരുത്തു വരുന്ന മീശയില്‍ കരിപിടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍... എല്ലാം എന്തൊരാഹ്ലാദമായിരുന്നു, വളര്‍ച്ചയുടെ പടവുകള്‍ താണ്ടുന്ന ആവേശം! ഇപ്പോള്‍ കൊതിക്കുന്നു അങ്ങോട്ടൊക്കെ ഒന്ന് തിരിച്ചു നടക്കാനായെങ്കില്‍!<br /><br />അഗ്രജന്‍ എന്ന ബ്ലോഗ് നെയിമിനോടൊപ്പം ‘അഗ്രജന്‍ അഥവാ കടിഞ്ഞൂല്‍ പൊട്ടന്‍‘ എന്നൊരു ടാഗ് ലൈനും കൂടെ ചേര്‍ത്തിരുന്നു ഞാന്‍ ബ്ലോഗിങ്ങ് തുടങ്ങിയ ആദ്യകാലങ്ങളില്‍. ‘ഫോട്ടോ വെച്ച സ്ഥിതിക്ക് കടിഞ്ഞൂല്‍ പൊട്ടന്‍ എന്നെഴുതേണ്ടിയിരുന്നില്ല...’ എന്ന് കമന്‍റിട്ടത് നിത്യകല്യാണി എന്ന പേരിലൊരു ബ്ലോഗറാണ്. പിന്നീടെപ്പോഴോ വിശാലമനസ്കനാണ് അതൊഴിവാക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. അഗ്രജന്‍ എന്നതിന്, ആദ്യം ജനിച്ചവന്‍ അഥവാ മൂത്ത പുത്രന്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥമേ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ. ബ്ലോഗ് നെയിം തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍, മൂത്തപുത്രന്‍റെ എല്ലാ നേട്ടങ്ങളും കോട്ടങ്ങളും ശരിക്കും അറിഞ്ഞ എനിക്ക് ‘അഗ്രജന്‍‘ എന്നത് കണ്ടെത്താന്‍ അധികം ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. ‘ഡാ കടിഞ്ഞിപ്പൊട്ടാ...’ എന്ന മൂത്ത അമ്മാവന്‍റെ വിളി എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. അത് കേള്‍ക്കുമ്പോ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറയും... ‘മാമാ... നമ്മളപ്പോ ഒരേ ഇനമാണല്ലേ...’!<br /><br />പറഞ്ഞു വന്നത്, പണ്ട് പണ്ടൊരു മാര്‍ച്ച് മാസത്തില്‍, ഇതേ പോലൊരു 24ആം തിയ്യതിയിലെ സൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറോട്ട് നീങ്ങാനായി തീരുമാനിച്ച സമയത്ത് <a href="http://padayidam.blogspot.com/2008/02/blog-post_20.html" target="_blank">ഇവര്‍ക്ക് </a>ഒരു കടിഞ്ഞൂല്‍ പൊട്ടന്‍ അവതരിച്ചു!<br /><br /><strong>തീര്‍ത്ഥയാത്ര!</strong><br />കാലിളകിയ ബെഞ്ചില്‍ അഞ്ചോ ആറോ പേരിരുന്ന്, സ്ലേറ്റിലെഴുതുമ്പോള്‍ കൈ അടുത്തിരിക്കുന്നവന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ കൊള്ളാതെ ഒതുക്കിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു... സഹകരണത്തിന്‍റേയും അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്‍റുകളുടേയും പാഠം അവിടെ നിന്നേ പഠിച്ചെടുത്തിരുന്നു. മോളെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാനെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടു... ഓരോ കുട്ടിക്കും വെവ്വേറെ കസേരയും മേശയും. മനസ്സ് പഴയ ബെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു തീര്‍ത്ഥയാത്ര നടത്തി!<br /><br /><strong>സമ്പാദ്യം! </strong><br />പതിനാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്, ഞാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ എത്തി ജോലിയെല്ലാം കിട്ടിയ സമയത്ത് എന്‍റുപ്പാടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ അബ്ദുള്‍ റഹിമാനിക്ക എന്നെ ഒരു റെക്കറിംഗ് ഡെപ്പോസിറ്റ് അക്കൌണ്ട് തുടങ്ങാന്‍ വേണ്ടി പ്രേരിപ്പിച്ചു... മാസം വെറും ആയിരം രൂപ അടയ്ക്കാവുന്ന വിധത്തില്‍. പുള്ളിക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചെങ്കിലും, തൊള്ളായിരം ദിര്‍ഹം മാത്രം ശമ്പളം വാങ്ങിയിരുന്ന ഒരുത്തന് അവന്‍റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത് നൂറ് ദിര്‍ഹം നീക്കി വെക്കാന്‍ ആവുമായിരുന്നില്ല. വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുപാട് പിന്നിടുമ്പോള്‍ വെറുതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ആലോചിക്കുന്നു... ‘എങ്ങിനെയെങ്കിലും അന്നത്...’!<br /><br />- ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബില്‍‍<br />- വാട്ടര്‍ ബില്‍<br />- ടെലഫോണ്‍ ബില്‍<br />- ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ഡ് പെയ്മെന്‍റ്<br />- ലോണ്‍ പെയ്മെന്‍റ്<br /><br />ഈ ഗണത്തിലായിരിക്കണം സേവിംഗിന്‍റെ സ്ഥാനം. ശമ്പളം കിട്ടിയാല്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധമായും നീക്കി വെക്കേണ്ട ഒന്ന്, അല്ലാതെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം മാറ്റി വെക്കേണ്ട ഒന്നാവരുത്!<br /><br /><em>ലേബല്‍: തിരിച്ചറിയാന്‍ വൈകിയവന്‍റെ ജല്പനങ്ങള്‍.</em><br /><br /><strong>എന്‍റെ പിഴ... എന്‍റെ മാത്രം പിഴ!</strong><br />അശ്രദ്ധയെ പറ്റി ഞാന്‍ <a href="http://agrajan.blogspot.com/2006/09/blog-post_19.html" target="_blank">മുമ്പൊരിക്കല്‍ </a>എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ചില ചെറിയ അശ്രദ്ധകള്‍ക്ക് പോലും ചിലപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ വലിയ വില നല്‍കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. താഴേക്ക് പോവേണ്ട ഞാന്‍ ധൃതിയില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ മോളിലോട്ട് പോണ ലിഫ്റ്റില്‍ കയ‌റി എന്നതാണ് ഞാന്‍ ചെയ്ത തെറ്റ്. പക്ഷെ അതിന് നല്‍കേണ്ടി വന്ന വിലയോ... മാനഹാനി!<br /><br />ഒരാള്‍ മാത്രം ലിഫ്റ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അയാള്‍ അടുത്ത ഏതെങ്കിലും ഫ്ലോറിലിറങ്ങും എന്ന എന്‍റെ ചിന്ത പോലെ തന്നെ അയാള്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ഫ്ലോറുകള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇറങ്ങി... പക്ഷെ ആ മഹാപാപി ഇറങ്ങുന്നതിനും മുമ്പേ ഒരു ‘അധോവായു’ അവിടെ വിതച്ചാണ് പോയത്... ഇടുങ്ങിയ ആ ലിഫ്റ്റ് ക്യാബിനില്‍ പുകയ്ക്കാന്‍ വെച്ച പഴക്കുല പോലെയായി ഞാന്‍. ഓ ഇതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം എന്നു കരുതി തള്ളാന്‍ വരട്ടെ... തിരിച്ച് താഴോട്ട് പ്രയാണം തുടര്‍ന്ന ലിഫ്റ്റിലേക്ക് അടുത്ത ഫ്ലോറില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ കൂടെ കയറി. അവിടെയാണെന്‍റെ ദുരന്തം തുടങ്ങുന്നത്... അയാളുടെ വായും മൂക്കും സം‌യുക്തമായി ന്‍ഹ്രും... ങ്ഹും... ഖ്ഹ്രും... എന്നൊക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു... അയാള്‍ മൂക്ക് പൊത്തുന്നു... എന്നെ നോക്കി ചിറി കോട്ടുന്നു... മുഖം ചുളിക്കുന്നു. ‘ഞാനല്ല... ഇവനാ...’ എന്നൊന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനെങ്കിലും വേറൊരു മനുഷ്യ ജീവി ആ ലിഫ്റ്റില്‍ വേണ്ടേ! ഇനി ആ മനുഷ്യനെ എവിടെ വെച്ച് കണ്ടാലും മുങ്ങി നടക്കേണ്ട ഗതികേടിലായി ഞാനിപ്പോള്‍. ‘അതേയ്... അന്നതേയ്... ഞാനല്ലായിരുന്നു...’ എന്നൊക്കെ എങ്ങിനെ പറയും!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />സ്കൂളില്‍ അഡ്മിഷന് വേണ്ടിയുള്ള പ്ലേസ്മെന്‍റ് ടെസ്റ്റിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ്...<br />‘ഇതെത്ര വിരലുണ്ട്...’ എന്‍റെ ഒരു വിരല്‍ ഉയര്‍ത്തി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...<br />‘വണ്‍...’ പാച്ചുവിന്‍റെ ഉത്തരം...<br />‘ഇതോ...’ രണ്ട് വിരല്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് എന്‍റെ ചോദ്യം...<br />‘റ്റു....... [ഇത്രയും കേട്ട് ഞാന്‍ അടുത്ത വിരല്‍ ഉയര്‍ത്തും മുമ്പേ പാച്ചു ഉത്തരം മുഴുവനാക്കി] .....വണ്‍...’<br />‘ഇക്കാ... ബഷീറിന്‍റെ തലമുറ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്...’ നല്ലപാതിയുടെ കമന്‍റ്!<br /><br />* * * * * *<br /><br />‘മോള്‍ക്ക് ബോട്ടീ പോയതാ, കടലീ കുളിച്ചതാ, ബാര്‍ബിക്യൂ ണ്ടാക്കീതാ... കൂടുതലിഷ്ടായത്...’<br /><br />കൂട്ടുകാരുമായി ചിലവഴിച്ച ഒഴിവ് ദിനത്തിന്‍റെ അവസാനം ഞാന്‍ പാച്ചുവിനോട് ചോദിച്ചു.<br /><br />‘അച്ചൂനോടും *മൊതമതിനോടും തല്ലൂട്യേത്...’ പാച്ചുവിന്‍റെ ഉത്തരം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.<br /><br />അവളുടെ ഇഷ്ടമുണ്ടോ ഞാനറിയുന്നു!<br /><br />*മുഹമ്മദ്<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-5602250307192052282?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-14725871033698764152008-03-10T20:33:00.000+04:002008-03-11T14:09:54.558+04:00<strong>മുഷ്ടി ചുരുട്ടേണ്ടതാര്‍ക്ക് നേരെ!</strong><br />വീണ്ടും കൊലപാതക രാഷ്ട്രീയം തകര്‍ത്ത് വാഴുന്നു. ചോരയ്ക്ക് പകരം ചോര, രഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ ഇനിയും മാറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത മുദ്രാവാക്യം. അത്താണിയായവന്‍റെ വിയോഗം അനാഥരാക്കിയവരുടെ കണ്ണുനീരുണ്ടോ രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍റെ മനസ്സ് നനയ്ക്കുന്നു. പൂജ്യം വെട്ടിക്കളിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ ജയിക്കാനോ ഒപ്പത്തിനൊപ്പമെത്താനോ ആണവന്‍റെ വ്യഗ്രത. പാവപ്പെട്ടവന്‍റെ കഷ്ടപ്പാടിനേയും ആശയത്തോടുള്ള കൂറിനേയും മുതലെടുത്ത്, കയ്യിലേക്ക് ആയുധം നല്‍കി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച് വിടുന്നു... അയല്‍ക്കാരന്‍റെ തല കൊയ്യാന്‍, ഒപ്പം സ്വന്തം തലയ്ക്ക് മുകളില്‍ ഒരു വാള്‍ തൂക്കിയിടാന്‍. എന്നിട്ട് അമേരിക്കയുടേയും ഇസ്രായേലിന്‍റേയും അല്‍ക്വയ്ദയുടേയും ഭീകരതയ്ക്കെതിരെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടുന്നു... നമ്മിലെ ഭീകരതയെ നാമിനിയെന്നു തിരിച്ചറിയും!<br /><br /><strong>വന്ദ്യവയോധികരുടെ സരസബോധം!</strong><br />ഷാര്‍ജയിലെ ബുഹൈറ കോര്‍ണിഷിലൂടെ രാവിലെ നടക്കാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു ഞാന്‍. പലതും ചിന്തിച്ച് കൊണ്ട് കൈ വീശി ആഞ്ഞ് നടക്കുകയാണ് ഞാന്‍ [നിങ്ങളോടെനിക്ക് സത്യം പറയാലോ! അടുത്ത ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളില്‍ എന്തെഴുതും എന്ന് ചിന്തിച്ചായിരുന്നു നടത്തം :)]. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കൈ എനിക്ക് നേരെ വിലങ്ങനെ ഉയര്‍ന്നത്. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി നിന്നു. നോക്കുമ്പോള്‍ എതിരില്‍ വന്നിരുന്ന വന്ദ്യവയോധികനായ ഒരു അറബി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. നരച്ച, അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ വെണ്മയുള്ള താടിമീശയ്ക്കിടയിലൂടെ ഉദിച്ച് വരുന്നൊരു നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി. സ്പീഡില്‍ നടന്നിരുന്ന എന്നെ ഞെട്ടിക്കാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം കൈ നീട്ടി, എന്‍റെ ഞെട്ടല്‍ ആസ്വദിക്കുകയാണ് അയാള്‍. ഞാനും ചിരിച്ച് അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് നടന്നു നീങ്ങി. വേറെ ആരെങ്കിലുമായിരുന്നെങ്കില്‍ ശരിക്കും ശുണ്ഠി വരുമായിരുന്ന ഒരു കാര്യമാണ്. പക്ഷെ, ആ വൃദ്ധന്‍റെ ചിരി... മറ്റുള്ളവരില്‍ ഊര്‍ജ്ജം നിറക്കാന്‍ പാകമുള്ള ചിരി... എനിക്കാ ദിവസത്തിന് നല്ലൊരു തുടക്കം നലകാന്‍ പോന്നതായിരുന്നു അത്!<br /><br />വൃദ്ധജനങ്ങളുമായി സമയം ചിലവഴിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളവര്‍ക്കറിയാം, അവരില്‍ മിക്കവരും ബഹുരസികന്മാരായിരിക്കും. അതോടൊപ്പം തന്നെ വായിച്ചോ പഠിച്ചോ നമുക്ക് അറിയാനാവാത്ത പലതും അവരുടെ വായില്‍ നിന്നും നമുക്ക് വീണ് കിട്ടും. അതാസ്വദിക്കാന്‍ നമുക്ക് സമയവും താത്പര്യവും വേണമെന്ന് മാത്രം.<br /><br />പതിനഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് മരണപ്പെട്ട് പോയ അയല്‍വീട്ടുകാരനും എന്‍റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരന്‍റെ ഉപ്പയുമായ കുഞ്ഞോന്‍ക്ക അങ്ങിനെയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു... രസികനായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ രാത്രി ഒത്തിരി വൈകുന്നത് വരെ അവരുടെ വീട്ടില്‍ സംസാരിച്ചിരിക്കും. ഒരുപാട് പഴയ കഥകളും അനുഭവങ്ങളും യഥേഷ്ടം പറഞ്ഞ് തരും കുഞ്ഞോന്‍ക്ക. എങ്കിലും ഒടുവില്‍ പറയുന്നത് ഒരു പ്രേതത്തിന്‍റേയോ യക്ഷിയുടേയോ കഥയായിരിക്കും. അത് പുള്ളിക്ക് നിര്‍ബ്ബന്ധമാണ്... എങ്കിലല്ലേ കഷ്ടി 100 മീറ്റര്‍ മാത്രം ദൂരമുള്ള എന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ ഹനീഫാട് കൂട്ട് വരാന്‍ പറയുന്ന എന്നെ കളിയാക്കി ചിരിക്കാന്‍ മൂപ്പര്‍ക്കാവൂ!<br /><br />സാധാരണ, രാവിലെ അമ്പലക്കുളത്തിലേക്ക് കുളിക്കാനായി പോവുന്നത് അവരുടെ മുറ്റത്ത് കൂടെയാണ്. ഒരു ദിവസം കുളിക്കാനായി പോവുന്ന എന്നോട് കുഞ്ഞോന്‍ക്ക ചോദിച്ചു...<br /><br />‘ഡാ അനക്ക് കയ്യ് രണ്ടും കെട്ടീട്ട് രണ്ടടി ദൂരം ചാടാമ്പറ്റോ...’<br /><br />രണ്ടടി ദൂരം... ഇതാപ്പോ, കൈ രണ്ടും നിവര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു ട്രയലും നടത്തി നോക്കി... നിസ്സാരം... ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു.<br /><br />അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മൂപ്പരുടെ മോനെ കൊണ്ട് ഒരു ശീമക്കൊന്നയുടെ വടി വെട്ടി കൊണ്ട് വരുത്തിച്ചു. ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് ഒരു വരയിട്ടു... രണ്ടടി ദൂരത്തില്‍ മറ്റൊരു വരയും. എന്നിട്ടെന്‍റെ രണ്ട് കയ്യും നിവര്‍ത്തി പിടിച്ച് ആ വടി എന്‍റെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് കെട്ടി. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ രൂപം കൊണ്ടും ഒരു കുരിശായി.<br /><br />ചാടാന്‍ തയ്യാറായി ഞാന്‍ ഗമയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പഴാണ് കോലായില്‍ നിന്നിരുന്ന പെണ്‍മക്കളെ നോക്കി കുഞ്ഞോന്‍ക്ക പറഞ്ഞത്...<br /><br />‘ഡ്യേ... ങ്ങളൊക്കെ അകത്ത്..ക്ക് പൊയ്ക്കോളീ...’<br /><br />‘ങേ...’<br />അതെന്തിന് ഞാന്‍ ഞെട്ടി... അതിലും വേഗത്തില്‍, വല്ലപ്പഴും സമയത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന എന്‍റെ മണ്ട ആക്റ്റീവായി... പടച്ചോനെ എന്‍റെ മുണ്ടഴിച്ചിടാനാണല്ലോ പ്ലാന്‍...!<br /><br />ഈ പരുവത്തില്‍ എന്‍റെ മുണ്ടഴിച്ചാല്‍... എന്‍റെ ഗതി... എന്‍റെ മാനം!<br /><br />ഞാന്‍ വടി ഒടിച്ച് മടക്കി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു...<br /><br />ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് എന്‍റെ ഓട്ടം കണ്ട് രസിക്കുന്ന കുഞ്ഞോന്‍ക്കാടെ മുഖം എനിക്കിപ്പഴും കാണാം.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />‘പാച്ചുവിന് ആരാവണം...’ എന്‍റെ ചോദ്യം.<br />‘പാച്ചൂന് ‘അയ്യപ്പാസാ’യാ മതി...’ പാച്ചു പറഞ്ഞു.<br />‘ങേ...’ എന്‍റെ ഞെട്ടല്‍.<br />‘കൊറച്ചീസം മുമ്പ് ശ്രീലേഖ ഐപീയെസ്സുമായി ഇന്‍റര്‍വ്യൂ... ണ്ടായിരുന്നു ടീവീല്...’<br />നല്ലപാതിയുടെ വിശദീകരണം വന്നതിനാല്‍ എനിക്കധികം തല പുകയ്ക്കേണ്ടി വന്നില്ല.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-1472587103369876415?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-69061116781998296712008-03-03T23:15:00.000+04:002008-03-03T16:30:37.321+04:00<strong>സഹായങ്ങള്‍ - സംശയങ്ങള്‍‍‍</strong><br />വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്, എറണാകുളത്ത് നിന്നുമുള്ള ഒരു മടക്കയാത്ര...<br />രാത്രി സമയം... ചാവക്കാട്ട് നിന്നും എട്ട് മണിക്ക് പുറപ്പെട്ട് എന്‍റെ ഗ്രാമത്തിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്ന അവസാന ബസ്സാണെന്‍റെ പ്രതീക്ഷ. ചാവക്കാടിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് ആ ബസ്സന്ന് ഓടിയിട്ടില്ലെന്ന്. ഇനിയുള്ള രണ്ട് മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ ഒന്നായ ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിക്കല്‍ ശരിയാകില്ല എന്നത് കൊണ്ട് മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗമായ ചാവക്കാടില്‍ നിന്നും കുന്ദംകുളത്തേക്ക് കയറി അവിടെ നിന്നും (കുന്ദംകുളത്ത് നിന്നും എന്‍റെ ഗ്രാമം വഴി ഒന്‍പതര വരെ ബസ്സുണ്ട്) വേറെ ബസ്സ് കയറുക എന്നുള്ളതാണ്. പക്ഷെ, പ്രശ്നം എന്‍റെ കയ്യില്‍ ആകെ ബാക്കിയുള്ളത് ഒരു രൂപ മാത്രമാണ് എന്നുള്ളതാണ്. അത് വെച്ച് കുന്ദംകുളം വരെ എത്താമെങ്കിലും അവിടെ നിന്ന് പോരാന്‍ എന്തു ചെയ്യും! എന്തായാലും ബസ്സില്‍ കയറിയിരുന്നു... ഭാഗ്യത്തിന് കുന്ദംകുളം എത്തുന്നത് വരേയും കണ്ടക്ടര്‍ ടിക്കറ്റ് ചാര്‍ജ്ജ് ചോദിച്ച് എന്‍റെയടുത്തെത്തിയില്ല. പക്ഷെ, എനിക്ക് കാശ് കൊടുക്കാതെ ഇറങ്ങാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഞാന്‍ കണ്ടക്ടറുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒരു രൂപ കൊടുത്ത് ‘ഇത് വെച്ച് എനിക്ക് എഴുപത് പൈസ തരണം’ എന്നു പറഞ്ഞു. നല്ലവനായ കണ്ടക്ടര്‍, എന്തെന്നോ ഏതെന്നോ ചോദിക്കാതെ തന്നെ ആ ഒരു രൂപ വാങ്ങിവെച്ച് എഴുപത് പൈസ എനിക്ക് തന്നു.<br />ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഞാനൊരു തീരുമാനമെടുത്തു... ഇനിയൊരിക്കലും കൃത്യമായ പൈസയും വെച്ച് എവിടേയ്ക്കും യാത്ര പോകില്ലെന്ന്. ഒരു തീരുമാനം എടുത്താല്‍ അത് തെറ്റിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്ന് നിയമമൊന്നുമില്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാനത് തെറ്റിച്ചു... ഒരിക്കലല്ല, പലവട്ടം!<br /><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസമുണ്ടായ ഒരനുഭവമാണ് ഈ സംഭവം വീണ്ടും ഓര്‍മ്മയിലെത്തിച്ചത്.<br />ഓഫീസില്‍ നിന്നും സുഹൃത്തുമൊത്തുള്ള മടക്കയാത്ര... ഷാര്‍ജയിലൊരിടത്ത് സാധങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കാനായി ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. കുറച്ചകലെയായിരുന്ന എന്നെ സുഹൃത്ത് അരികില്‍ വിളിച്ച്, അടുത്ത് പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരുന്ന കാറ് ചൂണ്ടികാണിച്ച് പറഞ്ഞു...<br />‘ഇതെന്താ കേസെന്നറിയില്ല, പെട്രോളടിക്കാന്‍ കാശ് ചോദിക്കുന്നു... ഒമാനീന്നും വന്നവരാത്രേ...’.<br />ഇങ്ങിനെ പല തട്ടിപ്പ് കേസുകളും കേട്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് ‘ഒന്നും കൊടുക്കേണ്ട’ എന്ന് പറയാന്‍ എന്‍റെ നാവ് പൊങ്ങിയതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ വണ്ടിയില്‍ മുന്‍സീറ്റിലിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ കയ്യില്‍ ഒരു കുരുന്ന് പൈതലിനെ കണ്ടത്.<br />ഞങ്ങള്‍ കൊടുത്ത കാശും വാങ്ങി അവര്‍ പോയി.<br /><br />- ഒരു യാത്രയ്ക്ക് വരുന്നത് ഇത്രയ്ക്കും കാശില്ലാതെയാണോ?<br />- കാശെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കിവിടെ സുഹൃത്തുക്കളും പരിചയക്കാരും ഒന്നും കാണില്ലേ?<br />- അവര്‍ക്ക് പെട്രോള്‍ മാത്രമടിച്ചാല്‍ മതിയോ?<br />- എന്തു കൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് നാട്ടില്‍ വിവരമറിയിച്ച് സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടു കൂടാ?<br />- ഇത് വെറും തട്ടിപ്പ് മാത്രമായിരുന്നോ?<br />- തട്ടിപ്പല്ലെങ്കില്‍, ഇനിയും എത്രപേരുടെ അടുത്ത് അവര്‍ സഹായം തേടേണ്ടി വരും?<br /><br />ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളില്‍ അവശേഷിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രം!<br /><br />എത്രമാത്രം മുന്‍കരുതലോടെ യാത്ര തിരിച്ചാലും സഹായങ്ങള്‍ തേടേണ്ടുന്ന ഘട്ടങ്ങള്‍ വരുമെന്നിരിക്കെ, പരിചയക്കാര്‍ വഴിയോ ഏതെങ്കിലും സംഘടനകള്‍ വഴിയോ അതിന് മുതിരുന്നതായിരിക്കും സംശയദൃഷ്ടിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്ന സഹായങ്ങളേക്കാളും നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു!<br /><br /><strong>അയാം എ മലയാളി...</strong><br />ഒരു ലൊക്കേഷന്‍ ചോദിച്ച് ഒരറബി നമ്മുടെ അടുത്ത് വന്നെന്നിരിക്കട്ടെ, അയാളുടെ ആവശ്യം മിക്കവാറും അറബിയിലായിരിക്കും നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നത്. അത് ചൈനക്കാരനായാല്‍ ചൈനീസിലും ഹിന്ദിക്കാരനെങ്കില്‍ ഹിന്ദിയിലും തമിഴനെങ്കില്‍ തമിഴിലുമായിരിക്കും... നമുക്കത് മനസ്സിലാവുന്നോ ഇല്ലയോ എന്നത് അവര്‍ക്ക് പ്രശ്നമല്ല. മറിച്ച്, അതൊരു മലയാളിയാണെങ്കില്‍ ഏറെക്കുറെ അറബിയുടെ അടുത്ത് അറബിയിലും ചൈനക്കാരന്‍റെ അടുത്ത് ചൈനീസിലും റഷ്യക്കാരന്‍റെ അടുത്ത് റഷ്യന്‍ ഭാഷയിലും ആയിരിക്കും ലോക്കേഷന്‍ ചോദിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക. അറ്റ്ലീസ്റ്റ് ഇംഗ്ലീഷിലെങ്കിലും ചോദിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും.<br /><br />പാച്ചുവിന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ അയല്‍ക്കാരായ ബാംഗ്ലൂര്‍ക്കാരും ഹൈദരാബാദികളുമായ കുട്ടികളാണ്. അവര്‍ ഭയങ്കര കൂട്ടാണ്. കളിയും തമാശയും വഴക്കും എല്ലാം മുറപോലെ നടക്കുന്നു. അവര്‍ക്ക് ഭാഷയൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമേ അല്ല. ഇതിലെ രസകരമായ കാര്യം, മേല്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ, മനസ്സിലാക്കിയെടുത്ത ഹിന്ദി വാക്കുകള്‍ വെച്ച് പാച്ചു അവരോട് സംസാരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതാണ്... അല്ലാതെ ആ കുട്ടികള്‍ മലയാളം പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല!<br /><br /><strong>അങ്ങിനെ ഞാനും...</strong><br />റിയാല്‍റ്റി ഷോയില്‍ ഒരു കുട്ടിയുടെ നൃത്തം പകുതിയായപ്പോഴാണ് ജഡ്ജ് വേദിയിലെത്തുന്നത്.<br />നൃത്തം കഴിഞ്ഞു, ജഡ്ജ് വിധിപറയാന്‍ തുടങ്ങി...<br />‘ഈ കുട്ടിയുടെ പരിപാടി മുഴുവനായി കാണാന്‍ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് എനിക്ക് വ്യക്തമായ ഒരഭിപ്രായം പറയാനാവില്ല, അതു കൊണ്ട് ഈ കുട്ടിയുടെ അടുത്ത പെര്‍ഫോമന്‍സ് കണ്ടതിന് ശേഷം ഞാനഭിപ്രായം പറയാം...’<br />എന്തു നല്ല ജഡ്ജ് അല്ലേ...<br />നേരം വെളുത്ത പാടെ നല്ലപാതിയോട് ഈ സ്വപ്നം ഷെയര്‍ ചെയ്തു...<br />‘അള്ളാ... ഇക്കയായിരുന്നോ ആ ജഡ്ജ്... എന്നാ അത് വല്ല ബ്ലോഗ് റിയാല്‍റ്റി ഷോയുമാകും’<br />അല്ലാതെ വേറെന്ത് പുണ്ണാക്കിനാ ഇക്കാക്ക് ജഡ്ജാവാന്‍ പറ്റുക എന്നവള്‍ വ്യക്തമായി ചോദിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രം!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />പാച്ചുവിന് കളിക്കാന്‍ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വേണം. ഇടയ്ക്കിടെ അതെന്നെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താറുമുണ്ട്.<br />‘ഉപ്പാ പാച്ചുന്‍റെ കമ്പൂട്ടര്‍ മറന്നാ...’<br />‘ഉപ്പ നോക്കിയിട്ട് നല്ല കമ്പ്യൂട്ടറൊന്നും കണ്ടില്ല...’<br />‘സാരെല്ലുപ്പാ... തത്ക്കാലം പൊട്ടകമ്പൂട്ടറായാലും മതി...’<br />എന്‍റെ വേലയുണ്ടോ അവളുടടുത്ത് വിലപ്പോവുന്നു...!<br /><br />പാച്ചുവും ഭാഷകളും<br />=============<br />സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടാവും ഉറക്കത്തില്‍ പാച്ചു പറയുന്നു... ‘ടീകേ... ജാത്തോം...’<br />ടീകേയുടെ കാര്യം ടീകെ... പക്ഷെ, ജാത്തോം... അതെന്തൂട്ട്? ഞാനാലോചിച്ചു...<br />പക്ഷെ പിറ്റേന്ന് അവര്‍ കളിക്കുമ്പോഴും കേട്ടു... പാച്ചു പറയുന്നു... ‘ജാത്തോം...’<br />സന്ദര്‍ഭം ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി അത് ‘ജാവോ തും...’ ആണെന്ന്<br /><br />=============<br />‘പാച്ചുവിനപ്പോ ഹിന്ദി അറിയാം... തമിഴ് അറിയോ പാച്ചൂന്...’ നല്ലപാതിയുടെ കൂട്ടുകാരി ചോദിച്ചു...<br />‘അപ്പടിയൊന്നും സൊന്നമാട്ടേ...’ പാച്ചു തമിഴില്‍ കലക്കി...<br />എവിടുന്നിവളിതൊക്കെ പഠിക്കുന്നു... എന്‍റെ വിട്ട അന്തം ഇപ്പഴും തിരിച്ച് കിട്ടിയിട്ടില്ല!<br /><br />=============<br />വഴക്ക് കൂടിയാല്‍ തോല്‍ക്കുക എന്നത് പാച്ചുവിന് ദഹിക്കാത്ത കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.<br />കൂട്ടുകാര്‍ ഹിന്ദിയില്‍ ഉറക്കെ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നത് കേട്ട പാച്ചു തിരിച്ച് വഴക്ക് പറയാന്‍ കണ്ട മാര്‍ഗ്ഗം ഇതായിരുന്നു...<br />‘$#@വണ്ടൂത്രീ#!@ഏബിസീഡി$#!@’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6906111678199829671?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-65738644084090602982008-02-11T21:00:00.000+04:002008-03-03T11:10:00.429+04:00<strong>ബാബാ ആംതെ</strong><br />ബാബാ ആംതെയും വിടവാങ്ങിപ്പോയി... സമൂഹത്തിലെ അവശവിഭാഗത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കലും വ്യാകുലപ്പെടലും എല്ലാവര്‍ക്കും എളുപ്പം ചെയ്യാവുന്ന കാര്യം തന്നെ. പക്ഷെ അശണരര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് ഭാഗ്യമായി കരുതുന്നവര്‍ ചുരുക്കം... ജീവിതം കൊണ്ട് അത് കാണിച്ച് തന്ന അപൂര്‍വ്വം ചിലരിലൊരാളായിരുന്നു ബാബാ ആംതെയും...‍!<br /><br /><strong>കുറുക്കുവഴികള്‍</strong><br />പതിവിലും അധികരിച്ച ട്രാഫിക് തിരക്ക് ഞങ്ങളെ പലരും എളുപ്പത്തില്‍ പോവുന്ന ഓഫ് റോഡ് സ്വീകരിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാക്കി. കുറുക്കുവഴികള്‍ എപ്പോഴും വല്ലവന്‍റേം ചാണകക്കുഴിയിലോ അടുക്കള മുറ്റത്തോ ആയിരിക്കും നമ്മേ എത്തിക്കുകയെന്ന് പണ്ട് കൈനിക്കര കുമാരപിള്ള എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് പിറകിലെ ചക്രം മണ്ണില്‍ പൂഴ്ന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കല്‍ കൂടെ മനസ്സിലായി. മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിലും വിയര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാന്‍ ഒരു പാകിസ്ഥാനിയെത്തി. അയാള്‍ മണ്ണില്‍ പൂഴ്ന്ന വീലിന്‍റെ എയര്‍ സ്വല്പം കളഞ്ഞു... എന്നിട്ട് വണ്ടിയെടുത്തോളാന്‍ പറഞ്ഞു... ഹോ... വണ്ടിയങ്ങ് കൂളായി കയറിപ്പോന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കാശ്വാസമായി... ഇനിയിപ്പോ ധൈര്യായിട്ട് ഓഫ് റോഡ് വഴി പോവ്വാലോ...! അപ്പോ പറഞ്ഞു വന്നത്... മസിലുപിടുത്തമെല്ലാം ഒഴിവാക്കി ഇത്തിരി എയറൊക്കെ അഴിച്ച് വിട്ടാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ പല പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരം കാണാനായേക്കും!<br /><br /><strong>ഞാനും എഫ്.ബി.ഐയും</strong><br />ബോസ്സിന് വേണ്ടി ലെബനനിലേക്കൊരു വെസ്റ്റേണ്‍ യൂണിയന്‍ മണി ട്രാന്‍സ്ഫര്‍... സെന്‍ഡര്‍ കോളത്തില്‍ എന്‍റെ പേരെഴുതി... മുസ്തഫ മുഹമ്മദ്. കൌണ്ടറിലിരിക്കുന്നവന്‍ അത് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു...<br /><br />‘മുഹമ്മദ് എന്നെഴുതിയാല്‍ ആക്സപ്റ്റ് ചെയ്യില്ല...’<br />‘അതെന്തേ ചേട്ടാ... എന്‍റെ പേരല്ലേ എനിക്കെഴുതാന്‍ പറ്റൂ...’<br />‘ഞങ്ങള്‍ക്കല്ല പ്രശ്നം, എഫ്.ബി.ഐ. ഓരോ ട്രാന്‍സാക്ഷനും മോണിറ്റര്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ട്...’<br />‘രണ്ടീസം മുമ്പ് കൂടെ ഞാന്‍ കുടുമത്തേക്ക് കാശയച്ചതാണല്ല്...’<br />‘ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുഴപ്പമില്ല...’<br /><br />എന്‍റെ സമ്മതം കൂടാതെ തന്നെ മുസ്തഫ. എം. എന്ന് ചുരുക്കിയെഴുതി അയാള്‍.<br /><br />ഇതിലെ ലോജിക് എനിക്കെത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടുന്നില്ല... അതോ ഇനി അവിടെയിരിക്കുന്നവന്‍ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നതിന്‍റെ കുഴപ്പമോ!<br /><br />‘ഉപ്പാ... ആ പേരൊന്ന് മാറ്റുപ്പാ...’ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഉപ്പ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നതുണ്ടോ ഈ എഫ്. ബി. ഐക്കറിയുന്നു!<br /><br /><strong>തണുപ്പ്</strong><br />അടുത്ത കാലത്തൊന്നും ഉണ്ടാവാത്തത്രയും കൂടിയ തണുപ്പാണിത്തവണ യു.എ.ഇ. യില്‍. റൂം ഹിറ്ററുകള്‍ക്കൊക്കെ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ഭയങ്കര ഡിമാന്‍റ്. ഇവിടുത്തെ പൊള്ളുന്ന ചൂടിന്‍റെ കാഠിന്യം ഓര്‍ത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിടുമ്പോള്‍ ആലോചിക്കും... വല്ല യൂറോപ്പിലെങ്ങാനം ആയിരുന്നെങ്കില്‍...! പക്ഷെ, ഈ വര്‍ഷത്തെ തണുപ്പ്... ഇതിലും ഭേദം ചൂട് തന്നെയാണേ... എന്ന് മറിച്ച് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു... ഒന്നുമില്ലെങ്കിലുമൊരു വീശാമ്പാളയെടുത്ത് വീശിയാലെങ്കിലും ചൂടിനൊരു ആശ്വാസം കിട്ടുമല്ലോ!<br /><br /><strong>മൊബൈല്‍ തരംഗം</strong><br />‘ചെറുക്കന്‍ എന്തൊക്കെ കൊണ്ട് തന്നു...’ ഭാര്യയുടെ അനിയത്തിയോട് വാച്ച് കെട്ടല്‍ ചടങ്ങിന്‍റെ വിവരങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ എനിക്ക് കിട്ടിയ മറുപടി എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു...!<br /><br />‘വാച്ചും ബ്രെയ്സ് ലെറ്റും... പിന്നെ... ഒരു മൊബൈലും...’<br /><br />‘റീ ചാര്‍ജ് കൂപ്പണും തന്നിട്ടില്ലേ...’ അറിയാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു പോയി... അല്ലെങ്കിലേ സ്വര്‍ണ്ണത്തിനൊക്കെ തീപിടിച്ച വിലയാ... അതിലിടയ്ക്കിനി...!<br /><br />വിവാഹരാത്രിയില്‍ നാണത്തോടും സങ്കോചത്തോടും കൂടി പരിചയപ്പെട്ടിരുന്ന വധൂവരന്മാര്‍ ഏറെക്കുറെ നമുക്കന്യമായി കഴിഞ്ഞു.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />നാട്ടില്‍, ഒരു ചടങ്ങിനുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു പാച്ചുവും ഉമ്മയും ഉപ്പുപ്പയും ഉമ്മുമ്മയും കൂടെ...<br /><br />പാച്ചുവിന് അവിടെയിരിക്കുന്ന ഒരു ടോയ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു... അതെടുത്ത് കുറച്ച് നേരം നോക്കിയ പാച്ചു ഉമ്മുമ്മാട് അതാവശ്യപ്പെട്ടത് ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു...<br /><br />‘ഉമ്മമ്മാടെ ആഗ്രഹാണ്..ല്ലേ... പച്ചൂനിത് വാങ്ങിച്ചരാന്‍...’<br /><br />ഉമ്മുമ്മ അത് എപ്പോ വാങ്ങിച്ചു എന്ന് ചോദിച്ചാ പോരേ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6573864408409060298?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-40222744687254488372008-02-04T21:45:00.000+04:002008-02-04T10:19:46.054+04:00<strong>മീന്‍ ചന്തയും ചിന്തയും</strong><br />മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും മീന്‍ വാങ്ങിച്ച് മടങ്ങുമ്പോള്‍ ടാക്സിയൊന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലേ ഞാന്‍ നടക്കാന്‍ മുതിരാറുള്ളു. അര കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമേയുള്ളൂവെങ്കിലും വല്ലാത്ത പാടാണെന്നേയ് രണ്ട് കയ്യിലും മീന്‍ നിറച്ച കീശകളും തൂക്കിപ്പിടിച്ച് നടക്കാന്‍. മീന്‍ കയറ്റാന്‍ സമ്മതിക്കാത്ത ടാക്സി ഡ്രൈവര്‍മാരെ പിരാകിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ നടക്കും. അത് കഴിഞ്ഞ കാലം. ഇപ്പോള്‍ നടക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന എനിക്ക് മീന്‍ വങ്ങിച്ച് കൊണ്ട് നടക്കാനും എന്തൊരാവേശം. നിസ്സാര പണികളാണെങ്കിലും അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടെന്ന് കരുതി ചെയ്യുമ്പോഴാണ് അതില്‍ ‘ബുദ്ധിമുട്ട്’ കയറി ഇടം പിടിക്കുന്നതെന്ന് ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.<br /><br /><strong>സമയം തികയാത്തവര്‍</strong><br />പുലര്‍ച്ച 5 മണിക്ക് തെരുവ് ഏറെക്കുറെ വിജനമായിരിക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ, ഭക്ഷണപൊതികളൊരിടത്ത് വെച്ച് തണുപ്പില്‍ നിന്നും രക്ഷനേടാന്‍ സ്വന്തം ശരീരത്തിലേക്ക് പിന്നേയും ഒതുങ്ങിച്ചേരാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ തെരുവിനെ സജീവമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഭാരങ്ങള്‍ പേറുന്ന തങ്ങളെ പേറാന്‍ വന്നെത്തുന്ന വാഹനം കാത്ത് അവരിരുപ്പാണ്. ജോലിസമയത്തിനും മണിക്കൂറുകള്‍ മുമ്പ് അവര്‍ക്ക് യാത്ര തിരിച്ചേ മതിയാവൂ... ക്ഷീണിച്ച് തിരികെയെത്തുന്നതും മണിക്കൂറുകളുടെ അലച്ചിലിനൊടുവില്‍. തൊഴിലാളികളുടെ അലക്കാതേയും കുളിക്കാതേയുമുള്ള അഴുകിയ മണം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ച് കയറുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനാലോചിക്കാറുണ്ട്... ‘കഷ്ടപ്പാടാണെങ്കിലും ഇവര്‍ക്ക് ഒന്ന് കുളിച്ചെല്ലാം നടന്നൂടെ...’ എന്ന്. ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനും സമയം തികയാത്ത, അദ്ധ്വാനിക്കാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട ആ പാവങ്ങള്‍ക്കെവിടെ കുളിക്കാനും അലക്കാനും നേരം!<br /><br /><strong>കാറ്റേ നീ വീശരുതിപ്പോള്‍</strong><br />അങ്ങനെ കേരളത്തിലെ മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ട് വലിയ ഖാസിമാരെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു - പ്രായം കൂടിയ വലിയ ഖാസിയും പ്രായം കുറഞ്ഞ വലിയ ഖാസിയും!<br /><br />മാമലനാട്ടില്‍ നിന്നും വന്നെത്തുന്ന കാറ്റേ ഈയിടെയായി നിനക്ക് പുരോഹിതന്മാരുടെ സ്ഥാനമോഹങ്ങള്‍ പൂത്തുലയുന്ന മണം - പക്ഷെ, എനിക്ക് ഓക്കാനം വരുന്നു കേട്ടോ!<br /><br /><strong>ഇര നഷ്ടപ്പെട്ടവന്‍</strong><br />ദൂരെ നിന്നും കണ്ടു കൂടി നില്‍ക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ തമ്മില്‍ പൊരിഞ്ഞ അടി നടക്കുന്നത്. ഓടിച്ചെന്ന് അതാസ്വദിക്കണമെന്നുണ്ട്... പക്ഷെ, ഒരടി കാണുമ്പോഴേക്കും ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കാന്‍ ഞാനെന്താ കൊച്ചു കുട്ടിയോ മറ്റോ ആണോ... കൊറച്ചിലല്യോ! അവിടെയെത്തിയപ്പോഴേക്കും ആരൊക്കെയോ അടികൂടിയവരെ പിടിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു. എന്തായിരുന്നു സംഭവം... എന്‍റെ ആകാംക്ഷയ്ക്ക് ‘കുച്ച് നഹീ... ജാവോ ഭായ്...’ എന്ന മറുപടി കിട്ടി... അവരെല്ലാം കൂട്ടത്തോടെ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറിപ്പോവുകയും ചെയ്തു. ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളിലേക്കുള്ള ഒരു ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ നഷ്ടമായതോര്‍ത്ത് ഇര നഷ്ടപ്പെട്ട വേട്ടക്കാരന്‍റെ മുഖഭാവത്തോടെ ഞാന്‍ തിരിച്ച് നടന്നു.<br /><br /><strong>ചൂടുളവാക്കുന്ന വാര്‍ത്തകള്‍</strong><br />ദളിത് യുവാവിനെ ചൂടുള്ള എണ്ണയിലിട്ട് കൊലപ്പെടുത്തി... രാവിലെ കേട്ട വാര്‍ത്ത എന്നെ നടുക്കി. നിത്യസംഭവമായതിനാലാവണം നടുക്കങ്ങളുടെ ദൈര്‍ഘ്യം കുറയുന്നത്. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന എണ്ണയില്‍ വെന്തൊടുങ്ങുന്ന പ്രാണന്‍, അത് ദളിതന്‍റേതായാലും ജന്മിയുടേതായാലും സമം... പക്ഷെ, വെറും യുവാവെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഒരിമ്പം കുറയുമെന്ന് കരുതിയോ ദളിതെന്നുള്ളതൊക്കെ പ്രത്യേകം പരാമര്‍ശിക്കുന്നത്! കുറച്ച് പേരെയെങ്കിലും രോഷാകുലരാക്കിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്ത് വാര്‍ത്ത അല്ലേ!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />ഉറക്കം വരുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ പാച്ചുവിന് കഥ കേള്‍ക്കണം അല്ലെങ്കില്‍ കഥ പറയണം. ഉറക്കം വരുന്നത് കൊണ്ട്, ഇടയ്ക്കൊന്ന് മൂളിയാല്‍ മതിയല്ലോ എന്ന് കരുതി നല്ലപാതി പാച്ചുവിന് കഥ പറയാന്‍ അവസരം കൊടുത്തു. <br /><br />‘പണ്ടൊരു ടോമുണ്ടായിരുന്നു...’ പാച്ചു കഥ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി...<br /><br />കഥ അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ പാച്ചുവിന് മനസ്സിലായി ഉമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്... അതിനാലാവണം പാച്ചു ‘ഇനി ഉമ്മ കഥ പറയ്...’ എന്നാവശ്യപ്പെട്ടത്...<br /><br />‘ഒരു കാട്ടിലൊരു കുറുക്കനുണ്ടായിരുന്നു...’ നല്ലപാതി സ്ഥിരം കഥകളിലൊന്ന് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി...<br /><br />ഉടനെ പാച്ചു നയം വ്യക്തമാക്കി...<br /><br />‘അതല്ല... പാച്ചു ഇപ്പോ പറഞ്ഞ കഥ പറയ്...’<br /><br />ഉറക്കത്തിന്‍റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്ന ഞാന്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു പോയി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-4022274468725448837?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-33252856959911262062008-01-28T22:00:00.001+04:002009-03-09T13:44:32.971+04:00<strong>നാളെയാണ്... നാളെയാണോ... നാളെയാവാം:</strong><br />ദുബായ് ഷോപ്പിംഗ് ഫെസ്റ്റിവലിന്‍റെ <a href="http://www.mydsf.com/dsf/eng/dsfnews6465.aspx" target="_blank">റാഫിള്‍ ടിക്കറ്റില്‍ </a>എന്നെക്കൊണ്ട് ഷെയറെടുപ്പിക്കാനായി എന്‍റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ പരമാവധി ശ്രമിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും ഞാന്‍ ആ പ്രലോഭനത്തെ അതിജീവിച്ചു. മിക്കയിടങ്ങളിലും കുടയും മേശയും വെച്ചിരിക്കുന്ന <a href="http://www.changeyourlife.ae/" target="_blank">പോസ്റ്റ് കാര്‍ഡ് മില്യനെയര്‍ </a>വില്പനക്കാരും ചിലപ്പോഴെന്‍റെ മനസ്സിളക്കാറുണ്ട്. ഇരുപത് ദിര്‍ഹംസല്ലേ... അവര്‍ക്കൊരു ബിസിനസ്സ് ആയ്ക്കോട്ടെ എന്നൊക്കെ കരുതുമെങ്കിലും സംഗതി ഭാഗ്യം പരീക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം തന്നെ... എന്നിരുന്നാലും വാങ്ങിക്കാറില്ല. കഷ്ടകാലം പാണ്ടിലോറി കേറിയാണെങ്കിലും വരുമെന്നപോലെ ഭാഗ്യം കനിയാന്‍ സമയമായിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും ഒരു റാഫിള്‍ ടിക്കറ്റ് വെറുതെ തരും എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിന് കാശ് ചിലവൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലേ!<br /><br /><strong>ഇഷ്ടക്കേടുകള്‍:</strong><br />‘എന്തായി വണ്ടിയുടെ കാര്യം...’<br />സുഹൃത്തിന് കമ്പനി വാങ്ങിച്ച് കൊടുക്കാന്‍ പോകുന്ന പുതിയ വണ്ടിയുടെ കാര്യം തിരക്കിയതായിരുന്നു ഞാന്‍. സുഹൃത്ത് വണ്ടിയുടെ കാര്യത്തിലുള്ള ഇഷ്ടക്കേട് പങ്കെവെച്ചു.<br /><br />‘അവര് ടൊയോട്ട - യാരിസാ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്...’<br />‘.......’<br />‘ഓ എനിക്കതാണേല്‍ വേണ്ട... ഞാന്‍ ബോസ്സിനോട് പറയാന്‍ പോവ്വാ...’<br />‘.......’<br />‘പന്ന വണ്ടി, അതിന്‍റെ ബാക്കും ഇന്‍റേരിയറും ഒക്കെ ഒരുമാതിരി...’<br />‘.......’<br />‘അറ്റ് ലീസ്റ്റ് ഹോണ്ട സിറ്റിക്കെങ്കിലും ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്താല്‍ മതിയായിരുന്നു.<br /><br />രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷം<br />‘.......’<br />‘ആ ഇന്ന് ഇന്‍വോയിസെല്ലാം കൊടുത്ത്... കോപ്പ് അതുതന്നെ...’<br /><br />കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്<br />‘.......’<br />‘യാരിസ് അത്ര മോശമൊന്നുമല്ലാ ല്ലേ...’<br />‘.......’<br />‘ചെറുതാണെങ്കിലും നല്ല ഷേപ്പാണല്ലേ...’<br /><br />അപ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തത് ചില നാടന്‍ വിശേഷങ്ങളായിരുന്നു.<br /><br />‘ആ കൊച്ചിനെ എനിക്കിഷ്ടമായില്ല...’<br />‘.......’<br />‘കറുത്ത നിറോം, പിന്നെ വിദ്യാഭ്യാസോം കൊറവ്...’<br />‘.......’<br />‘പൊക്കത്തിന്‍റെ കാര്യത്തിലും പോരാ...’<br /><br />പിന്നീട്...<br />‘.......’<br />‘എനിക്ക് വയ്യ ഇനിയും പെണ്ണ് കണ്ട് നടക്കാന്‍...’<br />‘.......’<br />‘ആ ഇനിയിപ്പോ വിധിയതാണേല്‍ പിന്നെന്തു ചെയ്യാന്‍...’<br /><br />പിന്നീടെപ്പോഴോ...<br />‘.......’<br />‘നിറം ഇച്ചിരി കുറവാണേലും നല്ല മുഖശ്രീയുണ്ട്... അല്ലേ അമ്മേ...’<br /><br />ഏറെക്കുറെ വിഷയങ്ങളിലും അവസ്ഥ ഇതുതന്നെ...<br />മോതിരമിടീല്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാം സ്വാഹ...!<br /><br /><strong>മലയാളിയുടെ സംസ്കാരം:</strong><br />നാട്ടിലുള്ള തന്‍റെ സ്ഥാപനത്തിലെ വനിതാ ജോലിക്കാരെ നേരത്തെ പറഞ്ഞയക്കേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകതയെ പറ്റി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു സുഹൃത്ത്...<br /><br />‘നേരം ഇരുട്ടിയാല്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് ധൈര്യമായി നടക്കാനുള്ള സംസ്കാരമൊന്നും നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്കായിട്ടില്ല..., മറ്റുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെത്തുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്‍റെ ഗുണം അറിയുന്നത്...’<br /><br />‘ഉമിക്കരിയും വെള്ളവും ഇഷ്ടം പോലെ കിട്ടിയിരുന്നത് കൊണ്ട് പല്ല് തേക്കാനും കുളിക്കാനും ശീലിച്ചതിനപ്പുറം മലയാളിയുടെ സംസ്ക്കാരമെന്ത്...’<br /><br />സുഹൃത്ത് വികാരം കൊള്ളുമ്പോള്‍ എന്ത് പറയണം എന്നാലോചിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.<br /><br /><strong>അപ്പകഷ്ണം:</strong><br />കേരളത്തില്‍ നിന്നാദ്യമായി ഒരു സ്വകാര്യ വിമാനക്കമ്പനി ഗള്‍ഫിലേക്ക് സര്‍വ്വീസ് നടത്തുന്നു... മാധ്യമങ്ങള്‍ ശരിക്കും ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു. അതിന് വേണ്ടി ശ്രമിച്ചവരുടെ അദ്ധ്വാനത്തെ ഒട്ടും വിലകുറച്ച് കാണുന്നില്ല. പക്ഷെ അത്രയ്ക്കും പ്രാധന്യം നല്‍കേണ്ടതുണ്ടോ അര്‍ഹതയുള്ള അപ്പത്തില്‍ നിന്നും പൊടിച്ച് നല്‍കുന്നീ കഷ്ണത്തിന്!<br /><br /><strong>എനിക്കിഷ്ടമായി... നിങ്ങള്‍ക്കോ!:</strong><br />ഒരു <a href="http://kalpadavukal.blogspot.com/" target="_blank">പ്രശസ്ത ബ്ലോഗര്‍‍ </a>‍ ചാറ്റില്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്ത ഒരു തമാശ, നിങ്ങളില്‍ പലരും കേട്ടിരിക്കാം... കേള്‍ക്കാത്തവര്‍ക്കായി ഇവിടെ ചേര്‍ത്ത് വെക്കുന്നു.<br /><br />പുലിയുടെ കല്യാണത്തിന് എല്ലാവരും ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു... പാട്ട്, ഡാന്‍സ്, കൂത്ത്... അങ്ങനെ ആഘോഷം തകര്‍ക്കുന്നു. ഇതിലിടക്ക് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചത് അടിച്ച് പൊളിച്ച് ഡാന്‍സ് ചെയ്യുന്ന എലിയെയാണ്. എലിയുടെ ഈ ആഹ്ലാദപ്രകടനം കണ്ട് ആരോ ചോദിച്ചു.<br /><br />‘നിനക്കെന്തിര് ഇത്രയ്ക്ക് സന്തോഷം...’<br />‘ലവന്‍, ഈ പുലി എന്‍റെ സഹോദരന്‍ ആണ് കേട്ടാ...’ എലി പറഞ്ഞു...<br />ഇത് കേട്ട് എല്ലാരും അന്തം വിട്ടു...<br />‘ഈ പുലി നെന്‍റെ ബ്രദറോ...?’<br />എലി പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...<br />‘അതെ, കല്യാണത്തിന് മുമ്പ് ഞാനും ഒരെണ്ണം പറഞ്ഞ പുലിയായിരുന്ന്...’<br /><br />എലികളുടെ എണ്ണം ഇങ്ങനെ പെരുകുന്നത് കൊണ്ടാണോ സര്‍ എലിപ്പനി ഉണ്ടാകുന്നത്...!<br /><br /><strong>ആത്മഗതം:</strong><br />മറ്റൊരു <a href="http://enchinthakal.blogspot.com/" target="_blank">പ്രശസ്ത ബ്ലോഗറുമായുള്ള‍ </a>ടെലഫോണ്‍ സംഭാഷണം... തന്‍റെ ചെറുപ്പത്തിലെ സ്വഭാവത്തെ പറ്റി വാചാലനാവുകയാണ് ഇഷ്ടന്‍...<br /><br />‘ഞാന്‍ മഹാവികൃതിയായിരുന്നു... എന്നും വഴക്കുണ്ടാക്കിയേ വീട്ടിലെത്തൂ... ഏതെങ്കിലും കുട്ടിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നും പരാതിയുമായി വീട്ടില്‍ വന്നിരിക്കും...’<br /><br />‘ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്ക് അച്ഛനേം അമ്മേം കൂട്ടി വരാന്‍ പറ്റാത്തോണ്ടല്ലേ...’ എന്നതെന്‍റെ പുറത്ത് ചാടിയ ആത്മഗതം...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-3325285695991126206?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-39724747543727086622008-01-21T21:30:00.003+04:002008-10-29T10:03:34.918+04:00<strong>ഹാഫ് സെഞ്ച്വറി</strong><br />ബ്ലോഗിങ്ങ് തുടങ്ങി ഒരാഴ്ച പിന്നിട്ടപ്പോഴാണ് ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകള്‍ എന്നൊരു ആശയം മനസ്സിലുദിച്ചത്. രണ്ടായിരത്തിയാറ് ആഗസ്റ്റ് പന്ത്രണ്ടിനായിരുന്നു ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളുടെ ആദ്യ എപ്പിസോഡ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഇന്ന് ഈ ലക്കത്തോടെ ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളുടെ അന്‍പത് ലക്കങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാവുകയാണ്.<br /><br />ബ്ലോഗേഴ്സിനെ പരിചയപ്പെട്ടത്, വീട്ടില്‍ പൈപ്പ് വെള്ളം മുടങ്ങിയത്, വഴിവക്കില്‍ ബസ്സ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്‍, പാച്ചുവിന്‍റെ തല മൊട്ടയടിച്ചത്, എന്‍റെ തലയില്‍ നര വന്നത്... തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു ആദ്യലക്കത്തിലെ വിഷയങ്ങള്‍... അതില്‍ നിന്നും ഒട്ടും മാറ്റം ഇപ്പഴും ഇല്ല എന്നതില്‍ എനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ട്.<br /><br />വ്യക്തിപരമായ കുറിപ്പുകളും ചിന്തകളുമായിരുന്നിട്ടും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാന്‍ നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്നും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് ഞാന്‍ ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്നത്. എന്തൊക്കെയോ എഴുതിവെക്കുന്നുവെങ്കിലും ചില വിഷയങ്ങള്‍ വായനക്കാരില്‍ ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നറിയുന്നത് സന്തോഷം തരുന്നു.<br /><br />ചിലപ്പോള്‍ വിഷയങ്ങള്‍ ഒന്നും പ്രതിപാദിക്കാന്‍ കിട്ടാതെ ആശയദാരിദ്ര്യം സംഭവിക്കാറുണ്ട്. ചില ആഴ്ചകള്‍ എഴുതാതേയും ചിലപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും തട്ടിക്കൂട്ടി ഇടാറുമുണ്ട്, എങ്കിലും പറയട്ടെ ഒരിക്കല്‍ പോലും ഭാവനാസൃഷ്ടികള്‍ ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളില്‍ കടന്ന് കൂടിയിട്ടില്ല.<br /><br />അത്പോലെ പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം, അവളുടെ കുഞ്ഞു കുസൃതികള്‍ പകര്‍ത്തി വെക്കണം എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ തുടങ്ങിയ പംക്തിയാണ്. എല്ലാ കുട്ടികളും പറയുന്ന പോലെയൊക്കെ തന്നെയേ പാച്ചുവും പറയുന്നുള്ളൂ... ഇപ്പഴത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നമുക്ക് അണ്ടറെസ്റ്റിമേറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. എല്ലാവരും അവരവരുടെ മക്കളുടെ കുസൃതികള്‍ എഴുതി വെക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഇതിലും രസമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളുടേതായി ഇവിടെ കേള്‍ക്കാം. കൂടുതല്‍ അതിശയോക്തി തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഡയലോഗുകള്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം തന്നെ ഇവിടെ പങ്ക് വെക്കാറുമില്ല.<br /><br />ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകള്‍ക്ക് പിന്തുണയും പ്രോത്സാഹനവും നല്‍കുന്ന, ഒപ്പം വിമര്‍ശനങ്ങളാല്‍ കുറിപ്പുകളുടെ നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന നല്ലവരായ എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും നിറഞ്ഞ നന്ദി അറിയിക്കട്ടെ.<br /><br /><strong>ബ്ലോഗ് മീറ്റുകള്‍ - പോയ വാരം</strong><br />ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ തമ്മില്‍ കണ്ട് മുട്ടിയാല്‍ അത് ബ്ലോഗ് മീറ്റാവുമോ? ആവാണ്ട് പിന്നേ...! എങ്കില്‍ മൂന്ന് മീറ്റുകളാണ് പോയ വാരത്തില്‍ അരങ്ങേറിയത്.<br /><br />* * * *<br />‘ഡാ <a href="http://susmeram.blogspot.com/" target="_blank"><strong>സുല്ലേ </strong></a>മോളും മുനീറയും ഞായറാഴ്ച വരുന്നു, വൈകീട്ട് നാലരയ്ക്കാണ് ഫ്ലൈറ്റ്...’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍...<br /><br />‘നീ നാല് മണിയ്ക്ക് ഓഫീസിലോട്ട് പോരേ...’ എന്ന് പറയാന്‍ സുല്ലിനൊട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.<br /><br />അങ്ങിനെ ഒരു ഓണ്‍ റോഡ് മീറ്റ് നടന്നു... പറ്റാവുന്നത്രേം ബ്ലോഗര്‍മാരെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് സമയം പോയതറിഞ്ഞതേയില്ല... കാറിന് പുറത്ത് തിമര്‍ത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ അതിന് കൊഴുപ്പേകി. അതിലിടയ്ക്ക് കമന്‍റ് നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍ എങ്ങിനെ സെറ്റ് ചെയ്യും എന്നറിയാനായ് വിളിച്ച ഒരു നവബ്ലോഗര്‍ രണ്ട് സീനിയര്‍ ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ മൃഗീയമായ റാഗിംഗിന് വിധേയനായി. ചൊവ്വിനും ചേലിനും കണ്ടും ബഹുമാനിച്ചും ഒക്കെ ബ്ലോഗാന്‍ ഉപദേശിച്ച് ആ ബ്ലോഗറ്ക്ക് സംശയനിവാരണം നല്‍കി വിടുതല്‍ നല്‍കി. പിന്നീടാണറിഞ്ഞത് അദ്ദേഹം വസിക്കുന്നത് എന്‍റെ താമസ സ്ഥലത്തിന്‍റെ പരിസരത്താണെന്ന്... റാഗിംഗ് പരിധി വിട്ടില്ല എന്ന് ഞാനൊന്ന് സമാധാനിച്ചോട്ടെ... ബ്ലോഗറായതിന്‍റെ പേരില്‍ തല്ല് കൊണ്ടു എന്നൊരു അപഖ്യാതി കൂടെ വാങ്ങിവെക്കാന്‍ വയ്യ.<br /><br />* * * * *<br />‘അഗ്രജനല്ലേ...? ഇത് ശിവപ്രസാദ്...!’ എന്ന് ഫോണില്‍ ഒരപരിചിത സ്വരം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍, ആ ശബ്ദത്തിന്‍റെ ഉടമയെ തിരിച്ചറിയാന്‍ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരേ ഒരു ശിവപ്രസാദേയുള്ളൂ... അത് <a href="http://charukesi-charukesi.blogspot.com/2007/05/blog-post.html" target="_blank"><strong>ചാരുകേശി</strong> </a>എന്ന ബ്ലോഗിന്‍റെ ഉടമ മൈനാഗന്‍ എന്ന ശിവപ്രസാദാണ്.<br /><br />വ്യാഴാഴ്ച വൈകീട്ട് ഷാര്‍ജയില്‍ വെച്ച് കണ്ടു ശിവപ്രസാദിനെ... ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കത്ത ഒരു ബ്ലോഗേര്‍സ് മീറ്റ്. ബ്ലോഗെന്ന മാധ്യമം നല്‍കിയ പരിചയങ്ങളുടെ കണ്ടുമുട്ടല്‍... ചെല്ലുന്നിടങ്ങളില്‍ ഒരു ബ്ലോഗര്‍ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞാല്‍ സാധ്യമെങ്കില്‍ പരസ്പരം കാണാന്‍ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന അടുപ്പത്തിന് ചാറ്റുകളുടേയോ കമന്‍റുകളുടെയോ ആവശ്യം ഒട്ടും ഇല്ല തന്നെ.<br /><br />* * * * *<br /><a href="http://tharavadi.blogspot.com/2008/01/blog-post_09.html" target="_blank"><strong>തറവാടിക്കും വല്യമ്മായിക്കും ഉണ്ടായ പുതിയ വാവയെ</strong> </a>കാണാനായി എത്തിയതായിരുന്നു സുല്‍ - അഗ്രജന്‍ കുടുംബങ്ങള്‍. ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ കണ്ടാല്‍ ബ്ലോഗിനെ പറ്റിയേ സംസാരിക്കു... അല്ലാതെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങളോ, കുശലങ്ങളോ അവിടെ വിഷയമാവാറില്ല. പക്ഷെ, ഭാഗ്യമെന്ന് പറയട്ടെ വല്യമ്മായിയുടെ ബാപ്പ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ നല്ലൊരു വിഷയം എറിഞ്ഞ് തന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മറ്റ് ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ ചോര അത്രകണ്ട് കുടിക്കാനായില്ല.<br /><br /><strong>ഒരു നന്ദി പ്രകടനം</strong><br />ബുഷിന്‍റെ മിഡില്‍ ഈസ്റ്റ് സന്ദര്‍ശനം പരാജയമായിരുന്നെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു... അതെന്തെങ്കിലുമാവട്ട്. എന്‍റെ കുടുംബം നാട്ടില്‍ നിന്നും വന്നതിന് പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ ഒരു പൊതു അവധി ലഭിക്കാന്‍ വഴിയൊരുക്കിയതിന് ബുഷിനുള്ള നന്ദി ഞാന്‍ ഇവിടെ രേഖപ്പെടുത്തട്ടെ.<br /><br /><strong><a name="poov"></a></strong><br /><strong>പൂവണിയുന്ന മോഹങ്ങള്‍</strong><br />അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടേണ്ട പ്രായമായിട്ടില്ലെങ്കിലും പാച്ചുവിനേയും വെറുതെ കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്കായിട്ടാണെങ്കിലും മദ്രസ്സയില്‍ വിട്ടാലോ എന്ന് തോന്നി. അയല്പക്കത്തെ കുട്ടികളോടൊപ്പം മദ്രസ്സയില്‍ പോവ്വാന്‍ പാച്ചുവിനും നല്ല താത്പര്യം. ഞാന്‍ പഠിച്ച മദ്രസ്സയിലേക്ക് മോളേം കൊണ്ട് നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിയായിരുന്നു മനസ്സില്‍... കൂടെ എന്‍റെ ഉപ്പയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ആദ്യം അറിവ് പകര്‍ന്ന് തന്ന ഉസ്താദിന്‍റെ (അദ്ധ്യാപകന്‍) ക്ലാസ്സിലേക്ക് മോളെ ഇരുത്തിക്കൊടുത്ത് ‘ഉസ്താദേ... ഇതാ എന്‍റെ മോള്...’ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിയിരുന്ന വികാരം... അതെഴുതി ഫലിപ്പിക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല. നിര്‍ബ്ബന്ധബുദ്ധിയില്ലായിരുന്ന ഒരു വലിയ ആഗ്രഹം അവിടെ പൂവണിയുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ ബെഞ്ചില്‍ മോളേയും കാത്തിരുന്ന എന്‍റെ ഉപ്പ, മുപ്പത്തിയൊന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് മദ്രസ്സയ്ക്ക് പുറത്ത് എന്നെ കാത്തിരുന്നിരുന്ന എന്‍റെ വല്ലിപ്പയെ മനസ്സിലേക്കെത്തിച്ചു... ഒപ്പം തിരിച്ച് പിടിക്കാനാവാത്ത സുന്ദരമായ ആ നാളുകളും!<br /><br /><strong>വെലനെലവാരം</strong><br />ഒരു കോഴിമുട്ടയ്ക്ക് ഒരു ദിര്‍ഹമോ...!<br />അറിയാതെ തലയില്‍ കൈവെച്ച് പോയി... കുടുംബം തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ് വിലക്കയറ്റത്തിന്‍റെ ഭീകരത ബോധ്യപ്പെടുന്നത്. മൂന്ന് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് നാട്ടില്‍ പോവുന്നത് വരേയും മൂന്ന് കോഴിമുട്ട വാങ്ങാന്‍ വേണ്ടി വന്നിരുന്ന തുകയാണ് ഇന്നൊരണ്ണം വാങ്ങിക്കാന്‍ വേണ്ടത്. എഴുപത്തിയഞ്ച് ഫിത്സിനും ഒരു ദിര്‍ഹത്തിനുമൊക്കെ ചുരണ്ടിയ തേങ്ങ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നതിന് രണ്ടേ മുക്കാലോ അല്ലെങ്കില്‍ മൂന്നോ ദിര്‍ഹംസ് കൊടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വിലക്കയറ്റത്തിനനുസരിച്ച് ശമ്പളക്കയറ്റവും ഉണ്ടായേ പറ്റൂ... അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കോണ്ട്പോകാന്‍ ശരിക്കും പാട് പെടേണ്ടി വരും.<br /><br /><u>വാല്‍കഷ്ണം:</u><br />ആദ്യത്തെ തവണ നാട്ടില്‍ നിന്നും വരുമ്പോള്‍ തേങ്ങയും കൊണ്ട് വന്ന നല്ലപാതിയേയും അത് കൊടുത്തയച്ച വീട്ടുകാരേയും ഞാന്‍ അത്യാവശ്യത്തിന് കളിയാക്കിയിരുന്നു. ഇത്തവണ തേങ്ങയുമായി വന്നപ്പോള്‍ ഞാനൊന്നും മിണ്ടാനേ പോയില്ല... മിണ്ടാനുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ തന്നെ അത് ‘എന്തേ എണ്ണമിത്ര കുറഞ്ഞത്...’ എന്നായിരുന്നു.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />ബാലവാടിയിലും പാച്ചു ഒരു കൈ പയറ്റി തന്നേയാണ് വന്നിട്ടുള്ളത്.<br />ടീച്ചര്‍ക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായി പാച്ചൂനെ...<br />‘എന്ത് പറഞ്ഞാലും കേള്‍ക്കും, ചോദിച്ചതിനൊക്കെ മറുപടി പറയും...’ ടീച്ചറുടെ വാക്കുകള്‍.<br />പക്ഷെ, അഞ്ചാം ദിവസം ആവശ്യത്തിന് കുസൃതിയുമുണ്ടെന്ന് ടീച്ചറെ കൊണ്ട് അംഗീകരിപ്പിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമല്ല... ടീച്ചര്‍ പാത്രം കഴുകാന്‍ വെച്ചിരുന്ന വെള്ളത്തില്‍ നിറച്ചും മണ്ണ് വാരിയിട്ടാണ് പാച്ചു ആ അംഗീകാരം വാങ്ങിയത്. അതെന്തിനാ അങ്ങനെ ചെയ്തെന്ന ചോദ്യത്തിന് ‘മണ്ണിട്ട് കഴ്ക്യാലേ പാത്രം വൃത്ത്യാവൂ...’ എന്നും പാച്ചു പറഞ്ഞു. വീട്ടില്‍ വെണ്ണീറിട്ട് പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകുന്നതാവാം പാച്ചുവിന് പ്രചോദനമായത്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-3972474754372708662?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-62882492134079843382008-01-13T22:50:00.000+04:002008-01-13T10:53:47.389+04:00<span style="font-size:130%;"><strong>വര്‍ഷങ്ങള്‍ പോയതറിയാതെ...</strong><br /></span><span style="font-size:130%;">വെറും ദിവസങ്ങളുടെ ദൈര്‍ഘ്യം മാത്രം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആറ് വര്‍ഷങ്ങള്‍...<br />പ്രണയത്തിന്‍റേയും വിരഹത്തിന്‍റെയും പിണക്കത്തിന്‍റേയും ഇണക്കത്തിന്‍റേയും പൊരുത്തപ്പെടലുകളുടേയും അഡ്ജ്സ്റ്റ്മെന്‍റുകളുടേയും മനപ്പൊരുത്തങ്ങളുടേയും പരസ്പര വിശ്വാസത്തിന്‍റേയും ധാരണയുടേയും... പിന്നങ്ങനങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ നിറഞ്ഞ ആറ് വര്‍ഷങ്ങള്‍... </span><span style="font-size:130%;">മറ്റൊരു <a href="http://agrajan.blogspot.com/2007/01/blog-post_13.html" target="_blank">ജനുവരി പതിമൂന്ന്... </a><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ ആദ്യമായി ഒന്നിച്ച് കണ്ടത് ‘മേഘമല്‍ഹാര്‍‘ എന്ന സിനിമയായിരുന്നു...<br /><br />ഈ ജനുവരി പതിമൂന്ന് പിറന്നപ്പോള്‍ ഏഷ്യാനെറ്റുകാര്‍ ആ സിനിമ തന്നെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്ത് എന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളുടെ അയവിറക്കലിന് ഇന്ധനം പകര്‍ന്നു...<br /><br />അന്ന് മേഘമല്‍ഹാര്‍ കണ്ടിറങ്ങി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...<br />‘എന്നെ കണ്ടാല്‍ പലരും ‘ഹലോ’ പറഞ്ഞേക്കും...’<br />നല്ലപാതി ഉടന്‍ തന്നെ ചിരിച്ചോണ്ട് പ്രതികരിച്ചു...<br />‘ഞാനും ആരോടെങ്കിലും ഹലോ പറഞ്ഞേക്കും... ഒന്നും വിചാരിക്കല്ലേ...’<br /><br /><strong>ഒരു കണ്ടുമുട്ടല്‍</strong><br />പത്ത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് </span><a href="http://www.mirc.com/" target="_blank"><span style="font-size:130%;">mIRC </span></a><span style="font-size:130%;">ചാറ്റിലൂടെ </span><a href="http://www.keralachannel.com/" target="_blank"><span style="font-size:130%;">കേരളാ ചാനലില്‍ </span></a><span style="font-size:130%;">(#kerala) വെച്ച് പരിചയപ്പെട്ട കാലന്‍ എന്ന നിക്കില്‍ വന്നിരുന്ന കുവൈറ്റില്‍ നിന്നുള്ള ജോസഫ് അനിലും ലോ-അണ്ണന്‍ എന്ന നിക്കില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ ഞാനും രണ്ട് ദിവസം മുന്‍പ് ദുബായില്‍ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. ചിരപരിചിതരെ പോലെ കണ്ട് ആശ്ലേഷിക്കാനും സംസാരിക്കാനും വിശേഷങ്ങള്‍ കൈമാറാനും നെറ്റിനു പിറകിലെ അപരിചിതത്വം ഞങ്ങള്‍ക്ക് തടസ്സമായിരുന്നില്ല. തമാശകളും അടിയും തെറിയും പാരയും ഗ്യാങ്ങുകളും ഒക്കെയായി ഒരു കാമ്പസ് ലൈഫ് പോലെ അടിച്ച് പൊളിച്ച ആ പഴയ നാളുകള്‍ എന്തൊരു രസമായിരുന്നു...!<br /><br /><strong>സഹജീവി സ്നേഹം</strong><br />ചാനലിലെ, ലോകം പോയ വാരത്തില്‍ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു, പുതുവര്‍ഷ ആഘോഷങ്ങളുടെ ദൃശ്യങ്ങള്‍. ഫയര്‍വര്‍ക്സിനായി കത്തിച്ച് കളയുന്ന സംഖ്യയെകുറിച്ചായി എന്‍റെ ചിന്ത! ഇത്രയും തുക പട്ടിണി പാവങ്ങള്‍ക്ക് വീതിച്ച് നല്‍കിയിരുന്നെങ്കില്‍... ഞാനങ്ങിനെ ആവേശത്തോടെ സഹജീവികളെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് കാട് കയറുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു വിളി...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">‘ഡാ... ഡാ...’<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">പരിസരത്തൊന്നും ആരുമില്ല, ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോ മനസ്സിലായി... വിളി ഉള്ളീന്ന് തന്നേയാണ്,<br />ഒരു പണിയുമില്ലാത്ത മനസാക്ഷിയാണ്... അരസികനായ് കടന്ന് വന്നത്...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">‘നീ രണ്ട് മാസം മുമ്പ് നാട്ടീ പോയിരുന്നൂഡാ... ശവീ...’<br />‘ഉവ്വ്...’<br />‘പെരുന്നാളിന് നീ നാട്ടിലുണ്ടേര്‍ന്നാ...’<br />‘ഉവ്വ്...’<br />‘നീ പടക്കവും പൂത്തിരിയും മറ്റും എത്ര രൂപയ്ക്കാ വാങ്ങ്യേത്...’<br />‘ഒരു അഞ്ഞൂറ് രൂപയായിക്കാണും...’<br />‘ആ കാശെന്തേ പാവങ്ങള്‍ക്ക് കൊടുത്താ ദഹിക്കൂലേ...’<br />‘ഞഞെഞ്ഞഞ്ഞേ...’ (ഞാന്‍ മനസാക്ഷിക്കിട്ട് കൊഞ്ഞനം കുത്തി)<br />‘നീയതെന്തിനാ വാങ്ങ്യേ...’<br />‘മോള്‍ക്ക് ഒരു സന്തോഷായിക്കോട്ടേന്ന്...’<br />‘ഇവരും സന്തോഷിക്കാനാവും ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യണത്... മനസ്സിലായോഡാ... ശവീ...’<br />‘ഉവ്വ്...’<br />‘എന്നാ മണകുണാന്നിരുന്ന് ചിന്തിക്കാണ്ട് ടീവി കാണാന്‍ നോക്ക്...’<br />ഞാന്‍ ശ്രദ്ധ ടീവിയിലേക്ക് തിരിച്ച് ആ പരിപാടി ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി...<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />നാടിന്‍റെ വിശാലതയ്ക്കും ഉറ്റവരുടെയും ഉടയവരുടേയും സ്നേഹലാളനകള്‍ക്കും തത്ക്കാലം അവധി കൊടുത്തുകൊണ്ട് പാച്ചു വീണ്ടും ഫ്ലാറ്റിന്‍റെ ഇട്ടാവട്ടത്തിലേക്കും ഉപ്പയുടേയും ഉമ്മയുടേയും കൂട്ടുകാരുടെതുമായ ലോകത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തുന്നു... അതെ, മൂന്ന് മാസത്തെ അവധിക്കാലം ആഘോഷിച്ചതിന് ശേഷം പാച്ചുവും ഉമ്മയും ഇന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്നു... (ഇന്‍ശാ അള്ളാഹ്).</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6288249213407984338?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-5031298238145725962008-01-08T06:30:00.000+04:002008-01-08T12:16:54.848+04:00രണ്ടായിരത്തി എട്ടിലെ ആദ്യ ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകള്‍...<br /><br /><strong>കമന്‍റുകള്‍...</strong><br />എന്‍റെ പോസ്റ്റിലെ കമന്‍റുകള്‍ ഇന്നുമുതല്‍ <a href="http://www.groups.google.com/group/marumozhikal" target="_blank">മറുമൊഴികള്‍ </a>എന്ന കമന്‍റ് അഗ്രിഗേറ്ററിലേക്ക് തിരിച്ച് വിടുന്നു. എന്തുകൊണ്ട് അന്നില്ല അല്ലെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഇപ്പോ... എന്നീ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ‘അന്നങ്ങനെ തോന്നി... ഇന്നിങ്ങനേയും’ എന്ന് ഒറ്റവാക്കില്‍ ഉത്തരമെഴുതുന്നു...!<br /><br /><strong>ഒരു കൊച്ചു സന്തോഷം... </strong><br />എന്‍റെ വരികള്‍ വായിക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ വളരെയധികം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍ - ഒരു ചിരകാല സുഹൃത്ത് ഇന്നലെ എന്‍റെ മിക്ക ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളും വായിച്ചിരിക്കുന്നു - ഈ വര്‍ഷത്തിന്‍റെ തുടക്കത്തിലെ ഈ കൊച്ചു സന്തോഷം ഞാനിവിടെ ചേര്‍ത്ത് വെക്കുന്നു.‍<br /><br /><strong>പോയ പുത്തി പിടിച്ചാ കിട്ട്വോ...</strong><br />അവധിക്ക് നാട്ടീ പോകുന്നവരോട് ഒരപേക്ഷ, വല്ല മെഡിക്കല്‍ ചെക്കപ്പും ഉദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് തിരിച്ച് പോരുന്നതിന്‍റെ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലേ ആകാവൂ... അല്ലെങ്കില്‍ കാര്യം കട്ടപ്പൊഹ...<br /><br />കല്യാണങ്ങളായ കല്യാണങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ പോയി ബിരിയാണി വെട്ടിവിഴുങ്ങണമെന്നും<br />സോഡാ സര്‍ബത്ത് വയര്‍ നിറയെ കുടിച്ച് രണ്ടാള് കേള്‍ക്കേ അസ്സല് ഏമ്പക്കം വിടണമെന്നും<br />റോബസ്റ്റ് പഴവും ഞാലിപ്പൂവനും യഥേഷ്ടം തട്ടി അതിന്‍റെ ഒരാലസ്യത്തില്‍ കസേരയിലിരുന്നങ്ങനെ മയങ്ങണമെന്നും നാട്ടീ പോകുന്ന ഒരുത്തന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നതില്‍ വല്ല തെറ്റുമുണ്ടോ - ഇല്ല!<br /><br />പിന്നെ എവിടെയാണ് തെറ്റ്...<br /><br />നാട്ടീപോയ പാടെ ചുമ്മാ കേറി ബ്ലഡ് പ്രഷര്‍, കൊളസ്ട്രോള്‍, ബ്ലഡ് ഷുഗര്‍ ഇതൊക്കെ ഒന്ന് ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാമെന്ന് വെച്ചതാണോ തപ്പ്...!<br /><br />ആമ... അത് താന്ഡാ തപ്പ്!<br /><br />ഞാനാള് പണ്ടേ ഫിറ്റാന്ന് അറിയാമെങ്കിലും അതിനിനി ഒരു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിന്‍റെ ബലം കൂടെ ആയ്ക്കോട്ടെ എന്ന് വെച്ച് ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോള്‍... വിധി വന്നു!<br />രാവിലെ രണ്ടോ മൂന്നോ ഇഡ്ഡലി അല്ലെങ്കില്‍ തത്തുല്യ യോഗ്യതയുള്ളതെന്തെങ്കിലും<br />ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ട് തവി ചോറ്<br />രാത്രി രണ്ട് ചപ്പാത്തി<br />ഇതിനിടയില്‍ ഫില്ലിങ്ങിന് ഗ്രീന്‍ സാലഡ്<br />മധുരം എന്ന് പറയാനേ പാടില്ലാത്രേ...<br />ഇതൊക്കെ പോട്ടെ, രാവിലെ എണീറ്റാല്‍ പടം പിടുത്തവും പല്ല് തേപ്പുമായി ദിവസം തൊടങ്ങിയിരുന്ന എന്നോട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ നടക്കാനുള്ള ഒരുത്തരവും കൂടെ പാസ്സാക്കി ലാക്കിട്ടര്‍ സാറ്.<br /><br />പക്ഷെ ഈ ശരീരത്തിന്‍റെ കാര്യം അപാര സംഭവമാണ് കേട്ടാ...<br />ഏത് അവസ്ഥയോടും പെട്ടെന്നങ്ങ് പൊരുത്തപ്പെട്ടോളും...<br />മുന്‍പൊക്കെ വൈകീട്ട് വീട്ടിലെത്തി ഒരേഴെട്ട് മണിയോട് കൂടി വയറ് പൊട്ടുന്നത് വരെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്... കഷ്ടകാലത്തിനെങ്ങാനം ഉറങ്ങാന്‍ ഒരുമണി ആയാല്‍ നേരത്തെ കഴിച്ച അത്രേം കൂടെ ആഹാരം അകത്താക്കിയിരുന്ന ഞാനിപ്പോ രാത്രിയില്‍ രണ്ട് ചപ്പാത്തി കഴിച്ചാല്‍ സന്തോഷടമിഷ്ടനായി കെടന്നുറങ്ങും. വേണമെന്ന് വെച്ചാലും കഴിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത രീതിയില്‍ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ പഠിച്ച് കഴിഞ്ഞു.<br /><br />അപ്പോ പറഞ്ഞ് വരുന്നത് ഞാന്‍ കഴിച്ചിരുന്ന പോലെയൊന്നും വാരിവലിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്... അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍ അടുത്ത് തന്നെ അതൊക്കെ നിറുത്തേണ്ടി വരും എന്ന്.<br /><br />പിന്തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്... ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ വായനക്കാര്‍ക്കും അത് മനസ്സിലാവും. നമ്മള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ നമ്മുടെ ശരീരം ഒരു മെസ്സേജ് തരാറുണ്ട്... ‘ഡേയ് നെന്‍റെ വയറ് നെറഞ്ഞു... ഞാന്‍ ഹാപ്പിയായി... ഒന്ന് നിറുത്തെഡേയ്’ എന്ന്. പക്ഷെ ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ രുചി കൊണ്ടോ, ഞാന്‍ അപാര വെട്ടാ എന്ന് രണ്ടാളെ കാണിക്കാനോ അല്ലെങ്കില്‍ കമ്പനിക്ക് വേണ്ടിയോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ടിവി കാണുന്ന ഹരത്തിലോ ആ മുന്നറിയിപ്പ് ശ്രദ്ധിക്കാതെ നമ്മള്‍ വീണ്ടും മുന്നേറ്റം തുടരും... ആ പരിധി ലംഘിച്ചുള്ള മുന്നേറ്റം വലിയ പ്രശ്നക്കാരനാണ്... ആവശ്യത്തിന് വ്യായമം കൂടെ ഇല്ലെങ്കി സംഗതി ബഹുജോര്‍.<br /><br />ഇനിമുതല്‍ ആ മെസ്സേജ് ശ്രദ്ധിക്കാത്തവര്‍ അതൊന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക...<br />എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടിഡ്ഡലി... ചപ്പാത്തി എന്ന അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറച്ച് കൂടെ കൂട്ടാം.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം...</strong><br />നാട്ടിലെ ജീവിതം പാച്ചു ശരിക്കും എഞ്ചോയ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഉറ്റവരുടേയും ഉടയവരുടേയും ലാളനകള്‍ കാരണം കുസൃതികളുടെ നിലവാരം നന്നായി കുതിച്ചുയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്.<br /><br />‘ഈ വികൃതികളൊക്കെ ഉപ്പ അറിഞ്ഞാ നല്ല രസംണ്ടാവും...’ എന്ന നല്ലപാതിയുടെ ഭീഷണിക്ക് പാച്ചുവിന്‍റെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു...<br /><br />‘ഇന്‍റുപ്പാക്കാറ്യാലോ കുട്ട്യേള് ഇങ്ങനൊക്കെന്നേണ്ന്ന്...’<br /><br />ഇങ്ങനെ ഒരു കോപ്ലിമെന്‍റൊക്കെ തന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഇനി ഞാനിപ്പോ എന്തു പറയാന്‍!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-503129823814572596?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-29733149091192954942008-01-01T05:50:00.000+04:002007-12-31T18:28:07.841+04:00<strong>രണ്ടായിരത്തിയേഴ്...</strong><br />ദാന്നും പറഞ്ഞ് വന്നു പോയ മറ്റൊരു വര്‍ഷം...<br />സമയത്തിനും കാലത്തിനും മുന്‍പുള്ളതിനേക്കാളും വേഗത...<br />കുന്നു കൂട്ടി വെച്ച സ്വപ്നങ്ങളും അതിനിടയില്‍ പുതഞ്ഞു പോയ കര്‍മ്മങ്ങളും ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ സമയം തികയാത്തവന്‍റെ ആവലാതി - കാലത്തിന്‍റെ വേഗം.<br /><br />ബൂലോഗത്തെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കില്‍ നല്ല ബെസ്റ്റ് വര്‍ഷം... അടി, ഇടി, തട, തടവല്‍, തലോടല്‍, തെറി, ഡീസന്‍റ് തെറി, പൂരത്തെറി... തുടങ്ങി ബഹളങ്ങളുടെ ഒരു വര്‍ഷമായിരുന്നു. ബ്ലോഗില്‍ പല നല്ല ചര്‍ച്ചകളും ഉണ്ടായി എന്നത് പോയ വര്‍ഷത്തെ നേട്ടം തന്നെ. ഒത്തിരി പേര്‍ ബ്ലോഗിലേക്ക് കടന്ന് വരുന്നതും ഒരുപാട് നല്ല രചനകള്‍ പിറവിയെടുക്കുന്നതും കണ്ട വര്‍ഷമായിരുന്നു രണ്ടായിരത്തിയേഴ്. ഇതോടൊപ്പം തന്നെ ബ്ലോഗില്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വമോ അല്ലാതേയോ ശക്തമായ ചില ധ്രുവീകരണങ്ങള്‍ നടന്നതായും കണ്ടു. അത് ബ്ലോഗുകള്‍ക്കും ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കും ഗുണമോ കോട്ടമോ നല്‍കുന്നതെന്ന് കണ്ടറിഞ്ഞേക്കാം!<br /><br />ബ്ലോഗുകള്‍ വഴി കുറേ നല്ല സൌഹൃദങ്ങള്‍ കൂടെ ലഭിച്ച വര്‍ഷമായിരുന്നു 2007.<br /><br /><span style="color:#6600cc;"><strong>നല്ലവരായ എല്ലാ സഹബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കും വായനക്കാര്‍ക്കും നന്മയും ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതുവര്‍ഷം ആശംസിക്കുന്നു.</strong></span><br /><br /><strong>ആത്മഗതങ്ങള്‍...</strong><br />‘...ഹോ... കുനിഞ്ഞ് നിന്നുള്ള ഈ ഇസ്തിരി ചെയ്യല്‍ വല്ലാത്ത പാട് തന്നെ...‘<br />‘...ഛെ... ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ ചുളിവ് മാറിയിട്ടില്ല...‘<br />‘...സോക്സൊന്നും വെച്ചോടിത്തിരിക്കില്ല... പണ്ടാരം...‘<br />‘...ദാഹിക്കുന്നു... ഓ... സാരല്ല... ഇനി ഇവിടുന്ന് എണീക്കുമ്പോ കുടിക്കാം...‘<br />‘...ഓ... ആറുമണി... ഇപ്പോ തന്നെ റൂമീ പോയിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാ...‘<br />‘... ഈ ചാവി പേഴ്സീന്ന് എടുക്കാന്‍ എന്താ പാട്...’<br />എല്ലാം കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്തിരുന്നവളുടെ സാമീപ്യം ഇപ്പോഴില്ലാത്തതിന്‍റെ ഒരു ബദ്ധപ്പാട്...<br />ഞാനെന്തു മാത്രം മടിയനായിരുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയുന്നു ഈ ദിവസങ്ങളില്‍‍!<br />ഇക്കാ... ഉപ്പാ... വിളികള്‍ കേള്‍ക്കാത്ത വിരസദിനങ്ങള്‍...<br />റിയാല്‍റ്റി ഷോകള്‍ ആനന്ദം കൊണ്ട് വരുമോ...<br />ഫിലോസഫിയും ഉപദേശങ്ങളും ആരോട് വിളമ്പാന്‍...<br />ബോറന്‍ ദിവസങ്ങള്‍...<br />കാത്തിരിപ്പിനൊരു സുഖമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് ഏത് ഗുണശേഖരനാണാവോ!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം...</strong><br />പാച്ചുവിന്‍റെ കൊച്ചുപ്പയാണ് അടുത്ത വീട്ടിലെ പൂച്ചയെ ‘മണിച്ചേട്ടന്‍‘ എന്ന പേരില്‍ പാച്ചുവിന് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തത്. ആ വീട്ടിലെ ചേച്ചി പാച്ചുവിന് മണിച്ചേട്ടന്‍റെ അമ്മയാണ്...<br /><br />പാച്ചുവിന് എപ്പഴും ഉപ്പാടെ കാര്യങ്ങളോര്‍ത്താണ് വിഷമം...<br />ഉപ്പാക്ക് ആരു വാതില്‍ തുറന്ന് കൊടുക്കും...<br />ആര് ഭക്ഷണം കൊടുക്കും... എവിടെ കിടക്കും... എന്നെല്ലാം...<br />‘ഉമ്മാ... ഉപ്പ എവടെ കെടക്ക്ണ്...’ പാച്ചു...<br />‘മണിയേട്ടന്‍റെ റൂമില്‍...’ ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന റൂമിലുള്ള മണിയേട്ടനെ ഉദ്ദേശിച്ച് നല്ലപാതി പറഞ്ഞു...<br />‘അപ്പോ മണിച്ചേട്ടന്‍ പാച്ചുന്‍റുപ്പാനെ മാന്തില്ലേ...’ അതായിരുന്നു പാച്ചുന്‍റെ സങ്കടം...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-2973314909119295494?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-62239911583301354542007-12-24T01:15:00.000+04:002007-12-23T14:24:50.216+04:00അങ്ങനെ നാല്പത്തിയഞ്ച് ദിവസത്തെ അവധിക്ക് ശേഷം തിരിച്ചെത്തിയിട്ടിന്നേക്ക് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു. നല്ലവരായ വായനക്കാരുടെ മനസ്സമാധാനം നിറഞ്ഞ എഴുപത്തി അഞ്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്തിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ നാടന്‍ വിശേഷങ്ങളോടെ ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകള്‍ പുനരാരംഭിക്കുന്നു.<br /><br />മനോഹരമായിരുന്നു അവധിക്കാലം... തകര്‍ത്ത് പെയ്ത തുലാവര്‍ഷവും വൃശ്ചിക കാറ്റിന്‍റെ ഇളംകുളിരും തണുത്ത രാത്രികളും നേര്‍ത്ത മഞ്ഞ് മൂടിയ പുലരികളും... നിറഞ്ഞ പച്ചപ്പുകളും... ശരിക്കും മനസ്സ് നിറഞ്ഞ അവധിക്കാലം. ആഗ്രഹിച്ചതും വിചാരിച്ചതുമായ പലതും നടന്നു, പലതും നടന്നില്ല... എന്നാലോ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചിലതെല്ലാം നടന്നു.<br /><br /><strong>ഹര്‍ത്താല്‍</strong><br />കുന്നോളം മോഹിക്കൂ... എന്നാലേ കുന്നിക്കുരുവോളം ലഭിക്കൂ... എന്നല്ലേ!<br />ഒരുപാട് ഹര്‍ത്താല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ആകെ ഒരെണ്ണമേ തരപ്പെട്ടുള്ളൂ. എന്തായാലും ജനങ്ങളൊക്കെ നല്ല സഹകരണം. എന്‍റെ ഗ്രാമത്തിലെ മുറുക്കാന്‍ കടകള്‍ വരെ അടഞ്ഞ് തന്നെ കിടന്നു. അടച്ചിട്ട കടകള്‍ക്ക് മുന്നിലൂടെ, വിജനമായ റോഡിലൂടെ കൂട്ടുകാരനുമൊത്ത് നടക്കാന്‍ നല്ല രസമായിരുന്നു.<br /><br /><strong>പനി</strong><br />പനികളില്‍ സുന്ദരന്‍ ഗുനിയാ... ഗുനിയാ... അതെ പനികളില്‍ മുഖ്യമായും ‘ചിക്കന്‍ ഗൂനിയ’ തന്നെയാണ് മുന്നിട്ട് നിന്നത്. ചിലര്‍ക്ക് ചെറിയ രീതിയില്‍ സന്ധിവേദനകളുമായി അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ക്കത് മാസങ്ങള്‍ നീണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന വേദന സമ്മാനിക്കുന്നു. ചുറ്റുവട്ടത്തൊക്കെ അവന്‍ വിരുന്നെത്തിയിരുന്നു. നാട്ടുകാര്‍ക്കിപ്പോള്‍ പനി എന്നത് നിസ്സാരമാണ് എന്നതിലുപരി തമാശയ്ക്കുള്ള വിഷയം കൂടെയാണ്. പറമ്പില്‍ നിറഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന പുല്ലും ചെടികളും വെട്ടിത്തെളിക്കാനോ പറമ്പുകള്‍ വേണ്ട വിധം പരിപാലിക്കാനോ ജനത്തിന് സമയമില്ലാത്തോണ്ട് തന്നെ കൊതുകുകള്‍ പ്രജനന പ്രക്രിയ നിര്‍ബാധം തുടരുന്നു. ചില കൊതുകുകളുടെ കുത്ത് കിട്ടുമ്പോള്‍ തോന്നും ‘ഓ... ഇവന്‍ ഗുനിയ തന്ന മട്ടുണ്ട്...’. പണ്ടത്തെ കൊതുകുകളൊക്കെ ആട്ടിയോടിച്ചാല്‍ പോവുമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇപ്പഴത്തെ ഇനമൊക്കെ ചാവേര്‍ ടൈപ്പുകളാണ്. തല്ല് കിട്ടിയാലും വേണ്ടില്ല... ചോര കുടിച്ചേ ചാവൂ എന്ന് നിയ്യത്ത് വെച്ചിറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് - ദുഷ്ടന്മാര്‍!<br /><br /><strong>കച്ചോടക്കാര്‍</strong><br />ബ്രോക്കര്‍ എന്നാല്‍ കല്യാണ ദല്ലാള്‍ എന്ന ചിത്രം മുന്നില്‍ വന്നിരുന്ന കാലം മാറി. പറമ്പ് കച്ചോടക്കാരെ തട്ടി നടക്കാന്‍ വയ്യാത്ത സ്ഥിതിവിശേഷമാണിപ്പോള്‍. എല്ലാവരും കയ്യില്‍ ഇഷ്ടം പോലെ ‘പാര്‍ട്ടി’കളേയും വെച്ചാണ് ഉറക്കമെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത് തന്നെ. വില്‍ക്കുന്നവനും വാങ്ങുന്നവനും ഇടയില്‍ ബ്രോക്കര്‍/ ഉപബ്രോക്കര്‍മാര്‍ അഞ്ചാറ് പേരെങ്കിലും കാണും - എല്ലാവരുടേയും കമ്മീഷന്‍ വകയില്‍ നല്ല്ലൊരു തുകയും!<br /><br /><strong>പുതുരക്തം!</strong><br />പണ്ടത്തെ പോലെ തൊഴിലൊന്നുമില്ലാതെ കറങ്ങി നടക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരെ കാണാന്‍ തന്നെ പ്രയാസം! എന്തെങ്കിലും തൊഴിലുകളില്‍ വ്യാപൃതരാണ് മിക്കവാറെല്ലാം ചെറുപ്പക്കാരും. മൊബൈല്‍, കേബിള്‍ കണക്ഷന്‍, റെന്‍റ് എ കാര്‍, ഭൂമികച്ചവടം... തുടങ്ങി പലവിധത്തിലും തരക്കേടില്ലാത്ത വരുമാനമുണ്ടാക്കാന്‍ മിടുക്കന്മാരാണെല്ലാവരും - അടിച്ച് പൊളിച്ച് ചിലവഴിക്കുന്ന കാര്യത്തിലും അതേ മിടുക്ക് തന്നെ കാണിക്കുന്നു!<br /><br /><strong>എയര്‍ ഇന്ത്യാ എക്സ്പ്രസ്സ്</strong><br />യാത്രക്കാരുടെ മേലിട്ട് തന്നെ പരിശീലനം കൊടുക്കണം എന്നത് എയര്‍ ഇന്ത്യയുടെ നിര്‍ബ്ബന്ധമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ചെക്ക് ഇന്‍ കൌണ്ടറില്‍ ഇരിക്കുന്നവന്‍ ശരിക്കും പരിശീലിക്കുക തന്നെയായിരുന്നു. ഒരോ ടിക്കറ്റുകളുമായി ചുള്ളന്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ അടുത്ത് പോയി സംശയനിവാരണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ട്രയിനിംഗ് പൂര്‍ത്തികരിച്ചവരെ പോരെ ഡ്യൂട്ടിയിലിടുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി അവിടെ നിന്ന് തന്നെ കിട്ടി... നീങ്ങാത്ത വരിയില്‍ നിന്ന് വട്ട് കയറിയ ഒരുത്തന്‍ അപ്പുറത്തെ കൌണ്ടറില്‍ ചെന്ന് ചൂടായി... അവിടുത്തെ ചേട്ടന്‍ വളരെ സൌമ്യമായി പറഞ്ഞു...<br />‘എയര്‍ ഇന്ത്യാ എക്സ്പ്രസ്സല്ലേ... ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെയേ കാണൂ...’<br />ചൂടായ ചേട്ടനും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല... അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞു...<br />‘ഡ്യൂട്ടീം കഴിഞ്ഞ് അന്‍പത് പൈസേടെ ടിക്കറ്റും എടുത്ത് കേറുന്ന ബസ്സെങ്ങാനം ലേറ്റായാല്‍ ബസ്സുകാരന്‍റെ കുടുമത്തിരിക്കുന്നവരെയെല്ലാം തെറിവിളിക്കുന്നവന്മാരാ... ഇവിടിരുന്ന് ഡയലോഗടിക്കുന്നത്...’<br /><br /><strong>ബ്ലോഗേര്‍സ് വിവാഹം</strong><br />ഇക്കാസ് - ജാസുട്ടി വിവാഹത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതാണ് മറ്റൊരു സന്തോഷം. ബ്ലോഗ് എന്ന മാധ്യമം വഴി ലഭിച്ച പരിചയങ്ങളുടെ ആഴവും പരപ്പും അപാരം തന്നെ. അധികം സമയം അവിടെ ചിലവഴിക്കാനിയില്ലെങ്കിലും വരികളിലൂടെ അറിയുന്ന ഒത്തിരി പേരെ നേരിട്ട് പരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞു... വില്ലൂസ്, കുമാര്‍, അന്‍വര്‍, തഥാഗതന്‍, പൊന്നമ്പലം, ഉമേച്ചി, പച്ചാളം, മെലോഡിയസ്, മുല്ലപ്പൂ, വരയന്‍പുലി സജീവ്ജി... പിന്നെ... തുളസി... ബ്ലോഗിംങ്ങ് തുടങ്ങിയ കാലം മുതലേ നേരിട്ടറിയുന്ന കലേഷ്... പിന്നെ സിയയുടെ ഉമ്മ, ഭാര്യ, അനുജന്‍ എന്നിവരേയും അവിടെ വെച്ച് പരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞു... ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പം കുടുംബാംഗങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. ഇനിയും കുറച്ച് പേര്‍ കൂടെയുണ്ട്... പക്ഷെ പേരുകള്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ വരുന്നില്ല... വിട്ട് പോയവര്‍ ക്ഷമിക്കുക... എല്ലാവരേയും നേരിട്ട് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് വളരെ സന്തോഷം പകര്‍ന്ന അനുഭവമായിരുന്നു.<br /><br />ഓണ്‍ലൈനില്‍ ദ്വയവ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ കാണും എന്നതാണ് പൊതുവെ പറഞ്ഞ് വരുന്ന ഒരു കാര്യം. ശരി തന്നെയാണ്... കാണപ്പെടാത്ത മുഖങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ എങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും പെരുമാറാം... പക്ഷെ, അടിസ്ഥാനപരമായി ദ്വയവ്യക്തിത്വം അന്തര്‍ലീനമായി കിടക്കുന്ന ഒരാളില്‍ നിന്ന് മാത്രമേ അങ്ങിനെയൊരു പെരുമാറ്റം ഉരുത്തിരിയുകയുള്ളൂ... പറഞ്ഞ് വന്നതെന്തെന്ന് വെച്ചാല്‍ ഒരാളുടെ ഓണ്‍ലൈന്‍ വ്യക്തിത്വം എന്നത് ആ വ്യക്തിയുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളുടെ ആകെത്തുക തന്നെയാണ് എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.<br /><br />ഇക്കാസ് - ജാസുട്ടി വിവാഹം എന്നത് ബ്ലോഗ് സമൂഹത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം ആഘോഷപൂര്‍വ്വം കൊണ്ടാടിയ ഒരു സംഭവം തന്നെയായിരുന്നു. മലയാളം ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ തമ്മിലുള്ള ആദ്യവിവാഹം എന്നതിലുപരി ബ്ലോഗില്‍ കുറേ കാലങ്ങളായി സജീവമായി നിറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നവര്‍ എന്ന പ്രത്യേകത കൂടിയുണ്ട്. സാധാരണഗതിയില്‍ പിണക്കങ്ങളും വഴക്കുകളും എല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് സൌഹൃദങ്ങളും അടുപ്പങ്ങളും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന അവസരങ്ങളാണ് വിവാഹം പോലുള്ള സന്തോഷവേളകള്‍‍. പക്ഷെ, ഇവിടെ ഈ ബ്ലോഗ് സമൂഹത്തില്‍ നേരെ മറിച്ചാണ് സംഭവിച്ച് കണ്ടത്. ഒരു വിഭാഗം അല്ലെങ്കില്‍ കുറച്ച് പേര്‍ ഈയൊരു കാര്യത്തില്‍ ഒരു ആശംസ പോലും അറിയിക്കാന്‍ മെനക്കെടാതെ മനഃപ്പൂര്‍വ്വമായ മസിലുപിടുത്തം പ്രകടിപ്പിച്ചതായി കണ്ടു. ബ്ലോഗിങ്ങ് എന്നാല്‍ ആശംസയും ആദരാജ്ഞലിയും അഭിനന്ദനങ്ങളും ഒന്നുമല്ലെന്ന് നടിക്കുന്നവര്‍ ഒരുകാലത്ത് ഇതിന്‍റെയെല്ലാം വാക്താക്കളായിരുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും രസകരമായ വസ്തുത... ബ്ലോഗറായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ മാനുഷീകമായ പരിഗണനകളൊന്നും പാടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് ഏത് മഹാനാണാവോ! എന്തായാലും എല്ലാ തിരിച്ചറിവുകളും നല്ലതിനായിരിക്കട്ടെ!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />പാച്ചു വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നാടുമായും നാടന്‍ ചുറ്റുപാടുകളുമായും ഇണങ്ങിച്ചേര്‍ന്നു. നാട്ടിലെത്തിയതിന്‍റെ പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ ഇനി തിരിച്ച് ഷാര്‍ജയിലേക്ക് പോവേണ്ട എന്ന നിലപാടില്‍ അവളെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സംശയങ്ങളുടെ മാലപ്പടക്കം തീര്‍ത്ത് അവള്‍ എന്നേയും ഉപ്പുപ്പാനേയും കൊച്ചുപ്പമാരേയും വലച്ചു...<br /><br />പരസ്യത്തിന്‍റെ സ്വാധീനമാവാം ആദ്യദിവസം തന്നെ അയവിറക്കുന്ന പശുവിനെ നോക്കി അവള്‍ ചോദിച്ചു...<br />‘പശുവെന്തിനാ ച്യൂയിംഗം തിന്നുന്നത്...’ <br /><br />കുറച്ച് നാളുകള്‍ കൂടെ മോള്‍ നാടിന്‍റെ നന്മയും ഉറ്റവരുടേയും ഉടയവരുടേയും സ്നേഹവും അനുഭവിക്കട്ടെ എന്ന ചിന്തയിലാണ് ഞാന്‍ തനിയെ തിരിച്ചത്... എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെത്തും വരേയും മോളും കരുതിയിരുന്നില്ല... ഞാന്‍ അവളെ കൂട്ടാതെ പോരും എന്നുള്ളത്... ബോഡിംഗ് പാസ്സ് എടുത്ത് തിരിച്ച് വന്നപ്പോഴാണ് അവളുടെ സങ്കടവും കരച്ചിലും... ഇപ്പോള്‍ കളികളില്‍ വ്യാപൃതയാണെങ്കിലും ഉപ്പാനെ കാണാത്ത വിഷമം ഇടയ്ക്കിടെ തികട്ടിവരുന്നുണ്ട്... <br /><br />ഇവിടെ പെരുന്നാള്‍ ആഘോഷിച്ച ദിവസം പാച്ചു പുതിയ ഡ്രസ്സ് ഇടണം എന്ന് നിര്‍ബ്ബന്ധം പിടിച്ചത്രേ... അതിന് പറഞ്ഞ കാരണം...<br /><br />‘...ന്‍റെ ഉപ്പാക്ക് ഇന്നാണ് പെരുന്നാള്... അപ്പോ പാച്ചൂനും ഇന്നാണ് പെരുന്നാള്...’ എന്നായിരുന്നു!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6223991158330135454?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-32167118429081861862007-10-09T11:11:00.000+04:002007-10-09T11:53:17.226+04:00<span style="font-size:100%;"><strong>ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തുന്നു...</strong> </span><br /><span style="font-size:100%;">ഗര്‍ഭിണിയായ ഒരു സ്ത്രീയുടേയും അവരുടെ മക്കള്‍ക്ക് നേരേയും നടന്ന ക്രൂരമായ ആക്രമണം... </span><br /><span style="font-size:100%;">വാര്‍ത്ത കാണുമ്പോള്‍ സ്വയം പുച്ഛം തോന്നുകയായിരുന്നു... </span><br /><span style="font-size:100%;">നിലത്ത് വീണ് പിടയുന്ന ആ അമ്മയും മക്കളും എന്‍റെയുള്ളില്‍ വേദന പടര്‍ത്തുന്നു... </span><br /><span style="font-size:100%;">ഈ സമൂഹത്തിലാണല്ലോ ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നത്... എന്ന ചിന്ത നിരാശ ജനിപ്പിക്കുന്നു... </span><br /><span style="font-size:100%;">അരുതെന്ന് വിലക്കാന്‍ ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നൊരുത്തനും ഇല്ല എന്നറിയുമ്പോഴുള്ള ലജ്ജ, അതെന്‍റെ തല കുനിപ്പിക്കുന്നു... </span><br /><span style="font-size:100%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:100%;"><strong>ഇടവേള...</strong><br />തിരികെ ഞാന്‍ വരുമെന്ന വാര്‍ത്ത -<br />കേള്‍ക്കാനായി ഗ്രാമം കൊതിക്കാറുണ്ടെന്നും...<br />തിരികേ മടങ്ങുവാന്‍ തീരത്തടുക്കുവാന്‍ -<br />ഞാനും കൊതിക്കാറുണ്ടെന്നും...<br /><br />അതെ, പ്രാവസത്തിനൊരവധി കൂടെ...<br />ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചാല്‍ നാളെ (ബുധനാഴ്ച) രാത്രിയില്‍ നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കും...<br /><br />ഉപ്പയും ഉമ്മയും കൂടപ്പിറപ്പുകളുമൊത്ത് ഒരു പെരുന്നാള്‍ കൂടെ...<br />എല്ലാരും ചേര്‍ന്നിരുന്നുള്ള സൊറ പറച്ചില്‍...<br />ഉപ്പയെ പിറകിലിരുത്തി ഒരു ബൈക്ക് യാത്ര...<br />നിസ്കാരപ്പായയിലിരിക്കുന്ന ഉമ്മാടെ മടിയില്‍ തലവെച്ചൊന്ന് കിടക്കാന്‍...<br />അനിയന്മാരുടെയടുത്ത് പുളുവടിക്കാന്‍...<br />മഴയത്ത് വരാന്തയിലിരുന്ന് പുരപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള വെള്ളപ്പാച്ചില്‍ കാണാന്‍...<br />മഴയത്ത് കുടയും ചൂടി അയല്‍ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാന്‍...<br />ബാല്യവും കൌമാരവും യൌവ്വനവും പിന്നിട്ട ഇടവഴികളിലൂടെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരനുമൊത്ത് ഒരു സാഹായ്ന സവാരിക്കിറങ്ങാന്‍...<br />കുളക്കടവിലിരിക്കാന്‍...<br />വെള്ളത്തില്‍ പൊങ്ങിവരുന്ന കണ്ണന്‍ മീനിന്‍റെ (ബ്രാല്‍) മണ്ടയ്ക്കിട്ട് ഓടയിലൂടെ ഉന്നം പിടിച്ച് ഉളി ഊതി കൊള്ളിക്കാന്‍...<br />പ്രിയപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം കാണാന്‍...<br />ചായക്കടയിലിരുന്നൊരു പൊടിച്ചായ കുടിക്കാന്‍... പരിപ്പ് വട തിന്നാന്‍...<br />മോള്‍ക്ക് ഗ്രാമത്തിന്‍റെ ഭംഗി മുഴുവനും കാണിച്ച് കൊടുക്കാന്‍...<br />ഇലച്ചാര്‍ത്ത് പിടിച്ചുലച്ച് നല്ലപാതിയെ നനയ്ക്കാന്‍...<br />കൊക്കരക്കോ... വിളി കേട്ടെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍...<br />പത്രക്കാരന്‍റെ വരവും കാത്തിരിക്കാന്‍...<br /><br />എന്നും നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഇതുപോലത്തെ കൊച്ചു കൊച്ചു മോഹങ്ങള്‍ ഒത്തിരി കാണും... പക്ഷെ, നാട്ടിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇവയില്‍ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതൊഴികെ പലതും നടക്കാറില്ല. എണ്ണിച്ചുട്ട അപ്പം പോലത്തെ അവധി ...ദാന്ന്... പറഞ്ഞ പോലെ തീര്‍ന്ന് കിട്ടും... അവധി തീരുന്ന അവസാനത്തെ ദിനങ്ങളാണ് ഏറെ കാഠിന്യം... മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങലായിരിക്കും...!<br /><br />തിരിച്ചെത്തുന്നത് വരെ ബ്ലോഗിങ്ങിനും സമ്പൂര്‍ണ്ണാവധി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു...<br />(ആ. കു: 45) നിങ്ങള്‍ ഭാഗ്യശാലികളും പുണ്യം ചെയ്തവരുമത്രേ!<br /><br />വെജ് &amp; നോണ്‍ വെജ് പനികളുടെ കൈപ്പിടിയില്‍ അകപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി എല്ലാരും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം :)<br /><br />അപ്പോ... വീണ്ടും സന്ദിപ്പും വരേയ്ക്കും വിട... </span><br /><span style="font-size:100%;">30 - 40 ദിവസങ്ങളില്‍ 9846790828 എന്ന നമ്പറില്‍ കാണും...<br />എല്ലാവര്‍ക്കും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഈദുല്‍ ഫിത്വര്‍ ആശംസകള്‍ :)<br /><strong></strong></span><br /><span style="font-size:100%;"><strong>(ചെറിയ) വലിയ ആഗ്രഹങ്ങള്‍‍...</strong><br />കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക് മൃഗശാല കണ്ട് മടങ്ങും വഴി, തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു റസ്റ്റോറന്‍റില്‍ കയറി ബിരിയാണി കഴിച്ച് മടങ്ങുമ്പോള്‍ വണ്ടിയില്‍ വെച്ചാണ് ഉമ്മ പറഞ്ഞത്...<br />‘കൊറേ കാലായിട്ടുള്ള ഒരു പൂത്യേര്‍ന്ന് ഹോട്ടലീന്ന് ഒരു ബിര്യാണി തിന്നാന്‍...’!<br />ഞാന്‍ തരിച്ചുപോയി അത് കേട്ട്... എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു...<br /><br />ബിരിയാണി ഉമ്മ ഇടയ്ക്ക് കഴിക്കാറുണ്ട്... പക്ഷെ, റസ്റ്റോറന്‍റില്‍ നിന്നും ഒരു ബിരിയാണി കഴിക്കുക എന്നത്, ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ വളരെ നിസ്സാരമായ ഒരാഗ്രഹം... പക്ഷെ, ഉമ്മ അതെത്ര കാലം അടക്കിവെച്ചു... മക്കള്‍ക്കോ ഭര്‍ത്താവിനോ അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാവരുതെന്ന് കരുതി!<br /><br />അവിടെ ബിരിയാണിയായിരുന്നില്ല ഉമ്മാക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറിയതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി...<br />വല്ലിപ്പാടും മാമന്മാരോടുമൊപ്പം (ഉമ്മയുടെ ഉപ്പയും ആങ്ങളമാരും) ടൌണില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ബിരിയാണി കഴിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ നാളുകളായിരിക്കാം, അവരോടൊത്ത് കഴിഞ്ഞ ആ ദിനങ്ങളായിരിക്കാം ഉമ്മാക്ക് ഇതിത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കി തീര്‍ത്തത്.<br /><br />നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് നമ്മള്‍ പലതും വാങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോഴും അവരുടെ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് സന്തോഷങ്ങള്‍, ആഗ്രഹങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ അതിനായ് ശ്രമിക്കുന്നില്ല... പലതും മനസ്സിലൊതുക്കി അവര്‍ നമ്മെ വളര്‍ത്തുന്നു, വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയാലും അവര്‍ പിന്നേയും പലതും മനസ്സില്‍ തന്നെയൊതുക്കുന്നു - എല്ലാം മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം...</strong><br />എന്താണ് അല്ലെങ്കില്‍ എങ്ങിനെയാണ് നാടെന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും പാച്ചുവും നാട്ടില്‍ പോകുന്ന സന്തോഷത്തില്‍ തന്നെ...<br />‘ഉമ്മാ... നാട്ടീ പോയാ ഉപ്പ ഓഫീസീ പോക്വോ...’ പാച്ചുവിന്‍റെ ചോദ്യം<br />‘ഇല്ല...’ നല്ലപാതി<br />‘അപ്പോ നമ്മക്ക്...പ്പാനെ എപ്പളും കാണാല്ലേ...’ പാച്ചുവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചത് അതായിരുന്നു...<br />കളിക്കോപ്പുകളും ഉടുപ്പുകളും മിഠായിയും വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന എന്‍റെ മനസ്സപ്പോള്‍ ദിവസവും മൂന്നും നാലും മണിക്കൂറുകള്‍ കവര്‍ന്നെടുക്കുന്ന ഗതാഗതക്കുരുക്കിനെ പിരാകുകയായിരുന്നു...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-3216711842908186186?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-82733363724872083692007-09-24T22:59:00.000+04:002007-09-24T12:03:28.823+04:00<strong>റമദാന്‍ ചിന്തകള്‍...</strong><br />ഡ്രൈവറുടെ നിര്‍ദ്ദേശം കിട്ടുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ ബസ്സിലേക്ക് ആളുകള്‍ തള്ളിക്കയറാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ ഡ്രൈവര്‍ ഡോര്‍ ക്ലോസ്സ് ചെയ്തു. കയറാനാഞ്ഞ ഒരാള്‍ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. ഡ്രൈവറുമായുള്ള തര്‍ക്കത്തിനൊടുവില്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞു... ‘നോമ്പില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ താഴേക്ക് വലിച്ചിടുമായിരുന്നു...’<br /><br />‘നോമ്പില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍...’ ഞാനുള്‍പ്പെടെ പലരും ഈയൊരു രീതിയില്‍ പറയാറുണ്ട്. നോമ്പുള്ളപ്പോള്‍ മാത്രം ആവശ്യമുള്ളതാണോ ക്ഷമയും നിയന്ത്രണവുമൊക്കെ...! ദൈവഭയവും അനുഷ്ഠാനകര്‍മ്മങ്ങളും വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ഏറെക്കുറെ മനുഷ്യനെ പാകപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന കാര്യം ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയം തന്നെ. <br /><br /><strong>സൌഹൃദം...</strong><br />പതിനാല് വര്‍ഷമായി സ്ഥിരം കണ്ട്മുട്ടാറുള്ള ചില മുഖങ്ങളുണ്ട് ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന കെട്ടിടത്തില്‍. പക്ഷെ, അവരില്‍ ചിലരൊക്കെ ഇന്നും അപരിചിതര്‍ തന്നെ. അവരില്‍ ചിലരുമായൊക്കെ സൌഹൃദത്തിന് ശ്രമിച്ചിരുന്നു പണ്ട്... ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ ഞാന്‍ മുന്‍കൈ എടുത്തിട്ടും അവരില്‍ നിന്നും അനുകൂല പ്രതികരണം ഇല്ലാത്തതോണ്ട് പിന്നീട് അതിന് മുതിര്‍ന്നിട്ടുമില്ല... ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും പകരാത്ത അപരിചിതരായി ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. <br /><br />മനുഷ്യരില്‍ പരസ്പരം ആകര്‍ഷണവും വികര്‍ഷണവും ഉണ്ടാക്കുന്ന എന്തോ ഘടകം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എവിടേയോ വായിച്ചിരുന്നു... അത് നെറ്റ് സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്കും ബാധകമാണോ എന്നതാണെന്‍റെ ഇപ്പോഴത്തെ സംശയം.<br /><br />ജി-ടോക്ക് വഴി പരിചയപ്പെട്ട് ദൃഢമായ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഒത്തിരി... പക്ഷെ, ആദ്യം പറഞ്ഞ എന്‍റെ ഓഫീസ് കെട്ടിടത്തിലെ അപരിചിതരെ പോലുള്ളവര്‍ അവിടേയും ധാരാളം. ആശയങ്ങളിലും ചിന്താഗതികളിലും ഉള്ള വ്യത്യാസമോ രുചിഭേദങ്ങളോ ആയിരിക്കാം ചിലപ്പോള്‍ അടുപ്പിക്കാതെ അകറ്റി നിറുത്തുന്ന ഘടകം... അല്ലെങ്കില്‍ തിരക്കോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഘടകങ്ങളോ ആയിരിക്കാം. എന്തായാലും മിണ്ടുന്നവരേക്കാള്‍ മിണ്ടാത്തവരുടെ ഒരു നീണ്ട നിര ജീ-ടോക്കില്‍ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. തത്ക്കാലം എല്ലാരും അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ - ഒരു പക്ഷെ, ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ നല്ല സൌഹൃദങ്ങളായി മാറിയെങ്കിലോ അവയില്‍ ചിലതെങ്കിലും!<br /><br />‘ഓ ലവന് ഭയങ്കര തലക്കനമാണ്...’ എന്ന് കരുതി അകലം പാലിച്ചിരുന്ന, ഇപ്പോഴത്തെ എന്‍റെ ഒരടുത്ത കൂട്ടുകാരനോട് അവനെ പറ്റി എനിക്കാദ്യമുണ്ടായിരുന്ന മനോഭാവത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ തിരിച്ച് പറഞ്ഞത് ‘എനിക്കും നിന്നെ പറ്റി അങ്ങിനെ തന്നെയാണ് തോന്നിയത്... അപാര തലക്കനമാണെന്ന്...’. ചില മുന്‍ധാരണകളും അകലം പാലിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവ തന്നെ!<br /><br /><strong>ആരാധികയുടെ കണ്ടെത്തല്‍...</strong><br />വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ഫോണില്‍ ‘ശരറാന്തല്‍ തിരിതാണു... മുകിലിന്‍ കുടിലില്‍...’ എന്ന് ഞാന്‍ പാടിയത്(!) മുതല്‍ മുനീറ എന്‍റെ ആരാധികയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതീയടുത്ത കാലം വരേയും തുടര്‍ന്നിരുന്നു... പക്ഷെ അടുത്തയിടെ ഇവള്‍ക്കെന്‍റെ പാട്ടിനോട് പണ്ടേ പോലെ ആരാധനയില്ലേ എന്നൊരു സംശയം! ഭാര്യയുടെ അടുത്ത് ഒരു സംശയവും മറച്ച് വെക്കാന്‍ പാടില്ല... നേരിട്ടങ്ങ് ചോദിച്ചു... <br /><br />മറുപടി കിട്ടേം ചെയ്തു...<br /><br />‘അതേയ്... മുന്‍പ് ഞാനത്രയധികം പാട്ടൊന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല... ഇപ്പോ പലപല ചാനലുകളിലായി എത്രയെത്ര നല്ല പാട്ടുകളാ...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-8273336372487208369?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-25273799946201602862007-09-17T21:50:00.000+04:002007-09-17T11:12:47.403+04:00<strong>പരിശുദ്ധ റമദാന്‍</strong><br />വിശ്വാസികള്‍ക്ക് ആത്മാവിന്റെ ആനന്ദമായി മറ്റൊരു റമദാന്‍ കൂടി സമാഗതമായിരിക്കുന്നു.<br /><br />മാനവ സമൂഹത്തിന് ദൈവത്തിങ്കല്‍ നിന്ന് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമായ വിശുദ്ധ ഖുര്‍‌ആന്റെ ആദ്യ സൂക്തങ്ങള്‍ ലഭിച്ചത് ഈ മാസത്തിലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിന്റെ ആഘോഷവും അതിലുപരി ആ അനുഗ്രഹം നല്‍കിയ സൃഷ്ടാവിനോടുള്ള നന്ദിപ്രകടനവും ആണ് റമദാനിന്റെ കാതല്‍.<br /><br />ശാരീരികവും മാനസീകവുമായ സകല ഇച്ഛകളേയും നിയന്ത്രിച്ച് അത് വഴി ആത്മാവിനെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനും, സര്‍വ്വശക്തനായ സൃഷ്ടാവിനോട് കൂടുതലടുക്കാനും‍,അവനോട് നന്ദി കാണിക്കാനും വിശ്വാസികള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന സുവര്‍ണ്ണാവസരം കൂടിയാണ് റമദാന്‍.<br /><br />റമദാന്‍ വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിന് ആരോഗ്യ സാമൂഹിക സംസ്കാരിക മാനങ്ങളും ഉണ്ട്. ആഹാരത്തോടുള്ള അടിമത്തത്തില്‍ നിന്നുള്ള മോചനത്തോടൊപ്പം തന്നെ, പാവപ്പെട്ട തന്‍റെ സഹജീവി അനുഭവിക്കുന്ന പട്ടിണി എന്തെന്ന് അറിയാന്‍, എരിയുന്ന വയറിന്‍റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാന്‍ അതനുഷ്ഠിക്കുന്നവനെ പ്രാപ്തനാക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നുണ്ട് വ്രതം.<br /><br />കൃത്യമായ വിധിവിലക്കുകളോടെയാണ് വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. എങ്കിലും, പകല്‍ മുഴുവനും പട്ടിണി കിടന്ന് രാത്രിയില്‍ അമിതമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് വീര്‍പ്പ്മുട്ടുന്നവന്‍, അയല്‍പക്കത്തുള്ളവന്‍റെ കഷ്ടപ്പാട് കാണാത്തവന്‍... അങ്ങിനെ... വ്രതത്തിന്‍റെ ഉദ്ദേശ ശുദ്ധി മനസ്സിലാക്കാതെ പോവുന്നവരെത്ര!<br /><br />എല്ലവര്‍ക്കും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ റമദാന്‍ ആശംസകള്‍.<br /><br /><strong>ബസ്സേറിയന്‍ ചിന്തകള്‍</strong> <br />മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ... രാവിലെ പത്ത് മുതല്‍ വൈകീട്ട് നാല് മണി വരെ എന്ന റമദാനിലെ ജോലി സമയം എന്‍റെ സ്ഥിരം യാത്രാസെറ്റപ്പിനെ ബാധിച്ചു. കുറച്ച് കാലങ്ങളായി അപൂര്‍വ്വം സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലല്ലാതെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പോയി വന്നിരുന്ന ഞാന്‍ വീണ്ടും ലൈന്‍ ബസ്സുകളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.<br /><br />ലൈന്‍ ബസ്സുകളിലെ യാത്ര എനിക്ക് എന്നും മടുപ്പുളവാക്കുന്നതായിരുന്നു. കാരണം ആ വണ്ടികളുടെ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ക്ക് യാത്രക്കാര്‍ വണ്ടിയിലിരുന്ന് മുഷിയുന്നതോ അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് നേരം വൈകുന്നതോ ഒന്നും തന്നെ പരിഗണിക്കേണ്ടതായി വരുന്നില്ല, പകരം അവരുടെ ജോലി സമയത്തിനുള്ളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ഓടിത്തീര്‍ക്കേണ്ടതായ ഉത്തരവാദിത്വം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നാണെനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. നിത്യസംഭവമായ ട്രാഫിക്കില്‍ കിടന്ന് നരകിക്കുമ്പോള്‍ ലൈനൊന്ന് മാറാനോ അല്ലെങ്കില്‍ സമാന്തരമായ മറ്റൊരു റോഡിനെ പറ്റി ചിന്തിക്കാനോ അവര്‍ മിനക്കെടാറില്ല... തങ്ങള്‍ക്കതിനവകാശമില്ല എന്ന ന്യായം തീര്‍ച്ചയായും അവരുടെ ഭാഗത്തുണ്ടാവാം. ഫ്ലോയുള്ള ട്രാക്കിലേക്ക് ഒന്ന് മാറാന്‍ പോലും വിസമ്മതിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍മാരുമായുള്ള യാത്രക്കാരുടെ കശപിശയും നിത്യസംഭവമായിരുന്നു.<br /><br />ഇപ്പോള്‍, ഒരു സ്വകാര്യ റെന്‍റ് എ കാര്‍ കമ്പനി കുറേയേറെ സര്‍വ്വീസുകള്‍ ഏറ്റെടുത്ത് നടത്താന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ മുകളില്‍ പറഞ്ഞ അവസ്ഥയില്‍ വലിയ മാറ്റം ഞാന്‍ കാണുന്നു. മറ്റെല്ലാ വാഹനങ്ങളേയും പോലെ തന്നെ അത്യാവശ്യം എളുപ്പവഴികളെല്ലാം ഉപയോഗിച്ച് സാധ്യമായ എല്ലാ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടേയും എത്രയും പെട്ടെന്ന് ട്രിപ്പ് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. കാരണം, ആ കമ്പനിയെ നിലനിറുത്തുന്നത് ട്രിപ്പുകളുടെ എണ്ണക്കൂടുതലാണെന്നത് തന്നെ. ജോലി സമയത്തില്‍ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഓടിയെത്തിയാല്‍ മതിയെന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ അവരുടെ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ക്കാവില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു... അവര്‍ നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടായിരിക്കാം. എന്തായാലും പെട്ടെന്നെത്തിച്ചേരുക എന്ന യാത്രക്കാരന്‍റെ ആവശ്യം അവിടെ ഏറെക്കുറേയെങ്കിലും നിറവേറ്റപ്പെടുന്നുണ്ട്. <br /><br />ഉപഭോക്താവിന് സ്വീകാര്യതയേറുന്നു എന്നത് തന്നെയാണ്, മറ്റെന്തെല്ലാം ന്യൂനതകളുണ്ടെങ്കിലും സ്വകാര്യവത്ക്കരണത്തിന്‍റെ നല്ലൊരു വശം എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു.<br /><br /><strong>ഡിസ്ക്കൌണ്ട്...</strong><br />റമദാന്‍ ആരംഭിച്ച് കഴിഞ്ഞു... എല്ലാ ആഘോഷവേളകളിലും കാണുന്ന ‘...up to 70%‘ എന്ന ഡിസ്കൌണ്ടുകളെ വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന ബാനറുകള്‍ ഇനി മിക്ക കടകളിലും കണ്ട് തുടങ്ങും. ഇത്രയും വിലക്കിഴിവ് നല്‍കാനാവുമെങ്കില്‍ ഇവരെല്ലാമെടുക്കുന്ന മാര്‍ജിന്‍ എത്രയായിരിക്കും എന്നതെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ട്.<br /><br />കുറച്ച് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പാണ് റോളയിലെ ഒരു പ്രസിദ്ധമായ കടയില്‍ നിന്നും 99 ദിര്‍ഹംസിന്‍റെ ഒരു ഷൂ വാങ്ങിച്ചിരുന്നു. രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ചകള്‍ക്ക് ശേഷം അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു. ഞാന്‍ 99 ദിര്‍ഹംസ് കൊടുത്ത് വാങ്ങിയ അതേ ഷൂ 50% വിലക്കിഴിവോട് കൂടെ വില്പനയ്ക്ക് വെച്ചിരിക്കുന്നു. വെറും ദിവസങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തില്‍ എനിക്ക് 49.50 ദിര്‍ഹത്തിന്‍റെ നഷ്ടം വന്നിരിക്കുന്നു. സാധനം അത് തന്നെയല്ലേ എന്നൊന്നുകൂടി ഉറപ്പ് വരുത്താനായി അതെടുത്തപ്പോഴാണ് അതിന്‍റെ ഒറിജിനല്‍ പ്രൈസില്‍ എന്‍റെ കണ്ണുടക്കിയത് - വില 138 ദിര്‍ഹംസ്. ഇതിന്‍റെ 50% ആണ് കിഴിവ് തരുന്നത്... എന്‍റെ ആദ്യത്തെ ഞെട്ടലിന്‍റെ ഭാരം ഒന്ന് കുറഞ്ഞു...<br /><br />ഇത്തരത്തില്‍ വിലകള്‍ കയറ്റിയിട്ടാണ് ഡിസ്കൌണ്ട് മേളകള്‍ പലതും പൊടിപൊടിക്കുന്നതെങ്കിലും സാധാരണയില്‍ നിന്നും ചെറിയ വ്യത്യാസമെങ്കിലും വിലയില്‍ കാണും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം. ആ പ്രതീക്ഷയില്‍ തന്നെയാണ് വരുന്ന ഒക്ടോബര്‍ പത്തിന് നാട്ടില്‍ പോകാനിരിക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ ഇനിയും പര്‍ച്ചേസിംഗ് ഒന്നും തുടങ്ങാത്തതും!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-2527379994620160286?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-9739187750387338132007-09-11T21:00:00.000+04:002007-09-11T09:10:33.665+04:00<strong>യു.എ.ഇ. ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് 2007</strong><br />ബ്ലോഗ് എന്ന മാധ്യമം കൂട്ടിയിണക്കിയവരില്‍ യു.എ.ഇ. യുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും എത്തിപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടെ ഒന്നിച്ച് കൂടി. പലവിധ ആശയങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും ചിന്താഗതികളും ഉള്ളവര്‍, ഒരേ കാര്യങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലൂടെ വീക്ഷീക്കുന്നവര്‍... പക്ഷെ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് സംസാരിക്കാനോ സൊറ പറായാനോ അവയൊന്നും തന്നെ ഒരിക്കലും തടസ്സമാകുന്നില്ല. 2007 സ്പെറ്റംബര്‍ 7 ഓര്‍ത്ത് വെക്കാന്‍ മറ്റൊരു ദിനം കൂടെയായി യു.എ.ഇ. ബ്ലോഗേഴ്സിന്.<br /><br /><strong>പിന്‍വലിവ് നല്‍കുന്ന ചിന്തകള്‍</strong><br />ഒരു കയ്യും കാലും പൂര്‍ണ്ണമായും ഛേദിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചൈനാക്കാരന്‍ റോഡരികിലിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ മുന്നില്‍ വിരിച്ച തുണിയിലേക്ക് തുട്ടുകളിട്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു...<br /><br />‘ഇങ്ങിനെയുള്ളവര്‍ക്കൊന്നും കാശ് കൊടുക്കരുത്...’<br /><br />വളരെ നല്ല രീതിയില്‍ നടന്ന് പോകുന്ന ഒരു പ്രാദേശീക ചാരിറ്റി സംഘടന കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ മുന്നിട്ടിറങ്ങി, അതിന്‍റെ ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നവരിലൊരാളായ സുഹൃത്തിന്‍റെ വാക്കുകള്‍ എന്നില്‍ അതിശയം ജനിപ്പിച്ചു.<br /><br />‘ഇയാളെങ്ങിനെ ഇവിടെയെത്തി എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ...’<br />'.........'<br />‘അയാളുടെ അച്ഛനോ അമ്മയോ അല്ലെങ്കില്‍ സഹോദരങ്ങളോ അയാളെ ഇവിടെ കൊണ്ടിരുത്തുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ...’<br />'..........'<br /><br />ശരിയാണ്, ആരെങ്കിലും അവിടെ കൊണ്ടിരുത്താതെ റോഡ് വര്‍ക്കുകള്‍ നടക്കുന്നതിനിടയിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ പാതയില്‍ അയാള്‍ക്ക് എത്താനാകില്ലെന്നുറപ്പ്. സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചത് പോലെ എത്ര കഷ്ടപ്പാടാണെങ്കിലും ഒരച്ഛനോ അമ്മയ്ക്കോ അങ്ങിനെ ചെയ്യാനാവുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല. എങ്കില്‍ പിന്നെ...?<br /><br />ഭിക്ഷാടനത്തിന് പിന്നില്‍ നടക്കുന്ന ബിസിനസ്സിനെ പറ്റിയുള്ള കേട്ടറിവുകള്‍, സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞതില്‍ കാര്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പിച്ചു. നല്ല ചിന്തകളെ മുതലെടുത്ത് നടത്തുന്ന ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ അര്‍ഹരായവരെ കൂടെ സംശയദൃഷ്ടിയോടെ കാണാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.<br /><br /><strong>ഹോട്ടല്‍!</strong><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസ് ബില്‍ഡിംഗിന് താഴെ വെച്ച് ഒരു മലയാളി ഒരു ഹോട്ടലിന്‍റെ പേര് പറഞ്ഞ് അതെവിടെയാണെന്ന് ചോദിച്ചു. എന്‍റെ ഇത്രയും വര്‍ഷത്തെ അറിവില്‍ അങ്ങിനെയൊരു ഹോട്ടല്‍ ആ പരിസരത്തൊന്നുമില്ല. അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ അതൊന്ന് അന്വേഷിച്ചിട്ട് തന്നെ കാര്യം... ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.<br /><br />ഒടുവില്‍ കണ്ടെത്തി... തൊട്ടടുത്ത ബില്‍ഡിംഗില്‍ ഉള്ള ഒരു റസ്റ്റോറന്‍റ്!<br /><br />നമ്മള്‍ മലയാളി ചായ കുടിക്കുന്നതും പുട്ടടിക്കുന്നതും താമസിക്കാനിടം തേടുന്നതും ഹോട്ടലില്‍ തന്നെ.<br /><br />ലക്ഷ്മീ വിലാസം ഹോട്ടല്‍...<br />സുലേഖ ഹോട്ടല്‍...<br />സെന്‍റ് ആന്‍റണീസ് ഹോട്ടല്‍...<br /><br />അങ്ങിനെ നീണ്ട് പോകുന്നു നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഹോട്ടലുകളുടെ നിര...<br /><br />ഇവിടെ വന്ന നാളുകളിലൊന്നില്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നാണ് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചതെന്ന എന്‍റെ മറുപടി കേട്ട് ഈജിപ്തുകാരനായ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ അതിശയോക്തി കലര്‍ത്തി എന്നെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചിരുന്നു.<br /><br />അതോ, ഇനി റസ്റ്റോറന്‍റിനെ നമ്മള്‍ ഹോട്ടല്‍ എന്ന് പറയുന്നതില്‍ വല്ല ശരിയുമുണ്ടോ?<br /><br /><strong>അശരീരി...</strong><br />കാറ്റുള്ളപ്പോള്‍ പാറ്റണം, പക്ഷെ *പാത്തരുത്...!<br /><br />*മുള്ളുക<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-973918775038733813?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-58125590828936346752007-09-03T21:28:00.000+04:002007-09-03T10:06:01.443+04:00<strong>അരക്ഷിതാവസ്ഥ പേറുന്ന ജന്മങ്ങള്‍</strong><br />അടുത്ത സീറ്റിലിരുന്നയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഉറങ്ങാനുള്ള മൂഡിലായതിനാല്‍ അയാളെ ഒഴിവാക്കാന്‍ ഞാന്‍ സംസാരത്തില്‍ താത്പര്യമില്ലായ്മ കാണിച്ചെങ്കിലും അയാള്‍ പിന്മാറാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എട്ട് വര്‍ഷത്തിലധികമായി അയാള്‍ ഇവിടെയെത്തിയിട്ട്. വിസയും പാസ്സ്പോര്‍ട്ടും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്‍... കിട്ടുന്ന ജോലിയെടുത്ത് ജീവിക്കുന്നവന്‍... നാട്ടില്‍ ജീവിക്കുന്നവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ പൂവണിയിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവന്‍... സ്വന്തമായി സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെയ്യാന്‍ മറന്ന് പോയവന്‍.<br /><br />‘അപ്പോ... പൊതുമാപ്പിന് നാട്ടില്‍ പോണുണ്ടാവും ല്ലേ...’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...<br />‘നാട്ടീപ്പോവാനോ... ഞാനോ...’ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചിരിയോടെ അയാള്‍ തിരിച്ച് ചോദിച്ചു...<br />‘ഭായ്... ഇവടെ പേടിച്ചാണേലും കിട്ടണ ജോല്യെടുത്ത് എന്തേലും രണ്ട് കാശ് കുടുമത്തെത്തിക്കാം... നാട്ടില് ആരെടുത്ത് വെച്ചേക്കണ് ജോലി...? അവിടെ പോയിട്ട് എന്തോന്ന് ചെയ്യാന്‍...?<br />അയാളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും മറുപടി പറയാന്‍ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. തയ്യാറുണ്ടെങ്കില്‍ നാട്ടിലും ഇഷ്ടം പോലെ ജോലികള്‍ ലഭ്യമാണെന്ന ചിരപരിചിതമായ വാക്കുകളോ ഇവിടെ രേഖകളൊന്നും ഇല്ലാതെ നിന്നാലുണ്ടാവുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളോ അയാളോടോതാന്‍ എനിക്കാകുമായിരുന്നില്ല. പിറന്ന മണ്ണിലെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയില്‍ ആകുലപ്പെടുന്ന അയാളോടെന്ത് പറയാന്‍! ഇത് ഞാന്‍ കണ്ട്മുട്ടിയ ഒരാള്‍ മാത്രം... മറ്റനേകം പേരും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കാം!<br /><strong></strong><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />‘ഉമ്മാ... പാച്ചു ഒരു മാജിക് കാണിക്കട്ടെ...’<br />‘മാജിക്കാ!...’ നല്ലപാതി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.<br />‘ആ...’<br />ഒരു ചെറിയ ടോയ് പിറകില്‍ പാന്‍റ്സിനുള്ളില്‍ വെച്ച് കൈകള്‍ രണ്ടും മലര്‍ത്തി കാണിച്ച് പാച്ചു ചോദിച്ചു...<br />‘ഇപ്പോ റാബിറ്റിനെ കാണാന്‍ല്ലല്ലോ...’<br />ചിരിയോടെ, വീണ്ടും അതിനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്താനായി പിറകില്‍ തപ്പിയ പാച്ചുവിനത് കിട്ടിയില്ല... ലൂസുള്ള പാന്‍റിസിനുള്ളിലൂടെ അത് താഴേക്ക് വീണിരുന്നു... അത് താഴെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട പാച്ചു പറഞ്ഞു...<br />‘കണ്ടാ... ഇതെന്നേണ് മാജിക്കുമ്മാ...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-5812559082893634675?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-31859449901399642182007-08-27T20:30:00.000+04:002007-08-27T09:31:10.869+04:00<strong>ഓണം</strong><br />സമത്വവും സാഹോദര്യവും സന്തോഷവും സര്‍വ്വൈശ്വര്യങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു കാലം എന്നും മനുഷ്യന്‍റെ ആഗ്രഹമായിരുന്നെന്ന ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലോടെ ഒരോണം കൂടെ കടന്ന് വരുമ്പോള്‍, ഒപ്പം നമ്മള്‍ കൈവിട്ടു കളഞ്ഞ പലതും സ്മരണയിലേക്കെത്തുന്നു. ഇന്നലെയുടെ പൂവിളികളും ആരവങ്ങളും ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളൊരുക്കുന്ന വിശിഷ്ടവിഭവങ്ങളായി സ്വീകരണമുറിയിലൊതുങ്ങുമ്പോള്‍ നമുക്ക് സമാധാനിക്കാം... അവയെല്ലാം നേരില്‍ അനുഭവിച്ച തലമുറ പോയ് മറഞ്ഞാലും ഒരോ ഓണക്കാലത്തും പുനര്‍ജ്ജനിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ അവ സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നെന്ന്!<br /><br />എല്ലാവര്‍ക്കും സ്നേഹത്തോടെ നന്മ നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍ നേരുന്നു...!<br /><br /><strong>കച്ചവടം</strong><br />കടയില്‍ നിന്നും ടേലഫോണ്‍ കാര്‍ഡുകള്‍ വാങ്ങി വില്‍ക്കുന്നവരെ പറ്റി ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു കാര്‍ഡില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന ഇരുപത്തിയഞ്ചോ അന്‍പതോ ഫിത്സിന് (ഫിത്സ് = പൈസ) വേണ്ടി ഇവരെത്ര അലയണം എന്ന്. പക്ഷെ അവര്‍ തരക്കേടില്ലാത്തൊരു സംഖ്യ മാസം തോറും ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ചിലരങ്ങിനെയാണ്... അവര്‍ എന്തിലും ഏതിലും കച്ചവടക്കണ്ണുള്ളവരായിരിക്കും. <br /><br />വെള്ളിയാഴ്ച മുടിവെട്ടിക്കാനായി കയറിയപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. മുടിവെട്ടിക്കാനല്ലാതേയും അവിടെ ആളുകള്‍ കയറിയിറങ്ങുന്നു... അതോണ്ട് തന്നെ സാമാന്യം തിരക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണറിഞ്ഞത്, അത് മൊബൈല്‍ ഫോണിലേക്ക് ക്രെഡിറ്റ് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ചെയ്യിക്കാന്‍ വരുന്നവരുടെ തിരക്കാണെന്ന്.<br /><br />ഇവിടുത്തെ ടെലഫോണ്‍ കമ്പനിയായ എത്തിസലാത്ത് അടുത്ത കാലത്ത് മൊബൈല്‍ ഉപയോക്താക്കള്‍ക്ക് നല്‍കി വരുന്ന ഒരു സേവനമാണ് ഒരു മൊബൈലില്‍ നിന്നും മറ്റൊരു മൊബൈലിലേക്ക് കാശ് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ചെയ്യാനുള്ള സൌകര്യം. <br /><br />ആ സൌകര്യത്തേയും ബിസിനസ്സ് ആക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ് അവര്‍‍. ഇവിടുത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ചില ഏജന്‍സികള്‍ വഴി മൊബൈല്‍ റീ ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ 10% അധികതുക ലഭ്യമാക്കുന്നു എത്തിസലാത്ത്. 50 ദിര്‍ഹത്തിന് റീ ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്താല്‍ 55 ദിര്‍ഹം മൊബൈലില്‍ ക്രെഡിറ്റ് ആവുന്നു. അതേ സമയം തന്നെ റീ ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്യാന്‍ മിനിമം 25 ദിര്‍ഹത്തിന്‍റെ കാര്‍ഡ് വാങ്ങണമെന്നിരിക്കേ അത് വാങ്ങാന്‍ പറ്റാത്തവരും അല്ലെങ്കില്‍ ക്രെഡിറ്റ് അധികമുണ്ടായാല്‍ അമിതമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടും എന്ന് കരുതുന്നവരും ഈ ‘റീട്ടെയില്‍‘ ഏജന്‍റുമാരെ സമീപിക്കുന്നു. ആവശ്യാനുസരണം 5 ദിര്‍ഹം മുതല്‍ അവര്‍ റീ ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്ത് കൊടുക്കുന്നു. അമ്പത് ദിര്‍ഹം മൂലധനത്തിന് നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അഞ്ച് ദിര്‍ഹം ലാഭം കിട്ടുന്നു - എന്തൊരു സുഖമുള്ള കച്ചോടം!<br /><br />നമ്പര്‍ തെറ്റി വേറെ ഏതോ മൊബൈലിലേക്ക് കാശ് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ആയപ്പോള്‍ ലാഭം നഷ്ടപ്പെടാനും നിമിഷങ്ങള്‍ മതി എന്നും പെട്ടെന്ന് തന്നെ മന‍സ്സിലായി.<br /><br /><strong>അറബിക്കഥ</strong><br />വളരെ അപൂര്‍വ്വമായേ തിയ്യേറ്ററില്‍ പോയി സിനിമ കാണാറുള്ളൂ. രണ്ട് പേര്‍ സിനിമ കാണുമ്പോള്‍ ഒരു ദിവസത്തെ വീട്ട് വാടകയ്ക്കോ അല്ലെങ്കില്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിക്കാനോ തത്തുല്യമായ തുക ടിക്കറ്റിന് വേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് തന്നെ കാരണം. പക്ഷെ, അറബിക്കഥയെ പറ്റി കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ, സിഡി ഇറങ്ങുന്നത് കാക്കാതെ തിയ്യേറ്ററില്‍ പോയി കാണണം എന്നൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനുറങ്ങാത്ത വീട് ചെയ്ത് സം‌വിധായകന്‍ കമ്യൂണിസത്തേയും പ്രവാസത്തേയും കോര്‍ത്തിണക്കി കഥ പറയുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഒത്തിരി പ്രതീക്ഷിച്ച് പോകല്‍ സ്വാഭാവീകം.<br /><br />അത് കൊണ്ട് തന്നെയാവണം, സംതൃപ്തിയില്ലാത്ത മുഖത്തോടെ തിയ്യേറ്ററില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങേണ്ടി വന്നത്. കമ്യൂണിസം നെഞ്ചില്‍ മുറുകെ പിടിക്കുന്ന ശുദ്ധനായ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനെ ശ്രീനിവാസനിലൂടെ പകര്‍ത്തിവെക്കാനുള്ള ശ്രമം കുറേയൊക്കെ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. പക്ഷെ, പ്രവാസികളുടെ ജീവിതവും ചുറ്റുപാടുകളും... അത്, ഇതിലും നന്നായി ഏറനാടന്‍റെ ‘മണല്‍ക്കാറ്റ്’ എന്ന സീരിയലില്‍ ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു. പുതുമകളൊന്നും കാഴ്ചവെക്കാത്ത ഈ സിനിമ അതിന്‍റെ ക്ലൈമാക്സിലും പ്രേക്ഷകനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നില്ല... ഏറെക്കുറെ പ്രതിക്ഷിച്ച ഒരന്ത്യം തന്നെ!<br /><br />ഗള്‍ഫ് സ്വപ്നം കാണുന്ന സാധാരണക്കാരന് ഈ സിനിമയും നല്‍കുന്നത് തെറ്റായ സന്ദേശങ്ങള്‍ തന്നെ!<br />ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ടായാലും കുറഞ്ഞ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് രണ്ടോ മൂന്നോ കിലോ തൂക്കം വരുന്ന ദിര്‍ഹംസിന്‍റെ പൊതികള്‍ സമ്പാദിക്കാമെന്ന, നാട്ടില്‍ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന അച്ചാര്‍ ഉടമസ്ഥന് എത്തിക്കുന്നതിനും മുമ്പേ പോക്കറ്റിലൊതുക്കാവുന്നതാണ് ഇവിടുത്തെ ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസെന്‍സെന്ന മോഹിപ്പിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />സിറ്റി സെന്‍ററിന്‍റെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ പാര്‍ക്കിംഗ് തപ്പി കറങ്ങുന്നതിനിടയില്‍ നിരവധി ഹമ്പുകള്‍ കയറിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ പാച്ചു പറഞ്ഞു...<br />‘ഉപ്പാ... വണ്ടി ഓടിക്ക് പ്പാ...’<br />‘മോളെ, ഉപ്പ വണ്ടി ഓടിക്കെന്നല്ലേ ചെയ്യണത്...’<br />‘ഇത് കൊറേ ഓടിക്കലാ... ചാടിക്കലല്ലേ...’ പാച്ചുവിന്‍റെ മറുപടിക്കൊട്ടും താമസമുണ്ടായില്ല.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-3185944990139964218?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-66506304230834919542007-08-14T10:59:00.000+04:002007-08-13T10:51:40.789+04:00<strong>കരിക്കിടുമ്പോള്‍ കേട്ടത്‍...</strong><br />പണ്ട്, എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ കൌമാരത്തിനും പ്രവാസത്തിനും മദ്ധ്യേയുള്ള കാലഘട്ടം... കൂട്ടുകാര്‍ വല്ലവന്‍റേയും തെങ്ങിലെ എളനീര്‍ അഥവാ കരിക്ക് മോഷ്ടിക്കുന്നതിനോട് എനിക്ക് വിയോജിപ്പായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവരുടെ കൂട്ട് ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, അവര്‍ കരിക്കിടാന്‍ പോകുന്ന പറമ്പിന്‍റെ അതിര് വരെ കൂടെ പോയി വല്ല വരമ്പത്തോ മാട്ടത്തോ കുത്തിയിരിക്കും. അവര്‍ പോയി എളനീരെല്ലാം ഇട്ട് കുടിച്ച് വരും. അവര്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന എനിക്കുള്ള എളനീര്‍ ഞാന്‍ കുടിക്കുകയും ചെയ്യും. എങ്കിലും ഓരോ തവണ എളനീരിടാന്‍ പോകുമ്പോഴും ഞാനവരെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തും... ‘നീ വേണെങ്കി വാടാ...‘ എന്ന പല്ലവി അവര്‍ തുടരുകയും ചെയ്യും. ‍ അതുകൊണ്ട് എനിക്കിപ്പഴും വേണമെങ്കില്‍ പറയാം ഞാനൊരാളുടേം കരിക്ക് മോഷ്ടിച്ച് കുടിച്ചിട്ടില്ലാ എന്ന്.<br /><br />ഇന്തോ - അമേരിക്കന്‍ ആണവകരാര്‍ സംബന്ധിച്ച് ഇടത് പാര്‍ട്ടികളുടെ നിലപാട്, മുകളില്‍ പറഞ്ഞ പഴയ കലാപരിപാടി വീണ്ടും എന്‍റെ ഓര്‍മ്മയിലെത്തിച്ചു. തങ്ങള്‍ ആണവകരാറിനെ ശക്തിയുക്തം എതിര്‍ക്കുന്നു, അത് നടപ്പില്‍ വരുത്താന്‍ സമ്മതിക്കില്ല, പാര്‍ലിമെന്‍റില്‍ ശക്തമായി എതിര്‍ക്കും എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോഴും... ആണവകരാറിന്മേല്‍ ഒരോട്ടെടുപ്പ് വരികയാണെങ്കില്‍ തങ്ങള്‍ അതില്‍ നിന്നും വിട്ട് നില്‍ക്കും എന്ന നിലപാട് എന്തൊരു വിരോധാഭാസമാണ്. ഇടത് പാര്‍ട്ടികള്‍ വിട്ട് നിന്നാല്‍ വോട്ടെടുപ്പില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ജയിക്കുമെന്നിരിക്കെ ഈ നിലപാട് കൊണ്ടെന്ത് ഗുണം? തങ്കള്‍ക്കീ രക്തത്തില്‍ പങ്കില്ല എന്ന പഴയ കരിക്ക് കുടിച്ചവന്‍റെ ന്യായം ആവര്‍ത്തിക്കാമെന്നല്ലാതെ!<br /><br />ഇന്ത്യക്ക് നേട്ടങ്ങളുണ്ടാക്കും എന്നുറച്ച വിശ്വാസത്തില്‍(!) കരാറുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്ന പ്രധാനമന്ത്രിയും കോണ്‍ഗ്രസ്സും, എന്തുകൊണ്ട് രാജ്യത്തെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളേയും ജനപ്രതിനിധികളേയും വിശ്വാസത്തിലെടുക്കുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെടുന്നു. മറ്റൊരു രാജ്യത്തോടും കാണിക്കാത്ത വിട്ട് വീഴ്ചകള്‍ ചെയ്ത് പോലും ഇന്ത്യയുമായി ഈ കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടണമെന്ന അമേരിക്കയുടെ മഹാമനസ്കത, അതൊരൊന്നൊന്നര തന്നെ!<br /><br />‘ഇടത് പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് വേണമെങ്കില്‍ പിന്തുണ പിന്‍വലിക്കാം’ എന്ന പ്രധാനമന്ത്രി മന്‍മോഹന്‍ സിങ്ങിന്‍റെ വാക്കുകള്‍, സത്യത്തില്‍... ‘എടേയ്, ഞങ്ങളുടെ തല ഇനി ഊരാനാവാത്ത വിധം ഇതില്‍ പെട്ടുപോയി... നിങ്ങളായിട്ടെങ്കിലും ഒന്ന് വലിച്ചിടെഡേയ്...‘ എന്നൊരു ദയനീയ സ്വരമായിട്ടാണോ കേട്ടത്!<br /><br /><strong>ഉപരാഷ്ട്രപതി</strong><br />പുതിയ രാഷ്ട്രപതിയോടൊപ്പം തന്നെ പുതിയ ഉപരാഷ്ട്രപതിയേയും നമുക്ക് ലഭിച്ച് കഴിഞ്ഞു... രണ്ടും തെരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ! രാഷ്ട്രപതി സ്ഥാനത്തേക്കിതാ ഞങ്ങളൊരു വനിതയെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് വരുന്നു എന്ന പറഞ്ഞവര്‍, ഉപരാഷ്ട്രപതി സ്ഥാനത്തേക്ക് വനിത വേണ്ടെന്നും തീരുമാനിച്ചു... രാഷ്ട്രീയകക്ഷികള്‍ക്ക് വനിതകളോടുള്ള സ്നേഹം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വയ്യാത്തത് തന്നെ!<br /><br /><strong>അതിബുദ്ധി</strong><br />അബൂദാബിയില്‍ നിന്നും വരുന്ന വഴി, അല്‍ബര്‍ഷ സാലിക് ഗേറ്റ് (ടോള്‍ ഗേറ്റ്) എത്തുന്നതിന് ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ മുന്‍പ് മുകളിലോട്ടുള്ള വഴിയിലൂടെ പോയാല്‍ സാലിക് ചാര്‍ജ്ജില്‍ (4 ദിര്‍ഹം) നിന്നും ഒഴിവാകാം എന്നുപദേശിച്ചത് സുഹൃത്തായിരുന്നു. പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ ഞാന്‍ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. മുകളിലോട്ട് കയറിയപ്പോള്‍ മൂന്ന് ദിശകളിലേക്കായി പോകുന്നതില്‍ ഒരു റോഡിലൂടെ ഞാന്‍ പോയി... ഒരു രണ്ട് മൂന്ന് കിലോമീറ്ററോളം ഓടി... ദുബായ് ഡയറക്ഷനിലേക്കുള്ള റോഡിലൂടെ പാട്ടും പാടി മെയിന്‍ റോഡിലേക്ക് കയറിയത് ടോള്‍ ഗേറ്റിന്‍റെ മുന്നിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. പെട്രോളും സമയവും ചിലവയത് മാത്രമല്ല... ടോള്‍ കൊടുക്കേണ്ടിയും വന്നു. എന്നാലും നമ്മള്‍ ശ്രമിക്കാഞ്ഞിട്ടല്ലല്ലോ... പറ്റാഞ്ഞിട്ടല്ലേ എന്നൊരു സമാധാനം ബാക്കിയായി.<br /><br />കുറേ മുന്‍പ് ഏതോ പത്രത്തില്‍ വായിച്ച ഒരാള്‍ ബസ്സ് കാത്ത് നിന്ന കഥ വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു ഈ അനുഭവം. ഒരിടത്ത് പോവാനായി, ബസ്സിനേ പോവൂ... ഓട്ടോ വിളിച്ച് കാശ് ചിലവാക്കില്ല എന്ന് ശഠിച്ച് നിന്നയാള്‍... കുറെ നേരം നിന്ന് ചൂടും ദാഹവും സഹിക്കാതെ ശീതളപപനിയമെല്ലാം കുടിച്ച് ക്ഷീണമകറ്റി, പിന്നേയും കാത്ത് നിന്നിട്ടും ബസ്സ് വരാതായപ്പോള്‍ അവസാനം ഓട്ടോ വിളിച്ച് തന്നെ പോയത്രേ. ചിലപ്പോള്‍ അതിബുദ്ധി നമ്മളെ പറ്റിച്ചുകളയും...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6650630423083491954?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-26250438219476514342007-08-06T10:59:00.004+04:002008-12-29T15:27:24.261+04:00<strong>പിന്നിട്ട ഒരു വര്‍ഷം...</strong><br />കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ആഗസ്റ്റ് അഞ്ചിനായിരുന്നു ‘ആഗമന വിളംബരം’ എന്ന തലക്കെട്ടോട് കൂടി ബ്ലോഗില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യ പോസ്റ്റിട്ടതും ബ്ലോഗുമായുള്ള എന്‍റെ ബന്ധം ആരംഭിച്ചതും. മലയാളത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ അംഗമാവാന്‍ കഴിഞ്ഞതും കുറേ നല്ല സൌഹൃദങ്ങള്‍ നേടാനായതും ഒരു ചെറിയ കാര്യമല്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, വലിയ ഒരു നേട്ടമായി തന്നെ ഞാന്‍ കാണുന്നു.<br /><br />മുമ്പെഴുതിയത് പോലെ, പല വ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ ഒത്ത് ചേരുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്ന നേട്ടങ്ങളും കോട്ടങ്ങളും, അതേ പോലെ തന്നെ ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ എല്ലാ പ്രതിഫലനങ്ങളും ഇവിടേയും സ്വാഭാവികം. എങ്കിലും പൊതുവെ വിദ്യാസമ്പന്നരും, തൊഴില്‍ രംഗങ്ങളിലും സമൂഹത്തിന്‍റെ നാനാതുറകളിലും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന, ജീവിതം ശരിക്കും കണ്ടറിഞ്ഞ ഭൂരിപക്ഷം ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഈ കമ്മ്യൂണിറ്റിയില്‍, തരം താണ കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെ നിലവാരത്തില്‍ നിന്നും താഴോട്ട് പോകുന്ന ചില സംഭവങ്ങള്‍ കാണേണ്ടി വന്നിട്ടുള്ളത് ചിലപ്പോഴൊക്കെ മടുപ്പുളവാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെയുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ഞാന്‍ നല്‍കിയ സംഭാവന ‘കുറ്റകരമായ മൌനം’ പാലിച്ച് അതെല്ലാം നോക്കി കണ്ടു എന്നുള്ളത് തന്നെയാണ്.<br /><br />ഇവിടെ പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നതിന് നാം വിനിയോഗിക്കുന്ന സമയം ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന് ഉപയോഗപ്രദമായ രീതിയില്‍ വിനിയോഗിക്കാന്‍ നമുക്കാവേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാ രംഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ആളുകള്‍ നിറഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന ഈ സമൂഹത്തിന് തീര്‍ച്ചയായും ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന പലതുമുണ്ട്. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് കേരളത്തില്‍ അധികാരികളുടെ സത്വരശ്രദ്ധ പതിയേണ്ട രംഗങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനെങ്കിലും നമുക്കാവും. ഒരാളോടും ബാധ്യതയും കടപ്പാടും ഇല്ലാത്ത ഒരു തൂലിക നമ്മുടെയെല്ലാം കയ്യിലുള്ളപ്പോള്‍ അതൊന്നും തന്നെ അസാദ്ധ്യമല്ല. നമ്മള്‍ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ മനസ്സ് വെച്ചാല്‍ സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്നതിന്‍റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് കുറുമാന്‍ തുടങ്ങി വെച്ച ‘ബൂലോഗ കാരുണ്യം’ എന്ന എളിയ സംരഭം.<br /><br />ഒരു വര്‍ഷമായി അതുമിതുമെല്ലാമായി 125 പോസ്റ്റുകള്‍ പടച്ച് വിട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഗുണനിലവാരമുള്ളതോ ഉപയോഗപ്രദമായതോ ആയ ഒന്നും തന്നെ അതിലില്ല എന്ന പരമാര്‍ത്ഥം എല്ലാരേക്കാളും നന്നായി എനിക്ക് തന്നെയറിയാം. പിന്നെ എന്തിനിതൊക്കെ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍... എനിക്കും ഇവിടെ നില നില്‍ക്കണം, എന്‍റെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കണം... ഇവിടെ തുടരാനാവുന്ന കാലത്തോളം. അത്ര തന്നെ. ആ ഒരു പരാക്രമത്തില്‍ എന്നോട് സഹകരിക്കുന്ന/ എന്നെ സഹിക്കുന്ന നല്ലവരായ എല്ലാ ബ്ലോഗ് സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും വായനക്കാര്‍ക്കും സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഭാഷയില്‍ ഞാന്‍ നന്ദി അറിയിക്കട്ടെ.<br /><br /><strong>എന്‍റെ യൂറോപ്പ് സ്വപ്നങ്ങള്‍...</strong><br />മലയാള അച്ചടിസാഹിത്യത്തിന് ബ്ലോഗ് നല്‍കിയ ആദ്യത്തെ സംഭാവനയായിരുന്നു വിശാലമനസ്കന്‍റെ ‘കൊടകര പുരാണം’. അതിന് ശേഷം ഇതാ കുറുമാന്‍റെ ‘എന്‍റെ യൂറോപ്പ് സ്വപ്നങ്ങള്‍‘ എന്ന പുസ്തകത്തിന്‍റെ പ്രകാശനം ഇന്ന് നടക്കുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും എല്ലാ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കും അഭിമാനിക്കാവുന്ന മറ്റൊരു ദിനം കൂടെ. സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ നേരിട്ട അനുഭവങ്ങള്‍ സരസമായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് കുറുമാന്‍ തന്‍റെ വരികളിലൂടെ. എങ്കിലും പലയിടങ്ങളിലും ശ്വാസം അടക്കിപിടിച്ചേ വായിക്കാനാവുന്നുള്ളു. ഒടുവില്‍, എഴുത്തുകാരന്‍ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞ് പോകുമ്പോഴും വായനക്കാരന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ നനവ് പടര്‍ത്തിയാണ് അവസാന താള്‍ മറിയുന്നത്. പുസ്തകത്തിന്‍റെ ഒരുപാട് കോപ്പികള്‍ വിറ്റഴിയട്ടെ എന്നാശംസിക്കുന്നു... ഒപ്പം കുറുമാനും എല്ലാവിധ ആശംസകളും.<br /><br /><strong>അബ്ദുള്‍ നാസര്‍ മഅദനി...</strong><br />നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ പിടിപ്പുകേട് മൂലം ജീവിതത്തിന്‍റെ വിലപ്പെട്ട ഒന്‍പതിലധികം വര്‍ഷങ്ങള്‍ തടവറയില്‍ ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു വ്യക്തി, അവസാനം ന്യായപീഠം തന്നെ നിരപരാധി എന്ന് വിധിച്ച് പുറത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ തുറന്നിട്ട് കൊടുത്തു. ആ വ്യക്തിയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുണ്ട് പകരം വെയ്ക്കാന്‍. അദ്ദേഹം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഒരു പക്ഷെ, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജയില്‍വാസം നേട്ടമായിരിക്കും നേടിക്കൊടുത്തിരിക്കുക. പക്ഷെ, അദ്ദേഹവും ഭാര്യയും മക്കളും കുടുംബവും അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളും മാനസിക വിഷമങ്ങളും ഊഹിക്കാവുന്നതിലും എത്രയോ അപ്പുറമായിരുന്നിരിക്കണം.<br /><br />എന്തായാലും മുന്‍കാല പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ തെറ്റ് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത് തിരുത്തും എന്നുള്ള മഅദനിയുടെ തന്നെ പ്രസ്താവന, ശരികേടുകളുടെ പാതയിലൂടേയും താന്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ഭാഗമായിട്ടാണെന്ന് വേണം കരുതാന്‍. എന്തായാലും ഭാവി ജീവിതം ഒരു വിഭാഗത്തിന് മാത്രമായല്ലാതെ, പൊതുനന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു നേതാവായി ചിലവഴിക്കാന്‍ മഅദനിക്കാവട്ടെ!<br /><br />ശ്രീ. മഅദനിയെ കൂടെ ചേര്‍ക്കാനോ നിലനിര്‍ത്താനോ ഉള്ള രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെ വെപ്രാളം അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു!<br /><br /><strong>നമ്മള്‍ കാണാതെ പോവുന്നത്...</strong><br />എന്‍റെ ഇടത് ട്രാക്കിലൂടെ പോവുന്ന വാഹനത്തിന്‍റെ തൊട്ട് മുന്നിള്ള വാഹനം അപ്രതീക്ഷിതമായി ബ്രേക്കിട്ടപ്പോള്‍ ആ വണ്ടിക്കാരന് എന്‍റെ ട്രാക്കിലേക്ക് വണ്ടി വെട്ടിച്ച് മാറ്റുക എന്നുള്ളത് മാത്രമായിരുന്നു ഏക മാര്‍ഗ്ഗം. അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്‍റെ മുന്നിലേക്ക് ആ വണ്ടി വെട്ടിച്ച് വന്നപ്പോള്‍ എനിക്കും അപ്പുറത്തെ ട്രാക്കിലേക്ക് വെട്ടിച്ച് മാറുകയേ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. വണ്ടി വെട്ടിച്ച് മാറ്റി എന്‍റെ നെഞ്ചത്തോട്ട് കയറിയവനെ തറപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കി പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വണ്ടി വെട്ടിച്ച് നെഞ്ചത്തോട്ട് കയറിയവനും എന്നെ നോക്കി പല്ലിറുമ്മിയിരിക്കണം... ഞാനത് കണ്ടില്ല, അല്ലെങ്കിലും അതങ്ങിനെയാ... സ്വന്തം തെറ്റിനെപ്പഴും പിന്‍ബെഞ്ചിലാ സ്ഥാനം.<br /><br /><strong>കുമിളകള്‍‍...</strong><br />ഏവരും വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ കണ്ട ഒരു നേതാവായിരുന്നു മുഖ്യമന്ത്രി ശ്രീ. വി. എസ്. അച്യുതാനന്ദന്‍. പ്രത്യേകിച്ചും മൂന്നാര്‍ പ്രശ്നത്തില്‍ അദ്ദേഹം കൈക്കൊണ്ട ധീരമായ നടപടികള്‍ സാധാരണ ജനങ്ങളില്‍ അസാധാരണമായ ഉണര്‍വേകി. പക്ഷെ, എല്ലാം നൈമിഷികമായ കുമിളകള്‍ക്ക് തുല്യം എന്ന് തെളിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇവിടെ, ഒരു വ്യക്തിയാല്‍ മാറ്റിമറിക്കാനവുന്നതല്ല ഉന്നതങ്ങളില്‍ രൂപം കൊടുത്തിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ വ്യവസ്ഥിതി. തനിനിറം പുറത്ത് വരാതിരിക്കാന്‍ ചെറിയ പോറലുകളെല്ലാം അത് സഹിച്ചേക്കും... പക്ഷെ, മാംസത്തില്‍ മുറിവേറ്റാല്‍ അത് ശൌര്യത്തോടെ ആഞ്ഞടിക്കും... അതില്‍ പിടിച്ച് നില്‍ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും ആവില്ല!‍<br /><br /><br /><strong><a name="poov"></a></strong><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />‘ഉമ്മാ പാച്ചൂനെ എടുക്ക്...’ മോള്‍ടെ ആവശ്യം...<br />‘മോളെ ഉമ്മാക്ക് പണിണ്ട്...’ നല്ലപാതി ഒഴിവ്കഴിവ് പറഞ്ഞു...<br />‘ന്നാ... പാച്ചൂന് ഒരുണ്ണി വാവനെ താ...’ പാച്ചൂന്‍റെ മറ്റൊരാവശ്യം...<br />‘അതെന്തിനാ പാച്ചൂ...’ നല്ലപാതി ചോദിച്ചു...<br />‘പാച്ചുനെ എടുത്ത് നടക്കാനാ...’ പാച്ചുവിന്‍റെ പരിഹാരം... എന്തൊരെളുപ്പമുള്ള പരിഹാരം!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-2625043821947651434?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-63705639688006695422007-07-31T10:55:00.000+04:002007-07-30T15:53:04.738+04:00<strong>വൈകിയെത്തുന്ന വിവേകം...</strong><br />കഴിഞ്ഞ വ്യാഴാഴ്ച ഞാനും സുല്ലും കുടുംബസമേതം ഷാര്‍ജയിലെ ഒരു പാര്‍ക്കിലിരിക്കുന്നു. അമി, അനു (സുല്‍ വഹ), പാച്ചു (ഏന്‍ വഹ) ദൂരേ നിന്നും കൈ കോര്‍ത്ത്പിടിച്ച് വരുന്നത് നോക്കി രസിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കുറച്ച് മുന്നിലൂടെ ഒരു കുടുംബം കടന്ന് പോയത്... അതിലുള്ള വളരെ തടിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരം കാരണം ദൂരെ നിന്നും വരുന്ന മക്കളെ കാണാനാവാതെ വന്നപ്പോള്‍ ഞാനൊരു ആത്മഗതം നടത്തി... ‘ഹോ ആ പെണ്ണിന്‍റെ തടി കാരണം മക്കളെ മൂന്നിനേം കാണണില്ല...’.<br /><br />സത്യത്തില്‍ അവര്‍ മലയാളികളല്ല എന്ന് വിശ്വാസത്തിലാണ് ഞാനാ ആത്മഗതം ഉച്ചത്തിലാക്കിയത്. പിന്നീടവര്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോഴാണ്... അബദ്ധം മനസ്സിലായത്. പിന്നെ ആ സ്ത്രീ അത് കേട്ടിരിക്കുമോ എന്നുള്ളതായി എന്‍റെ ചിന്ത. അവരത് കേട്ടുവെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കതെത്ര വിഷമമായിക്കാണും.<br /><br />ആത്മാര്‍ത്ഥമായ പാശ്ചാത്താപം കൊണ്ട് ദൈവം എല്ലാ പാപങ്ങള്‍ക്കും മാപ്പ് നല്‍കും, എന്നാല്‍ നിങ്ങളിലൊരു വ്യക്തിയെ വാക്ക് കൊണ്ടോ പ്രവൃത്തി കൊണ്ടോ നോവിക്കുന്നത് ആ വ്യക്തി മാപ്പ് നല്‍കിയാലല്ലാതെ ദൈവം പോലും പൊറുക്കില്ലെന്ന് പഠിപ്പിച്ച ഒരു വിശ്വസം പിന്‍പറ്റുമ്പോഴും നൈമിഷികമായ തമാശകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ചിലപ്പോള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ പോരായ്മകളെ കരുവാക്കുന്നു... അവരെ അതെന്തുമാത്രം നോവിക്കും എന്നറിയാതെ... ഇനി ഇവിടെ വാചക കസര്‍ത്ത് നടത്തിയിട്ടെന്തു കാര്യം അല്ലേ!<br /><strong></strong><br /><strong>ഓട്ടാത്തോനോട്ടുമ്പോ...</strong><br />5 ദിര്‍ഹംസ് കൊടുത്താല്‍ യാതൊന്നും അറിയാതെ സുഖമായി ഉറങ്ങിയോ ഉറങ്ങാതേയോ ഓഫീസിലെത്താം - തിരിച്ചും അത് പോലെതന്നെ... യാതൊരു വിധ ടെന്‍ഷനുമില്ല... മൊത്തം 10 ദിര്‍ഹംസ് ചിലവ്. ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ മുന്‍പു വരെ. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍, തറവാടി-വല്യമ്മായി കുടുംബം നാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ വല്യമ്മായിയുടെ വണ്ടി എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത് മുതല്‍ അവസ്ഥ മൊത്തം മാറി.<br /><br />പതിവിലും നേരത്തെ എണീക്കണം, ഫ്രീ പാര്‍ക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് 10 മിനിറ്റ് നടത്തം, വണ്ടി പൊടി തട്ടല്‍, കനത്ത ട്രാഫിക്കില്‍ ശ്രദ്ധിച്ച് വണ്ടിയോടിക്കല്‍, 20 മിനിറ്റ് ദൂരം വെറും ഒരു മണീക്കൂറില്‍ ഓടി ദുബായിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെ അര മണിക്കൂറോളം പാര്‍ക്കിംഗിന് വേണ്ടിയുള്ള അലച്ചില്‍, പിന്നെ 10 ദിര്‍ഹംസ് പേ ചെയ്ത് 24 മണിക്കൂറ് പാര്‍ക്കിംഗ് ടിക്കറ്റെടുക്കല്‍... പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിടത്ത് നിന്നും ഓഫീസിലോട്ടുള്ള നടത്തം 5 - 10 മിനിറ്റ്സ്... എന്തായാലും തല്‍ക്കാലം ഒരു വണ്ടി എടുക്കേണ്ട എന്ന എന്‍റെ തീരുമാനത്തെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന ദിനങ്ങളാണ് കടന്ന് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.<br /><br /><strong>ചിരിപ്പിക്കുന്ന സത്യങ്ങള്‍...</strong><br />എന്‍റെ വളരെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരനായ ഫിറോസ് ബാബു കഴിഞ്ഞ ദിവസം വിളിച്ചപ്പോള്‍ രസകരമായൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു. ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകള്‍ മിക്കതും വായിക്കാറുള്ള അവന്‍ പറഞ്ഞത് ഇതായിരുന്നു...<br />‘തന്‍റെ ഈ കുറിപ്പുകളെല്ലാം വായിച്ചാല്‍ ആളുകള്‍ തന്നെ ചിലപ്പോള്‍ റോള്‍ മോഡലാക്കീന്ന് വരും... അതോണ്ട് തന്‍റെ തനി സ്വഭാവം കാണിക്കുന്ന വല്ലതും ഇടയ്ക്ക് എഴുതാന്‍ മറക്കേണ്ട...’<br />ഞാന്‍ ശരിക്കും മനസ്സറിഞ്ഞ് ചിരിച്ചു അവന്‍റെ ഡയലോഗ് കേട്ട്. ഒരു ബ്ലോഗറല്ലാത്ത അവന്‍ സത്യം വിളിച്ച് പറയുന്നു!<br />എന്തായാലും <a href="http://agrajan.blogspot.com/"target="_blank">അഗ്രാപ്രദേശില്‍ </a>എന്‍റെ ചില തനിരൂപങ്ങള്‍ കാണിക്കാറുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />പാച്ചു എന്‍റെ കണ്ണടയുടെ കൂടെടുത്ത് വെള്ളം നിറച്ചത് കണ്ട നല്ലപാതി ചോദിച്ചു...<br />‘എന്താ മോളേ ഈ കാണിച്ചത്...’<br />‘ഇതൊക്കൊരു രസല്ലെ മ്മാ...’ പച്ചുവിന്‍റെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു.<br /><br />* * * * *<br />എന്‍റെ പുറത്ത് ആന കളിച്ചിരുന്ന പാച്ചു പെട്ടെന്നാണ് എന്‍റെ ബനിയന്‍റെ കൈ രണ്ടും കടിഞ്ഞാണാക്കി പിടിച്ച് വലിച്ച് എന്നെ കുതിരയാക്കി മാറ്റിയത്. ‘കടിഞ്ഞാണ്‍‘ പിടിച്ച് വലിച്ച് പാച്ചു പിറകിലേക്ക് മറിയും എന്നായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഭയന്നു...<br />‘മോളേ വീഴും...’<br />‘ആര്ടെ മോള്...’<br />‘ഇന്‍റെ മോള്...’<br />‘അയിന് പാച്ചു കുതിരേടേ മോളാ...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6370563968800669542?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-54988314596708630432007-07-24T22:33:00.000+04:002007-07-24T11:30:48.936+04:00<strong>പുതിയ രാഷ്ട്രപതി</strong><br />ഇന്ത്യക്ക് പുതിയൊരു രാഷ്ട്രപതി നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുതുക്കത്തില്‍, പരിമിധികള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടുള്ള എന്തെങ്കിലും നല്ല പ്രവൃത്തി കണ്ടാല്‍ തന്നേയും ചുമ്മാ കയറി ആവേശം കൊള്ളേണ്ട എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു. പുതുക്കത്തിന്‍റെ ആവേശം അധികം വൈകാതെ കെട്ടടങ്ങുന്ന പരിപാടികള്‍ ചുറ്റിലും നടക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം അങ്ങിനെയൊരു തോന്നല്‍! വ്യക്തി എത്ര നല്ലതായിട്ടും കാര്യമില്ല - വ്യവസ്ഥിതി നന്നാവാത്തിടത്തോളം. ഒരു വനിത ആദ്യമായി രാഷ്ട്രപതിയാവുന്നു എന്നതിന്‍റെ പ്രസക്തി, മറ്റു സാധ്യതകള്‍ പിന്തള്ളപ്പെട്ടപ്പോള്‍ സംഭവിച്ച ഒരു പരിഹാരം എന്ന നിലയില്‍ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.<br /><br /><strong>സ്നേഹമാണച്ഛന്‍</strong><br />മകനും മകന്‍റെ കൊച്ചും തമ്മിലുള്ള കളിതമാശകള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു...<br />‘ഇപ്പഴത്തെ കുട്ടികളും അച്ഛന്മാരും ഭാഗ്യമുള്ളോരാ... ഞാനൊന്നും എന്‍റച്ഛനെ തൊട്ടതായോ കളിച്ചതായോ എനിക്കോര്‍മ്മയില്ല... ദോഷം പറയരുതല്ലോ, വാതം വന്ന് തളര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന കാലത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തിരിച്ച് കിടത്താനായി തൊട്ടിട്ടുണ്ട്...’<br /><br />കാലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും മക്കള്‍ക്ക് സ്നേഹത്തോടെ ഓര്‍ക്കാന്‍ ഒന്നും ബാക്കി വെക്കാതെ കടന്നു പോയ ആ അച്ഛന്‍ എന്നെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.<br /><br />കണ്ടിട്ടുണ്ട്, അങ്ങിനെ ചിലരെ... മക്കളോട് സ്നേഹത്തില്‍ സംസാരിച്ചാല്‍, ഒന്ന് തലോടിയാല്‍... സ്വന്തം വിലയും ബഹുമാനവും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന മൂഢധാരണയുള്ളവര്‍ (ചിലര്‍). മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവാം... ഉള്ളില്‍ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഒരു സാഗരം തന്നെ ഇവമ്പുന്നൂണ്ടാവാം... പക്ഷെ, അവരറിയുന്നില്ല അവരുടെ സ്നേഹം അവരോടൊപ്പം തന്നെ മരിക്കുന്നു എന്നത്.<br /><br />അടക്കി വെച്ച് പരിപാലിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നല്ല സ്നേഹം... അത് അറിയിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞത് പോലെ, പുതുതലമുറ മക്കളോടുള്ള സ്നേഹം ഒട്ടും മറയില്ലാതെ തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ അറിയുന്നവരാണ്.<br /><br />ചെ‌റിയ വികൃതികള്‍ക്ക് ‘ഇവടെ പിടിക്കെടാ...’ എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്‍റെ ഓട്ടം കണ്ട് ചിരിക്കുന്ന ഉപ്പ, പനിയുറക്കത്തില്‍ നിന്നും കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോള്‍ നെറ്റിയില്‍ പതിയെ അമര്‍ന്നിരിക്കുന്നൊരു പരുത്ത കൈത്തലം... ഇതൊക്കെ മതി എനിക്ക് ഉപ്പ തന്ന അടികളേയും ശാസനകളേയും പിറകില്‍ നിറുത്താന്‍!<br /><br /><strong>എന്നെ ചിരിപ്പിച്ച ഒരാത്മഗതം</strong><br />ഇവിടെ അടുത്ത ഫ്ലാറ്റില്‍ താമസിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്‍ നാട്ടില്‍ പോകുന്നു. കുറഞ്ഞ അവധിക്കുള്ളില്‍ വിവാഹം നടക്കണം എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് അന്വേഷണങ്ങള്‍ നേരത്തേ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവന് വേണ്ടി അന്വേഷിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ എല്ലാം വിവാഹം വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നടന്നു പോവുന്നത്രേ... കുറേ കാലമായി കാര്യങ്ങളൊന്നും ശരിയാകാതെ നില്‍ക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വരെ ഇവന്‍റെ ആലോചന വന്നാല്‍ കെട്ടിപ്പോകുന്നു പോലും... സംസാരത്തിനൊടുവില്‍ അവന്‍റെ ആത്മഗതം എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു...<br />‘ഈ നെലക്ക്... ഞാന്‍ പെണ്ണ് കെട്ടിയാല്‍ ആരെങ്കിലും അടിച്ചോണ്ട് പോവ്വോ...’<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം </strong><br />ചെറിയ വീഴ്ചകളും തട്ടലും മുട്ടലുമൊക്കെയായി പാച്ചു ചിണുങ്ങുമ്പോള്‍ നല്ലപാതി പാച്ചുവിനെ സമാധാനിപ്പിക്കും...<br />‘സാരമില്ല മോളേ... ഇതൊക്കെ സാധാരണയല്ലേ...’<br />ഒരു ദിവസം പാച്ചുവിന്‍റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളില്‍ തട്ടി നല്ലപാതി തരക്കേടില്ലാതെ ഒന്ന് വീണു. പാച്ചു ഓടി വന്നു...<br />‘എന്താ പറ്റ്യുമ്മാ...’<br />‘ഉമ്മാ വീണെടി മോളേ...’<br />‘അതൊക്കെ സാധാരണേണുമ്മാ...’ പാച്ചു തിരിഞ്ഞു നടന്നു.<br /><br />* * * *<br />എന്തോ കാര്യത്തിന് ഞാനും പാച്ചുവും പിണങ്ങി...<br />പാച്ചു പലവിധ അടവുകള്‍ എടുത്തിട്ടും ഞാന്‍ മസിലു പിടിച്ചു തന്നെയിരുന്നു...<br />അവസാനം പാച്ചുവും ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു...<br />താഴെ പോകാനായി മുടി ചീകിയിരുന്ന എന്നെ നോക്കി പാച്ചു അരിശം തീര്‍ത്തത് ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു...<br />‘നെന്നെ കാണാന്‍ ഒരു ഭംഗ്യൂല്ലെഡേ...’<br />നല്ലപാതി ഇത് കേട്ട് ചിരിച്ചത് ഒന്നും ഉദ്ദേശിച്ചാവില്ലാ... ല്ലേ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-5498831459670863043?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-33064858198140082862007-07-09T22:10:00.000+04:002007-07-09T12:49:01.184+04:00<strong>അനുഭവങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും</strong><br />നല്ലപാതിയും അയല്‍ക്കാരിയും കൂടെ സംസാരിച്ച് നില്‍ക്കുന്നതിനിടയ്ക്കാണ് കോറിഡോറില്‍ നിന്നും സ്റ്റെയര്‍കെയ്സിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ പതുങ്ങിയിരുന്നാരോ നഗ്നതാ പ്രദര്‍ശനം നടത്തുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. വാച്ച്മാനെ വിവരമറിയിച്ച് വരുമ്പോഴേക്കും അയാള്‍ സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു. ലൈംഗീകത മാനസീകോല്ലാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമാവുമ്പോള്‍ ഇത്തരം കോപ്രായങ്ങള്‍ മാനസീകവൈകല്യത്തിന്‍റെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്.<br /><br />ഇത്തരം ചില അനുഭവങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച സുഹൃത്ത് ബാച്ചിലേഴ്സിനെ ഫാമിലെ ഏരിയായില്‍ നിന്നും മാറ്റിപ്പാര്‍പ്പിക്കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ നടപടികളെ അനുകൂലിച്ച് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍, അതിനെ ശക്തിയുക്തം എതിര്‍ത്തിരുന്നു ഞാന്‍. ചിലര്‍ ചെയ്യുന്ന വൃത്തികേടുകള്‍ക്ക് മറ്റുള്ളവര്‍ പഴി വാങ്ങേണ്ടതുണ്ടോ, തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവരെ നിയമം കൊണ്ടല്ലേ നേരിടേണ്ടത് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും സുഹൃത്ത് പലകാരണങ്ങളും പറഞ്ഞ് അതിനെ ന്യായീകരിച്ചിരുന്നു. എനിക്കും ഇപ്പോള്‍ മാറി ചിന്തിക്കാന്‍ തോന്നുന്നുവോ!<br /><br />അല്ലെങ്കിലും അനുഭവങ്ങള്‍ സ്വന്തമാവുമ്പോഴാണല്ലോ നയങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും യഥാര്‍ത്ഥ രൂപം കൈവരിക്കുന്നത്.<br /><br /><strong>വിപരീതഫലങ്ങള്‍</strong><br />റോഡ് മുറിച്ച് കടക്കാന്‍ നിന്നിരുന്ന പ്രായമുള്ള ഒരാള്‍ക്ക് കടന്ന് പോകാന്‍ വേണ്ടി സുഹൃത്ത്, പെഡസ്ട്രിയന്‍ ക്രോസ്സില്‍ അല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഹസാ‍ഡിട്ട് വണ്ടി നിറുത്തിക്കൊടുത്തു. അയാള്‍ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നതും തൊട്ടടുത്ത ട്രാക്കിലൂടെ മറ്റൊരു വാഹനം ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു - നിമിഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തില്‍ വലിയൊരു ദുരന്തം ഒഴിവായി. ചൂടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അയാളെ പരിഗണിച്ച സുഹൃത്തിന്‍റെ നല്ല ചിന്ത അയാളുടെ ജീവഹാനിക്ക് കാരണമാകുമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നില്‍ ഉള്‍ക്കിടിലമുണ്ടാക്കുന്നു - നിയമപരമല്ലാത്തെ യാതൊരു കാരുണ്യപ്രകടനവും വേണ്ട എന്നെന്നെ കൊണ്ട് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു!<br /><br />നല്ല മനസ്സും ചിന്തയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അപകടകരമായി മാറും എന്നതിന് എനിക്ക് മറ്റൊരുദാഹരണം കൂടെയായി ആ അനുഭവം.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />പാച്ചുവിന്‍റെ ചില സമയങ്ങളിലെ വികൃതികള്‍ നല്ലപാതിയെ ശരിക്കും കുഴക്കാറുണ്ട്.<br />ശാസനകളും ചെറിയ അടികളും ഒന്നും ഫലിക്കാതെ വന്നപ്പോള്‍ ഇനി സ്വല്പം നയതന്ത്രപരമായി ഇടപെടാം എന്നു കരുതി നല്ലപാതി.<br />‘എന്താ മോള്‍ടെ പ്രശ്നം’<br />‘.........’<br />‘ഉമ്മ പറേണത് മോള്‍ക്കിഷ്ടാവാഞ്ഞിട്ടാ...’<br />‘.........’<br />‘അതോ ഉമ്മാ ഈ കുട്ടികളെ നോക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലാത്തോണ്ടാ...’<br />‘അല്ല’<br />‘ആണെങ്കില്‍ ഉമ്മ ഇനി അവരെ നോക്കുന്നില്ല...’<br />‘വേണ്ട... വേണ്ട... അവരെ നോക്കിക്കോ...’<br />‘പിന്നെന്താ പാച്ചൂന്‍റെ പ്രശ്നം...’<br />‘ഉപ്പിം ഉമ്മിം പറേമ്പോ അത് കേക്കെണ്ടാന്ന് പാച്ചൂനൊരു തോന്നല്‍‘<br /><br />നല്ല ബെസ്റ്റ് തോന്നല്‍!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-3306485819814008286?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-45134076882735021752007-07-02T01:00:00.000+04:002007-07-01T16:31:46.144+04:00<strong>കുഞ്ഞ് ആണോ പെണ്ണോ!</strong><br />മോള്‍ ജനിച്ച ദിവസം തന്നെയാണ്, എനിക്കിന്നും മനസ്സില്‍ നിന്നും മായാത്ത വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരനുഭവം ഉണ്ടായത്.<br /><br />തിയേറ്ററിന് പുറത്തെ വെയിറ്റിങ്ങ് റൂമില്‍ ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കുമ്പോള്‍ പരിചയപ്പെട്ടതായിരുന്നു ആ പാകിസ്ഥാനിയെ. സംസാരത്തിനിടയ്ക്ക് സ്ത്രീകളെ പറ്റി വാചാലരായി രണ്ട് പേരും. ഒരു മനുഷ്യജീവനെ ഭൂമിയിലേക്ക് എത്തിക്കുമ്പോഴേക്കും അവര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകള്‍, സ്ത്രീകള്‍ നേരിടുന്ന മറ്റ് പീഢനങ്ങള്‍... തങ്ങളുടെ മാതാക്കള്‍‍ സഹിച്ച ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍... എല്ലാറ്റിനെ കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു. എനിക്കയാളോട് നല്ല മതിപ്പും തോന്നി.<br /><br />കുറച്ച് നേരത്തിന് ശേഷം... അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞതായി നേഴ്സ് വന്നു പറഞ്ഞു - പെണ്‍ കുഞ്ഞ്.... അയാള്‍ക്ക് ഞാനഭിനന്ദനങ്ങള്‍ നേര്‍ന്നു. എന്‍റെ കാത്തിരിപ്പ് പിന്നേയും നീണ്ടു.<br /><br />ഇടയ്ക്കൊന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ഞാന്‍ അയാളെ വീണ്ടും കണ്ടു. പക്ഷെ, അയാള്‍‍ ഒട്ടും തന്നെ പ്രസന്നവദനായിരുന്നില്ല.<br /><br />‘എന്തു പറ്റി...’<br />‘എന്തു പറ്റാന്‍ ഭായ്... നീയറിഞ്ഞതല്ലേ എനിക്ക് പെണ്‍കുഞ്ഞാണെന്നുള്ളത്...’<br />‘അതിന്... സന്തോഷിക്കയല്ലേ വേണ്ടത്’<br />‘സന്തോഷം... ആണ്‍കുഞ്ഞായിരുന്നു ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചത്...’<br />‘ആണോ പെണ്ണോ എന്നതൊക്കെ ദൈവം നിശ്ചയിക്കുന്നതല്ലേ... നിങ്ങളല്ലേ നേരത്തെ സ്ത്രീകളെ പറ്റി ഒരുപാട് സംസാരിച്ചത്...’<br />‘അതൊക്കെ പറയാം... നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ല... ഞങ്ങളുടെ പ്രദേശത്ത് ആണ്‍കുഞ്ഞുണ്ടാവാത്തത് അഭിമാനക്കുറവാണ്...’<br />‘അഭിമാനക്കുറവോ...’<br />‘അതെ, എന്‍റെ ഉമ്മാട് ഈ വിവരം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ അനിഷ്ടത്തോടെ ചോദിച്ചത് “നിനക്കിപ്പോ സന്തോഷായില്ലേ” എന്നാണ്’<br />‘അപ്പോ പെണ്‍കുഞ്ഞുണ്ടാവുന്നത് നാണക്കേടാണെന്നോ...’ എനിക്ക് ചോദിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.<br />ഞാനയാളെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അയാള്‍ വെകിളി പിടിച്ച് നടന്നു നീങ്ങി.<br /><br />പിന്നീട് ഞാന്‍ കണ്ടു, എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ മറക്കാനാവാത്ത ഒരു രംഗം - പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് തിയേറ്ററില്‍ നിന്നും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വരുന്ന ഒരമ്മയേയും എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പിക്കൊണ്ട് നീങ്ങുന്ന അയാളേയും (അയാളെ ഒരു ഭര്‍ത്താവെന്നോ അച്ഛനെന്നോ വിളിക്കാന്‍ എന്തിന്... മനുഷ്യനെന്ന് വിളിക്കാന്‍ പോലും എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല) പിന്നെ ഒന്നുമറിയാതെ ട്രോളിയില്‍ നീങ്ങികൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പിഞ്ചുപൈതലിനേയും. ഒന്‍പത് മാസത്തിലധികം അനുഭവിച്ച പലവിധ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും അതിന് ശേഷം പ്രസവവേദനയും കഴിഞ്ഞ്, പെണ്‍കുഞ്ഞിന് ജന്മം നല്‍കി എന്നതിന്‍റെ പേരില്‍ കണ്ണീരൊലിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് അകന്നു പോയ ആ അമ്മ എന്‍റെ എക്കാലത്തേയും വേദനകളിലൊന്നാണ്.<br /><br />‘ചൈനീസ് കലണ്ടര്‍‘ നോക്കി എനിക്ക് പെണ്‍കുട്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ എന്‍റെ മലയാളി സുഹൃത്ത് പിന്നീട് അത് തെറ്റാണെന്നും എനിക്ക് ആണ്‍കുഞ്ഞാണെന്നും തിരുത്തിപ്പറഞ്ഞതിന്‍റെ കൂടെ ഒന്നു കൂടെ പറഞ്ഞു...<br />‘അല്ലെങ്കിലും ആദ്യം ആണ്‍കുട്ടിയാവുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്... അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആണ്‍കുട്ടിയുണ്ടാവുന്നത് വരെ ടെന്‍ഷനാ...’<br /><br />എന്തുകൊണ്ടിങ്ങനെ? എനിക്ക് പലപ്പോഴും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യമാണത്!<br />മറ്റ് രാജ്യക്കാര്‍ക്കിടയിലും നമ്മുടേത് പോലുള്ള ആണ്‍കുഞ്ഞ് പെണ്‍കുഞ്ഞ് വിവേചനം ഉണ്ടോ?<br />പെണ്‍മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന സ്ത്രീധനമെന്ന ധര്‍മ്മമോ അതോ ആണ്‍മക്കള്‍ നേടി തരുന്ന സ്ത്രീധനമെന്ന ഭിക്ഷയോ! അല്ലെങ്കില്‍ തലമുറകളായി വെച്ച് പുലര്‍ത്തുന്ന ആണ്‍മക്കള്‍ അദ്ധ്വാനിച്ച് കുടുംബം പുലര്‍ത്തുമെന്ന ധാരണയോ... എനിക്കിന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ പെണ്‍കുഞ്ഞിനേക്കാളും ആണ്‍കുഞ്ഞിനുള്ള മഹത്വം!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം!</strong><br />എന്‍റെ പുറത്ത് ആന കളിക്കുക എന്നുള്ളതാണ് പാച്ചുവിന്‍റെ രാത്രികാല വിനോദങ്ങളില്‍ മുഖ്യം.<br />ഷാര്‍ജയില്‍ നിന്നും ദുബായിലേക്കും തിരിച്ചുമാണ് ആനയുടെ ട്രിപ്പുകള്‍.<br />ഓരോ ട്രിപ്പിനും ആന കാശ് വാങ്ങിക്കും...<br />‘കാശ് തരാത്തവര്‍ പെട്ടെന്ന് കാശ് തരേണ്ടതാണ്...’ ആന ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു<br />‘കാശ് തരാടോ...’ പാച്ചു<br />‘കാശ് തന്നില്ലെങ്കി എറങ്ങാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല...’ ആന ഭീഷണി മുഴക്കി<br />‘ആ...’ പാച്ചുവൊന്ന് മൂളി<br />‘ആ... ദുബായിയെത്തി... വേഗം കാശെടുക്ക്...’<br />‘പാച്ചൂന്‍റെ കാശില്ല... ഷാര്‍ജേക്കെന്നെ കൊണ്ടൊയ്ക്കോ...’ ഈയൊരു ചതി ആന പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-4513407688273502175?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-20497990117263008032007-06-25T20:40:00.000+04:002007-06-25T09:41:41.568+04:00<div><span style="color:#000000;"><strong>1995 ജനുവരി 24</strong></span><br />എന്‍റെ ഡയറിയുടെ താളില്‍ ഞാന്‍ ഇങ്ങിനെ കുറിച്ചു വെച്ചു (അന്നെനിക്ക് വയസ്സ് 23)...<br /><br />“ഇന്ന് ഉച്ചയുറക്കത്തില്‍ കണ്ട് ഒരു സ്വപ്നം വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേവരെ കണ്ടതില്‍ വെച്ചേറ്റവും ആനന്ദകരമായ സ്വപ്നം. ഞാന്‍ നാട്ടിലെത്തുന്നു. എന്‍റെ മോളെ എടുക്കുന്നു. മോള് എന്നെ അങ്കിള്‍ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയുന്നു ‘മോളെ അങ്കിളല്ല ഉപ്പ’ എന്ന്. അങ്ങിനെ എന്‍റെ മോളേയുമെടുത്ത് എന്‍റെ ഉമ്മയുമൊത്ത് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്നു. എന്‍റെ മോള് വായാടിയാണ്. നല്ല ഓമനത്തമുള്ള മോള്. സ്വപ്നമായിരുന്നെങ്കിലും മധുരമായൊരു ഓര്‍മ്മയായി എന്‍റെ മോള് ഇപ്പോഴും എന്‍റെ കണ്ണില്‍ കാണുന്നു, അവളുടെ ഗൌരവ്വം നിറഞ്ഞ സംസാരം കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നു”<br /><br /><span style="color:#000000;"><strong>2003 ഡിസംബര്‍ 11</strong></span><br />മൂന്നു മാസം പ്രായമായ ജീവന്‍ ഊറിയ ഉദരത്തോട് ചെവി ചേര്‍ത്ത് വെച്ച് പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാന്‍ വിളിച്ചു... എന്‍റെ ഉമ്മയുടെ പേരായ ഫാത്തിമയും നല്ലപാതിയുടെ ഉമ്മയുടെ പേരായ ആമിനയും ചേര്‍ത്ത് ‘ഫാത്തിമത്ത് ആമിന’.<br /><br /><strong>2004 ജൂണ്‍ 25 വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം 03:40</strong><br />മണിക്കൂറുകളുടെ കാത്തിരിപ്പിനും പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കുമൊടുവില്‍, എന്‍റെ കയ്യിലിരുന്ന ഇളംപൈതലിന്‍റെ കുഞ്ഞുനെറ്റിയില്‍ എന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ മൃദുവായി അമര്‍ന്നു... സൃഷ്ടടാവിനോട് നന്ദി നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി... അറിയില്ല എത്ര നേരമെന്ന്!<br /><br />ഒരു പിതാവിന്‍റെ എല്ലാ വികാരങ്ങളും എന്നിലേക്കിരച്ചു കയറുമ്പോള്‍ കാലങ്ങളായി കാത്ത് വെച്ചിരുന്ന സ്നേഹം എന്നില്‍ നിന്നും പ്രവഹിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു... സഹിച്ച വേദനകളെല്ലാം മറന്ന് നിര്‍വൃതിയോടെ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് രണ്ട് കണ്ണുകള്‍ ഇത് കണ്ട് സായൂജ്യമടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br /><strong>2007 ജൂണ്‍ 25</strong><br />ഇന്ന്... ഞങ്ങളുടെ പാച്ചു (ഫാത്തിമ) മോള്‍ക്ക് മൂന്ന് വയസ്സ് തികയുന്നു.<br /><a href="http://bp1.blogger.com/_9Y0M9Rx7MCA/Rn9VXWsnMQI/AAAAAAAAAhQ/39w9X1r0qkY/s1600-h/pachumusthu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079872764415258882" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_9Y0M9Rx7MCA/Rn9VXWsnMQI/AAAAAAAAAhQ/39w9X1r0qkY/s400/pachumusthu.jpg" border="0" /></a><br />നിങ്ങള്‍ എല്ലാവരുടേയും അനുഗ്രഹങ്ങളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളും അവള്‍ക്കുണ്ടാകണം!<br />ദൈവം എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളേയും നന്മകള്‍ കൊണ്ടനുഗ്രഹിക്കട്ടെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ...<br /><br />അഗ്രജന്‍ &amp; അഗ്രജ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-2049799011726300803?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-40606145008443617882007-06-17T11:38:00.000+04:002007-06-17T13:58:45.193+04:00<strong>ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍!</strong><br />പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ ഗ്രെയ്സിടീച്ചറുടെ കണക്ക് ക്ലാസ്സ്. പെട്ടെന്നാണ് കുട്ടികളില്‍ ചിലര്‍ക്ക് ഇന്ന് ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സ് വേണ്ട എന്നൊരു തോന്നല്‍, പ്രത്യേകിച്ച് കാരണമൊന്നുമില്ല. ചിലര്‍ അത് ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞ് ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി... അതില്‍ പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍ വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്രമേണ എല്ലാ കുട്ടികളും പുറത്തിറങ്ങി... ടീച്ചര്‍ നിര്‍വ്വികാരയായി നോക്കി നിന്നു. എനിക്കെന്തോ ഇറങ്ങിപ്പോകാന്‍ മനസ്സുവന്നില്ല. പുറത്ത് നിന്ന് കൂട്ടുകാര്‍ എന്നെ വിളിക്കുന്നു. ‘താന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ തനിക്ക് മാത്രമായി ക്ലാസ്സെടുത്തിരിക്കും...’ ടീച്ചര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ക്ലാസ്സിലിരുന്നു, കുറച്ച് നേരം ക്ലാസ്സെടുത്ത് ടീച്ചര്‍ പോവുകയും ചെയ്തു.<br /><br />ഇപ്പോള്‍... പ്രിയപ്പെട്ട പലരും പിന്മൊഴിയില്‍ നിന്നും അകന്ന് പോകുമ്പോഴും ഇവിടെ തന്നെ നില്‍ക്കാന്‍ തോന്നുന്ന എനിക്ക് ആ പഴയ സംഭവം ഓര്‍മ്മ വന്നു. കാലങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും ജീവിതത്തില്‍ പല മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തുമ്പോഴും ചില അടിസ്ഥാന സ്വഭാവങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും അതുപോലെ തന്നെ തുടരുന്നുവെന്ന് ചില ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.<br /><br /><strong>വെള്ളം പാഴാക്കുന്നവര്‍!</strong><br />കുറേ നേരത്തെ കാത്ത് നില്പിനു ശേഷം ഷാര്‍ജയിലേക്കുള്ള ബസ്സ് വന്നു. പുതിയ ബസ്സ് നല്ല കുട്ടപ്പനാണ്... അടിപൊളി സീറ്റ്, കാലൊക്കെ അത്യാവശ്യം നീട്ടിവെക്കാനുള്ള ഗ്യാപ്പ്... മൊത്തത്തില്‍ സുഖകരമായ അന്തരീക്ഷം.<br /><br />‘നീ അവിടെ നില്ക്ക്... ‍ദാ ഞാന്‍ ബസ്സിലാണ്... പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ ഷാര്‍ജയിലെത്തും...’<br />അടുത്തിരുന്നയാള്‍ ഫോണിലാരോടോ പറയുകയാണ്. ഞാനത്ഭുതപ്പെട്ടു... പത്തുമിനിറ്റിനുള്ളില്‍ ഷാര്‍ജയിലെത്തുകയോ! ഒരു മണിക്കൂറില്‍ എത്തിയാല്‍ ഭാഗ്യം. ചിലപ്പോള്‍ ഇവിടുത്തെ ട്രാഫിക്കിനെ പറ്റി അറിയാത്ത ആളാവും, അതൊന്ന് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാം - ഞാന്‍ കരുതി...<br />‘ഈ ട്രാഫിക്കില്‍ പത്ത് മിനിറ്റിലൊന്നും ഷാര്‍ജയിലെത്തില്ല, മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറിലധികം എന്തായാലും വേണ്ടി വരും...’<br />‘അതറിയാം... ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും എടുക്കും ഇന്നവിടെ എത്താന്‍...’<br />‘പിന്നെന്തിനാ അയാളോട് അവിടെ നില്‍ക്ക് പത്തിമിനിറ്റിലെത്തും എന്ന് പറഞ്ഞത്...’ എനിക്ക് ചോദിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.<br />‘ഹഹ... ഞാന്‍ ആറരയ്ക്ക് അവിടെ എത്താമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നതാ... ഇനിയും പുറപ്പെട്ടിട്ടേയുള്ളൂവെന്ന് പറയേണ്ടാന്ന് കരുതി തട്ടിവിട്ടതാ...‘<br />‘അപ്പോ അയാള്‍ അത്രയും നേരം അവിടെ നില്‍ക്കേണ്ടേ... അയാളുടെ സമയം വെറുതെ പോവില്ലേ...’<br />‘ആ കുറച്ച് നേരം അവിടെ നിക്കട്ടെ... അയാളുടെ കാര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാനീ കെട്ടിക്കുത്തിപ്പോണത്...’ അയാളുടെ വാക്കുകളില്‍ എന്‍റെ ചോദ്യത്തിലുള്ള അനിഷ്ടം പ്രകടമായിരുന്നു.<br /><br />ചിലര്‍ അങ്ങിനെയാണ്... മറ്റുള്ളവരുടെ സമയത്തിന് അവര്‍ ഒരു വിലയും കൽപ്പിക്കില്ല. ആ ഒരു മണിക്കൂര്‍ ചിലപ്പോള്‍ കാത്ത് നില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരിക്കാം... അതിയാള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അയാള്‍ കാത്ത് നില്‍ക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്ന ധാരണ വെച്ചുപുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. സഹായിക്കാന്‍ കാണിച്ച മനസ്സിന്‍റെ നന്മ, അത് തന്‍റെ ഔദാര്യമാണെന്ന വിളിച്ചോതലില്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. കഷ്ടപ്പെട്ട് വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുമ്പോഴും അത് കമഴ്ത്തി വെച്ച കുടത്തിന്‍റെ പുറത്താണെന്നറിയാതെ പോകുന്നവരെത്ര!<br /><br /><strong>അശരീരി!</strong><br />“ആനന്ദത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വാതില്‍ അടയുമ്പോള്‍ മറ്റൊന്ന് താനേ തുറക്കും. എന്നാല്‍ പലപ്പോഴും നാം അടഞ്ഞ വാതിലിലേക്ക് തന്നെ വളരെ നേരം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍, നമുക്ക് വേണ്ടി തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന വാതില്‍ കാണുന്നതേയില്ല“.<br />- <em>ഹെലന്‍ കെല്ലര്‍</em> -<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം!</strong><br />ഞാനും പാച്ചുവും അതുല്യേച്ചിയുടെ ഓഫീസില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ പാച്ചു വരുമെന്നറിഞ്ഞ് ശര്‍മ്മാജി കുറേ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ വാങ്ങിവെച്ചിരുന്നു. അതായിട്ടാണിപ്പോ എന്നും അങ്കം!<br /><br />സ്റ്റെതസ്കോപ്പെടുത്ത് കഴുത്തിലിട്ട്, എന്നെ രോഗിയാക്കി ഗൌരവ്വത്തോടെ പരിശോധനയിലാണ് പാച്ചു...<br />‘പേടിക്കേണ്ട നിങ്ങക്ക് പനിയില്ല...’<br />‘അപ്പോ മരുന്നൊന്നും വേണ്ട... ല്ലേ മാഡം...’ സ്റ്റെതസ്കോപ്പ് കഴുത്തില്‍ വീണാല്‍ പിന്നെ മാഡം എന്നേ വിളിക്കാവൂ, അത് പാച്ചുവിന്‍റെ ഒരു നിര്‍ബ്ബന്ധമാണ്<br />‘പക്ഷേ, പനിണ്ടാക്കീട്ടൂണ്ട്...’ പാച്ചു എന്നെ വീണ്ടും സമാധാനിപ്പിച്ചു...<br />‘........’<br />‘ഇത് കഴിച്ചോളൂ...’ ഒരു ചെറിയ പാവയുടെ തല ഗുളികയാക്കി തന്നു പാച്ചു...<br />‘പാവയെ കഴിക്കാനോ...’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br />‘ആ... കല്യാണം കഴിച്ചോളൂ...’<br />കഴിക്കുന്നതെല്ലാം കല്യാണമാണെന്ന് പാച്ചു എങ്ങിനെയോ ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-4060614500844361788?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-14979215628098455812007-06-04T22:38:00.000+04:002007-06-04T11:57:00.106+04:00<strong>തുടര്‍ക്കഥ</strong><br />“ആയ കാലത്ത് ഒരുറുപ്യ ചെലവാക്കും മുന്‍പ് രണ്ട് വട്ടം ആലോചിക്കും, പല ആഗ്രഹങ്ങളും മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വെക്കും. എല്ലാം കഴിഞ്ഞിപ്പോ സ്വസ്ഥമായപ്പോ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല... എന്ത് ജീവിതം അല്ലേ? അല്ലെങ്കി ഇതന്നല്ലേ ജീവിതം!“<br /><br />പരിചയത്തിലുള്ള ഒരമ്മ, മക്കളുടെ കൂടെ താമസിക്കാന്‍ ഇവിടെയെത്തിയതായിരുന്നു‍. അവരുടെ ഈ വാക്കുകള്‍ പരിഭവമോ, പരാതിയോ, നിരാശയോ അല്ല, പക്ഷെ അതൊരു തിരിച്ചറിവാണ്... തിരിച്ച് നടക്കാനാവാത്ത വഴിയില്‍ ഒടുക്കം കിട്ടുന്ന അറിവ്.<br /><br />ഭൂരിഭാഗം പേരും അങ്ങിനെ തന്നെയായിരിക്കും! സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങള്‍ പലതും മനസ്സിലൊതുക്കി മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു... അവരെ നല്ല രീതിയില്‍ വളര്‍ത്താന്‍ അഹോരാത്രം കഷ്ടപ്പെടുന്നു... എല്ലാം മറക്കുന്നു, അപ്പോള്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ആര് നിറവേറ്റിത്തരും? ശരിയാണ്... സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും നമ്മള്‍ പരിഗണിച്ചേ മതിയാവൂ - ചിലരെങ്കിലും അങ്ങിനെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവാം, പക്ഷെ പ്രാവര്‍ത്തീകമാക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. നമ്മള്‍ക്കായി മാത്രം ജീവിച്ച മാതാപിതാക്കള്‍, അവര്‍ക്കും എന്തൊക്കെ നഷ്ടമായിക്കാണും അല്ലേ! ആ അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ കടപ്പാടുകളും കടമകളും ബന്ധനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഇതൊക്കെ തന്നെയല്ലേ ജീവിതം.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />നാണുവിനെ കൂടാതെ ഒരു പാവയെ കൂടെ തപ്പിയെടുത്തിട്ടുണ്ട് പാച്ചു - പേര് സിത്താര! (എവിടുന്ന് കിട്ടുന്നാവോ ഈ പേരുകളോക്കെ).<br /><br />രണ്ടിനേം കൊണ്ടന്ന് എന്‍റെ കയ്യിലിട്ട് തന്നു... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ രണ്ടും എടുത്ത് ഒരു മൂലയിലേക്കിട്ടു. ഉടനെ വന്നു പാച്ചൂന്‍റെ ചോദ്യം...<br /><br />‘ഉപ്പെന്തിനാ അവരെ എറിഞ്ഞേ...?’<br /><br />‘ഉപ്പാക്കവരെ ഇഷ്ടല്ല... ഉപ്പാക്ക് ഇന്‍റെ മോളെ മാത്രാണിഷ്ടം...’ ഞാന്‍ ശുണ്ഠി പിടിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു...<br /><br />ഉടനെ ദേഷ്യം വന്ന ആ ‘അമ്മ’ മൊഴിഞ്ഞു...<br /><br />‘വേണ്ട... ഇന്‍റെ പിള്ളാരെ ...ഷ്ടല്ലെങ്കി ഇന്നേം ...ഷ്ടം വേണ്ട...’<br /><br />ആ അമ്മയുടെ സ്നേഹം കണ്ട് എന്‍റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു - ചിരിച്ചിട്ടേയ്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-1497921562809845581?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-17242400977372579132007-05-28T00:51:00.000+04:002007-05-27T14:22:25.250+04:00<strong>ഉള്ളിലേക്കൊരേറ് </strong><br />‘ഇതിന്ന് ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല, രണ്ട് ദിവസമെങ്കിലും വേണം... ഇത്രേം വര്‍ക്കുകള്‍ ചെയ്യാന്‍ കിടക്കുന്നു...’<br /><br />തന്‍റെ വര്‍ക്ക് പെട്ടെന്ന് തീര്‍ത്ത് തരണം എന്ന് പറഞ്ഞ് ധൃതി വെച്ച കക്ഷിയോട്, ഡെസ്കില്‍ കൂട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്ന ഫയലുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />‘എങ്ങിനേയെങ്കിലും ഇതൊന്ന് പെട്ടെന്ന് തീര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കൂ...’ എന്നും പറഞ്ഞയാള്‍ പോയി.<br /><br />വൈകീട്ടയാള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... ‘ഷോപ്പില്‍ നിനക്ക് ഒരു ഗിഫ്റ്റ് വെച്ചിട്ടുണ്ട്, പോകുന്ന വഴി അത് കളക്ട് ചെയ്തോളൂ’.<br /><br />ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ മനോഹരമായൊരു ഹാന്‍ഡ് മെയിഡ് പോര്‍ട്രയിറ്റ്. കാശ് കൊടുത്തു വാങ്ങുകയാണെങ്കില്‍ ഒരായിരം ദിര്‍ഹംസ് എന്തായാലും വില വരും. പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിലെത്തിയ ഞാന്‍ ആദ്യം അയാളുടെ ജോലി തീര്‍ക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. പെന്‍ഡിങ്ങില്‍ കിടക്കുന്ന മറ്റ് വര്‍ക്കുകളൊന്നും അപ്പോഴെന്‍റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടില്ല!<br /><br />കൈക്കൂലി വങ്ങിക്കുന്നവര്‍ക്കെതിരെ ഞാന്‍ ആത്മരോഷം കൊള്ളാറുണ്ട്. പക്ഷെ, എനിക്കതിന് അര്‍ഹതയുണ്ടോ! ഹോ... പിന്നെ, ഇതൊരു നിസ്സാരകാര്യമല്ലേ, അതും അയാള്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കാതെ തന്നൊരു സമ്മാനം... എനിക്ക് ആശ്വസിക്കാം, അല്ലെങ്കില്‍ ചിരിച്ച് തള്ളാം. പക്ഷെ, എനിക്കത് തന്ന അയാളുടെ ഉദ്ദേശം വ്യക്തം, അത് ഞാന്‍ നിറവേറ്റിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />കൈക്കൂലിയും അഴിമതിയും ഉറവ പൊട്ടുന്നത് നമ്മില്‍ നിന്ന് തന്നേയെന്ന തിരിച്ചറിവ് നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴും, ഇതൊക്കെ നിസ്സാരം എന്ന ചിന്ത, പാപം ചെയ്യാത്തവര്‍ കല്ലെറിയട്ടെ എന്ന ആഹ്വാനം കേള്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും എന്നെ കല്ലെടുക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷെ, ഞാനാദ്യം എറിയേണ്ടത് എന്നിലേക്ക് തന്നെയല്ലേ?<br /><br /><strong>നൂറാം പോസ്റ്റ്!</strong><br />mIRC ചാറ്റ് റൂമിലെ #kerala channelല്‍ നിന്നും കിട്ടിയ നല്ല കൂട്ടുകാരന്‍ <a href="http://nikk.in/blog/" target="_blank">നിക്ക് </a>ഇങ്ങോട്ട് കൈപിടിച്ച് വലിച്ചോണ്ട് വരുമ്പോള്‍ ബ്ലോഗ് എന്നത് എന്താണെന്ന് പോലുമറിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവിധ സജ്ജീകരണങ്ങളും ചെയ്ത് തന്ന് ‘<strong>എഴുതെടാ ഇക്കാ...</strong>’ എന്നവന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനിങ്ങനെ എഴുതി...<br /><br /><strong>ആഗമന വിളംബരം</strong><br />ഇന്ന് കര്‍ക്കിടകം 20, ശനിയഴ്ച<br />ഈയുള്ളവനും ആദ്യയിട്ട് ബ്ലോഗ്ഗാന്ന് തീരുമാനിചിരിക്ക്യാ...<br />എല്ലാരും എന്നെ സ്വാഗതം ചെയ്യാന്‍ കാത്തിരിക്കുവാണല്ലോ... അല്ലേ?<br />എന്നാ ഞാനിതാ കാലെടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നു...<br /><br />ഇതിന്...<br />swaagatham.. swaagatham.. എന്നു പറഞ്ഞ് <strong>പുല്ലൂരാനും</strong>,<br />വരണം! വരണം! എന്നു പറഞ്ഞ് <strong>ദില്‍ബാസുരനും</strong>,<br />തുടങ്ങാന്‍ നല്ല ദിവസം തന്നേ... ശനിയാഴ്ച !<br />സ്വാഗതം സുഹൃത്തേ... എന്നു പറഞ്ഞ് <strong>ഇടിവാളും</strong>,<br /><br />പിന്നെ... <strong>ഇത്തിരിവെട്ടം</strong>, <strong>വല്യമ്മായി</strong>, <strong>കലേഷ് കുമാര്</strong>‍, <strong>ഭായ്</strong>, <strong>നിക്ക്</strong>, <strong>ചന്തു</strong>, <strong>നിത്യകല്യാണി</strong> എന്നിവരും എതിരേറ്റപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ഞാന്‍ എത്തിപ്പെട്ട ഇടത്തിന്‍റെ വലിപ്പം. പല സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളുമുള്ള ആളുകള്‍ ഒത്ത് ചേരുമ്പോള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ എല്ലാവിധ മുഖങ്ങളും ഇവിടേയും പ്രതിഫലിക്കുക സ്വാഭാവീകം. പക്ഷെ, അതൊന്നും തന്നെ ഈ ബ്ലോഗെന്ന സമൂഹത്തിന്‍റെ പ്രസക്തി കുറയ്ക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ നിങ്ങളുടെയെല്ലാമൊപ്പം കൂടാന്‍ കഴിഞ്ഞത് വലിയ കാര്യമായി ഞാന്‍ കരുതുന്നു.<br /><br />ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളുടെ ഈ മുപ്പതാം ലക്കത്തോടെ ഞാനെന്‍റെ നൂറാമത്തെ പോസ്റ്റ് തികയ്ക്കുന്നു!<br /><a href="http://agrajan.blogspot.com/" target="_blank">അഗ്രജന്‍ </a>എന്ന ബ്ലോഗില്‍ 43 പോസ്റ്റുകള്‍<br /><a href="http://azhchakurippukal.blogspot.com/" target="_blank">ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകള്‍ </a>എന്ന ബ്ലോഗില്‍ 30 പോസ്റ്റുകള്‍<br /><a href="http://chuttuvattam.blogspot.com/" target="_blank">ചുറ്റുവട്ടം </a>എന്ന ബ്ലോഗില്‍ 11 പോസ്റ്റുകള്‍<br /><a href="http://padayidam.blogspot.com/" target="_blank">പടയിടം </a>എന്ന ബ്ലോഗില്‍ 16 പോസ്റ്റുകള്‍<br />അങ്ങിനെ എന്‍റേതായ 100 പോസ്റ്റുകള്‍!<br /><br /> തീര്‍ച്ചയായും സന്തോഷം തോന്നുന്നു - ആരേയും എടുത്ത് പറയുന്നില്ല... എന്‍റെ എല്ലാ ബൂലോഗ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി ഞാന്‍ അറിയിക്കട്ടെ!<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />പാച്ചുവിന്‍റെ പാവക്കുട്ടിക്ക് പാച്ചു പേരിടല്‍ നടത്തിയ കാര്യം ഞാന്‍ മുന്‍പ് പറയാന്‍ വിട്ടു പോയതാണ്.<br /><br />നാണു...!<br />അതെ, അതാണ് പാച്ചുവിന്‍റെ പാവയുടെ പേര്.<br /><br />നാണുവിന്‍റെ കാര്യങ്ങളില്‍ ഭയങ്കര ശ്രദ്ധയാണ് പാച്ചുവിന്. താലോലിക്കല്‍, ഉപദേശിക്കല്‍, വഴക്ക് പറയല്‍, ഉറക്കല്‍... എല്ലാം വളരെ നന്നായി കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ പാച്ചുവിനറിയാം.<br /><br />നാണുവിനെ ഒരു ഭാഗത്ത് ഉറക്കിക്കിടത്തി പാച്ചു വന്നിട്ട് വേണം ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍.<br />പാച്ചുവിനെ കാത്തിരുന്ന് മടുത്ത ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...<br />‘മതി മോളെ, അവനെ ഇനി പിന്നെ ഉറക്കാം...’<br /><br />അത് പാച്ചുവിനത്ര ഇഷ്ടായില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.<br /><br />പാച്ചു ഇങ്ങിനെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്...<br /><br />‘ഉപ്പേം ഉമ്മേം പാച്ചൂന്‍റെ കാര്യം നോക്ക്വാ... നാണൂന്‍റെ കാര്യം പാച്ചൂ നോക്കിക്കോളാം...!’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-1724240097737257913?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-77256011132031346582007-05-21T00:20:00.000+04:002007-05-20T15:30:05.653+04:00<strong>ദൈവത്തിന്‍റെ കാവല്‍</strong><br />മിനിയാന്ന് രാത്രിയും സാധാരണ പോലെ സ്വിച്ചുകളും ഡോറും ഗ്യാസും വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിച്ചതിന് ശേഷമാണ് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നത്. എപ്പോഴോ, വെള്ളമോ അല്ലെങ്കില്‍ അതുപോലുള്ള എന്തോ ഒന്ന്... ആരോ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിക്കുന്നതായി സ്വപ്നം കണ്ട് മുഖം തിരിച്ചതാണ് ഉണര്‍വ്വിനു കാരണമായത്. സമയം 3 മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്നെനിക്കൊരു തോന്നല്‍ വാതില്‍ ശരിക്കടച്ചില്ലേന്ന് (ഉറപ്പാണെങ്കിലും, പലപ്പോഴും ഒന്നു കൂടെ ഉറപ്പ് വരുത്തുന്ന ഈ സ്വഭാവം പലരെ പോലെ എനിക്കുമുണ്ട്).<br /><br />വാതിലിന്‍റെ ലോക്ക് ഒന്നുകൂടെ പിടിച്ചുതിരിച്ച് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ എവിടുന്നോ ഇലക്ട്രിക് വയര്‍ ഷോ‍ട്ടായ മണം വരുന്നു. എവിടെനിന്നാണതെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ ഫ്രിഡ്ജിന്‍റെ, ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനടിയിലുള്ള പ്ലഗ്ഗും പരിശോധിച്ചു... അതിനും കുഴപ്പം കാണുന്നില്ല. എങ്കിലും വെറുതെ ഒന്ന് തൊട്ടുറപ്പ് വരുത്തമെന്ന് കരുതി കൈവെച്ചതും പൊള്ളി! പവര്‍ ഓഫ് ചെയ്തു നോക്കുമ്പോള്‍ ആ പ്ലഗ്ഗ് പകുതിയും കത്തിയുരുകി പുക വരുന്നു... (അല്‍ഹംദുലില്ലാ) ഞാന്‍ സര്‍വ്വശക്തനു നന്ദി പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ അത്രവലിയ ഒരു കാര്യമായി തോന്നിയില്ലെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഭയം കൂടുന്നു. ഒരു പക്ഷെ വലിയൊരു ദുരന്തമായി മാറാവുന്ന ഒരപകടമാണ് ദൈവത്തിന്‍റെ അനുഗ്രഹത്താല്‍ ഒഴിവായിപ്പോയത്.<br /><br />ഇവിടെ, ഞാന്‍ വീണ്ടും അനുഭവിച്ചറിയുന്നു... ആപത്തുകളില്‍ നിന്നും കാത്തുരക്ഷിക്കുന്ന ആ അദൃശ്യ ശക്തിയുടെ അനുഗ്രഹം!<br /><br /><strong>നേതാവ്</strong><br />മൂന്നാര്‍ ഇഷ്യു തുടങ്ങിയ അവസരത്തില്‍ ഞനെന്‍റെ സഹയാത്രികനോട് പറഞ്ഞു ‘അവിടെ പണിത കെട്ടിടങ്ങളില്‍ ഒരു പക്ഷെ പുതുതായി ഒരു പടവ് പോലും പണിയില്ലായിരിക്കാം, അല്ല്ലാതെ ഒരു കട്ട പോലും ആ കെട്ടിടങ്ങളില്‍ നിന്നും പൊളിച്ചിറക്കാന്‍ പോണില്ല’... ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് സുഹൃത്തും ശരിവെച്ചു. കാരണം ഞാനോ എന്‍റെ സുഹൃത്തോ ‍ കണ്ടുപരിചയിച്ചത് അതുമാത്രമാണ്. ഇപ്പോള്‍ എനിക്കെന്‍റെ ധാരണകളെ തിരുത്തേണ്ടി വരുന്നു.<br /><br />ഒന്നോ രണ്ടോ പെട്ടിക്കടകള്‍ ഇടിച്ചു നിരത്തലും പിന്നീട് കുറേ കോടതി സ്റ്റേകളുമായി വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ടുപോയി വിസ്മൃതിയിലാകുമായിരുന്ന ഒരു സംഭവത്തിന് വലിയ കേട്ടുപരിചയമില്ലാത്ത ഒരു മാനം കൈവന്നിരിക്കുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും ഇതിന്‍റെ ക്രെഡിറ്റ് ഇതുവരെ പേരു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ചിരിവരുമായിരുന്ന ‘അച്ചുമാമ’ എന്ന നേതാവിന്‍റെ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യത്തിന് (അതിനെ വിഭാഗീയത, പകപോക്കല്‍‍... തുടങ്ങി എന്തൊക്കെ ചേര്‍ത്ത് വിളിച്ചാലും) നല്‍കാന്‍ തന്നെയാണ്, ഒരു സാധാരണക്കാരനായ എന്‍റെ മനസ്സ് പറയുന്നത്.<br /><br />കക്ഷിരാഷ്ട്രീയഭേദമന്യേ, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആര്‍ജ്ജിക്കാന്‍ കഴിയുമ്പോഴേ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ നേതാവ് രൂപം കൊള്ളുന്നുള്ളൂ. ശ്രീ. വി. എസ്. അച്യുതാനന്ദന്‍ ആ ഒരു പാതയിലാണ് തല്‍ക്കാലമെങ്കിലും എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു. നിശ്ചയദാര്‍ഡ്യം തന്നെയാണ് അതിലേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടി... സ്മാര്‍ട്ട് സിറ്റികരാര്‍ മുതല്‍ തന്നെ അതദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.<br /><br />അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തന്നെ ഭാഷയില്‍ ‘പൂച്ച കറുത്തതാണോ വെളുത്തതാണോ എന്നതല്ല, അത് എലിയെ പിടിക്കുന്നുണ്ടോ’ എന്നുള്ളതാണ് നിഷ്പക്ഷ ചിന്താഗതി പുലര്‍ത്തുന്ന സാധാരണജനങ്ങള്‍ ഉറ്റുനോക്കുന്നത്.<br /><br /><strong>വായന</strong><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്‍ തിരക്ക് നിറഞ്ഞതായതു കൊണ്ട് വായന ഒട്ടും തന്നെ നടന്നില്ല എന്നു പറയാം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ വായനയില്‍ ഇത്തവണ ഒന്നും തന്നെ ഉള്‍പ്പെടുത്താനായില്ല.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />ഒരു കഥയിലൊന്നും അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ പാച്ചു സമ്മതിക്കില്ല... അത് തുടരനായി തന്നെ കേള്‍ക്കണം!<br /><br />‘...മൂന്നാമത്തെ തവണ ശരിക്കും പുലി വന്നപ്പോ... പേടിച്ച കുട്ടി പുലി വരുന്നേയെന്ന് വിളിച്ചു കരഞ്ഞു... അപ്പോ അതും തന്നെ പറ്റിക്കാനാണെന്ന് കരുതി അച്ഛന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല... അങ്ങനെ ആ കുട്ടിയെ പുലി പിടിച്ചു...’ ഞാന്‍ കഥ പറഞ്ഞു നിറുത്തി... എന്നിട്ട് പാച്ചുവിനോട് ചോദിച്ചു...<br /><br />‘അപ്പോ പാച്ചൂന് എന്ത് മനസ്സിലായി...’<br /><br />‘നൊണ പറേത് ന്ന് മനസ്സിലായി...’ പാച്ചു പറഞ്ഞു.<br /><br />* * * * *<br /><br />‘... ആ പൂച്ച എലികളെ ഓരോന്നായി കൊന്നുതിന്നാന്‍ തൊടങ്ങി... അവസാനം എലികള്‍ പൂച്ചടെ കയ്യീന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം കണ്ടെത്തി... പൂച്ചയുടെ കഴുത്തില്‍ ഒരു മണികെട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...’ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ പാച്ചു ചാടിക്കയറി പറഞ്ഞു...<br /><br />‘അപ്പോ എല്യേളെ കൊല്ലേത് ന്ന് മനസ്സിലായി...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-7725601113203134658?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-47563349837229071162007-05-07T03:30:00.000+04:002007-05-07T12:24:29.376+04:00<strong>അക്കരപ്പച്ച</strong><br />ചാനലില്‍ വീണ്ടും കണ്ടു... റിക്രൂട്ടിംഗ് ഏജന്‍റിന്‍റെ വഞ്ചനയ്ക്ക് വിധേയരായ ഗള്‍ഫ് പ്രവാസികളുടെ ഒരു കൂട്ടം. ഏജന്‍റുമാരുടെ ചതികള്‍, സര്‍ക്കാരിന്‍റെ അലംഭാവം എന്നതിലെല്ലാമുപരി, വലിയൊരു തുക കണ്ണുമടച്ച് ഏജന്‍റിനു നല്‍‍കാന്‍, ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളും മറ്റും നിരന്തരം കുരുക്കുകളെ പറ്റി മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കുമ്പോഴും ആളുകള്‍ തയ്യാറാവുന്നു എന്നതെന്നെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.<br /><br />ഗള്‍ഫെന്ന സ്വപ്നത്തിന് ഇന്നും മലയാളിക്ക് ഒട്ടും തന്നെ പുതുമ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യത കുറഞ്ഞാലും സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ടും കഠിനാദ്ധ്വാനം കൊണ്ടും നേട്ടങ്ങള്‍ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ഇന്നും കഴിയുന്നു എന്നതും ഗള്‍ഫ് മണ്ണിനെ അന്നത്തിന് വക തേടുന്നവന്‍റെ സ്വപ്നഭൂമിയായി നിലനിറുത്തുന്ന ഒരു ഘടകമായിരിക്കാം.<br /><br />ഒരു ലക്ഷമോ അതിലധികമോ ഏജന്‍റിനു നല്‍കി ഗള്‍ഫിലേക്ക് ചേക്കേറുന്നവരില്‍ ഭൂരിഭാഗം പേരും വളരെ കുറഞ്ഞ വേതനം ലഭിക്കുന്ന നിര്‍മ്മാണമേഖല പോലെയുള്ള ജോലികള്‍ക്കായാണ് പോകുന്നത്. പതിനായിരമോ പതിനയ്യായിരമോ ശമ്പളം എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പ്രലോഭിക്കപ്പെടുക സ്വാഭാവീകം. പക്ഷെ, അതില്‍ നിന്നും താമസം, ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, നാട്ടില്‍ കുടുംബത്തിന്‍റെ ചിലവുകള്‍, പിന്നെ നാട്ടില്‍ പോക്ക് ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് എന്തെങ്കിലും(!) സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ചാലും ഒരു പക്ഷെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ എടുക്കുമായിരിക്കാം ഏജന്‍റിന് കൊടുത്ത തുക സമ്പാദിക്കാന്‍.<br /><br />‘അക്കരപ്പച്ച’ കണ്ട് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ട പലരും ജീവിതവും സമ്പാദ്യവുമില്ലാതെ ‘ജീവിച്ചു‘ തീര്‍ക്കുകയാണ്. ഗള്‍‍ഫ് നാടുകളില്‍ നമ്മുടെ തൊഴിലാളികള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന കഠിനാദ്ധ്വാനം, അതവര്‍ക്ക് നാട്ടില്‍ 250 - 300 രൂപ ദിവസവേതനം നേടിത്തരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍, അങ്ങിനെയുള്ള ആരും തന്നെ ഇവിടെ വന്ന് കഷ്ടപ്പെടല്ലേ എന്നേ ഞാന്‍ പറയൂ. നഷ്ടപ്പെടാനുള്ളത്‍ ഗള്‍ഫുകാരന്‍ എന്നൊരു പേരു മാത്രം, പക്ഷെ നഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെന്ന് പറയാന്‍ ഒരു ജീവിതം ബാക്കി കാണും.<br /><br /><strong>ആദര്‍ശങ്ങള്‍ അട്ടത്ത്</strong><br />‘നല്ല പരിപാടിയാണ്, ഒരു തവണയെങ്കിലും കണ്ട് നോക്ക്...’ എന്ന നല്ലപാതിയുടെ അഭിപ്രായമാണ് അമൃത ചാനലിലെ ‘വനിതാലോകം’ എന്ന പരിപാടി കാണാന്‍ ഇടയാക്കിയത്. ചിലരുടെ കാട്ടിക്കൂട്ടലുകള്‍ ഒഴിച്ചു നിറുത്തിയാല്‍ സംഭവം കൊള്ളാം. കുടുംബജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത് കാരണം കലാപരമായ കഴിവുകള്‍ പലതും മാറ്റിവെച്ച സ്ത്രീകള്‍ക്ക് അവയെല്ലാം പൊടി തട്ടിയെടുക്കാന്‍ ഒരവസരം, ഒത്താല്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു സംഖ്യയും തടയും.<br /><br />ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ച രസകരമായ കാര്യം... സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സിനെതിരെ പ്രകടനം നയിച്ച ഒരാള്‍ തന്‍റെ ഭാര്യയുടെ സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സ് കണ്ടാസ്വദിച്ച് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതായിരുന്നു. സ്വന്തം ആദര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഭാര്യയുടെ കഴിവുകളെ അവഗണിക്കാത്ത നല്ല ഒരു ഭര്‍ത്താവെന്ന അംഗീകാരമാണ് ജഡ്ജസ് അയാള്‍ക്ക് നല്‍കിയത്. പക്ഷെ, മനപ്പൂര്‍വ്വമോ അല്ലെങ്കില്‍ ഗതികേട് കൊണ്ടോ സ്വന്തം കാര്യങ്ങളില്‍ ആദര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ കണ്ണടയ്ക്കുന്ന നല്ലൊരു വിഭാഗത്തിന്‍റെ പ്രതിനിധി മാത്രമായിരുന്നു എനിക്കയാള്‍.<br /><br /><strong>വായന</strong><br />“അന്നെത്രയെത്ര<br />ഇടങ്ങളായിരുന്നു<br />ഒളിച്ചിരിക്കാന്...”<br /><br />‘ബൂലോക കവിത’ ബ്ലോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, ഭൂതാവിഷ്ടന്‍ എഴുതിയ ‘ഇടങ്ങള്‍‘ എന്ന കവിതയുടെ തുടക്കമാണീ വരികള്‍. ചെറിയ പേടികളെ വലുതായിക്കണ്ട് ഒളിച്ച്പതുങ്ങിയിരുന്ന ബാല്യവും, വലിയ പേടികളേയും നിസ്സാരമായി കാണേണ്ടി വരുന്ന ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയും! ചെറുതെങ്കിലും ഒരുപാടോര്‍ക്കാന്‍ എനിക്കവസരം തന്നു ഭൂതാവിഷ്ടന്‍ തന്‍റെ വരികളിലൂടെ.<br /><br />താത്പര്യമുള്ളവര്‍ക്ക് ‘ഇടങ്ങളി‘ലേക്ക് <a href="http://boolokakavitha.blogspot.com/2007/04/blog-post_27.html" target="_blank">ഇതിലെ </a>പോകാം.<br /><br /><strong>അശരീരി</strong><br />“നിങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലെങ്കില്‍, കല്ലുകളും ശവങ്ങളും നിങ്ങളും തമ്മില്‍ എന്തു വ്യത്യാസമാണുള്ളത്” - <em>സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍</em>.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />കഴിഞ്ഞ വാരാന്ത്യത്തില്‍ സുല്‍ കുടുംബവുമൊത്തുള്ളൊരു യാത്രയില്‍, സ്വാഭാവീകമായും ഞങ്ങള്‍ക്ക് സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത് ബ്ലോഗ് സംബന്ധിയായ വിഷയങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു.<br /><br />കുറേ നേരത്തെ ഞങ്ങളുടെ കത്തി കേട്ട പാച്ചു പിന്‍സീറ്റില്‍ നിന്നും ദയനീയമായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു...<br /><br />‘ഇവരെന്താ പറേണ്... പാച്ചൂനൊന്നും മനസ്സിലാവണില്ലേയ്...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-4756334983722907116?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-73587570186197666942007-04-30T01:10:00.000+04:002007-04-29T15:16:16.206+04:00<strong>ചൂട്</strong><br />കുറച്ച് മാസങ്ങളിലെ തണുപ്പിന് ശേഷം ഇവിടെ ചൂട് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. സാമാന്യം നല്ല തരക്കേടില്ലാത്ത നിലവാരത്തിലാണ് ആരംഭം തന്നെ. നിര്‍മ്മാണ മേഖലയില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് കാഠിന്യമേറിയതാണ് ഇനിയുള്ള നാളുകള്‍. പാവങ്ങള്‍... എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ അവരെന്നേ ശീലിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം... അല്ലെങ്കിലും ഉള്ളിലെരിയുന്ന കനലിനോളം വരില്ലല്ലോ പുറത്തെ ചൂട്!<br /><br /><strong>വായന</strong><br />“ശരി.എങ്കില്‍..ഇവിടെ ഈ ഇരുട്ടില്‍..തനിച്ച്..നിനക്കെന്താണ് ജോലി??”<br />“ഈ ചോദ്യവും എനിക്ക് നിങ്ങളോട് തിരിച്ചു ചോദിക്കാം”.<br />അവളില്‍ പഴയ ചിരി ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.അവളുടെ കണ്ണുകളെ ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടു.ആ വാക്കുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ വിറച്ചു.<br />-------------<br /><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം വായിച്ച “എന്‍റെ കിറുക്കുകള്‍“ എന്ന ബ്ലോഗിലെ ‘വെളിച്ചം’ എന്ന കഥയിലേതാണാ വരികള്‍.<br />വായിച്ചപ്പോള്‍ നല്ല കഥയായി (എനിക്ക്) തോന്നി.<br /><br />ഓരോ ആഴ്ചയിലും വായിച്ചതില്‍ കൂടുതലിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പോസ്റ്റ് (സമയ ലഭ്യതയനുസരിച്ച്) ആഴ്ചക്കുറിപ്പുകളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയാലോ എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ വന്നത് ഈ പോസ്റ്റായിരുന്നു.<br /><br />താത്പര്യമുള്ളവര്‍ക്ക് ‘വെളിച്ച‘ത്തിലേക്ക് <a href="http://entekirukkukal.blogspot.com/2007/04/blog-post_5325.html" target="_blank">ഇതിലെ </a>പോകാം.<br /><br /><strong>സന്തോഷവാര്‍ത്ത</strong><br />‘ഒരു സന്തോഷ വാര്‍ത്തയുണ്ട്...’ നല്ല പാതി...<br />‘എന്താ!...’ ഞാന്‍ ആകാംക്ഷ അടക്കി വെച്ചില്ല...<br />‘അമ്മ മനസ്സ് വെള്ളിയാഴ്ചയോടെ തീരുന്നു...’<br />അതൊരു സന്തോഷകരമായ വാര്‍ത്ത തന്നെ. ഏഷ്യാനെറ്റില്‍ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്ത് വന്നിരുന്ന “അമ്മ മനസ്സ്’ എന്ന സീരിയലു തന്നെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഒരു പക്ഷെ അതെവിടെ കൊണ്ടവസാനിപ്പിക്കും എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങിയിരുന്ന (!) അതിന്‍റെ സം‌വിധായകനായ കെ.കെ. രാജീവും സന്തോഷവാനായിരിക്കണം.<br /><strong></strong><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />പാച്ചുവിന്‍റെ ചില അനുകരണങ്ങള്‍:<br /><br /><strong><em>മസ്സാജ്:</em></strong><br />കമിഴ്ന്ന് കിടന്നുറങ്ങുന്ന എന്‍റെ പുറത്ത്, പാച്ചു ഒരു കാല് വെച്ച് ചവിട്ടുന്നു...<br />‘എന്താ മോളെ ഈ കാണിക്കുന്നത്, ഉപ്പാക്ക് വേദനാവില്ലേ...’ നല്ലപാതി<br />‘ഇല്ലമ്മാ... പാച്ചു ഉപ്പാനെ മസാലാക്ക്വാണ്...’ പാച്ചു വിശദീകരിച്ചു.<br /><br />ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ഗരുഡ് എന്ന സിനിമയിലെ.... ‘കാന്താരി പെണ്ണേ...’ എന്ന പാട്ടു സീനില്‍ ദിലീപിനെ മസ്സാജ് ചെയ്യുന്നത് അനുകരിച്ചതായിരുന്നു... പാച്ചുവിന്‍റെ മസാലയാക്കല്‍.<br /><br /><strong><em>കൊഞ്ചല്‍:</em></strong><br />അടുത്ത വീട്ടിലെ കുഞ്ഞുവാവയെ പാച്ചുവിന് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ വാവയെ കാണല്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധവുമാണ്. അവി‌ടുന്ന് തിരിച്ചു വന്നാല്‍ പാവയെ കയ്യിലെടുക്കുന്ന പാച്ചു പിന്നെ ഒരു അമ്മയുടെ റോളിലായിരിക്കും.<br /><br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം പാവയെ എന്‍റെ കയ്യില്‍ കൊണ്ട് തന്ന് പാച്ചു പാവയെ കൊഞ്ചിയത് ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു...<br />‘വാവേ... വാവേടെ അച്ഛനാടാ വാവേ...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-7358757018619766694?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-8514657935237036282007-04-23T00:15:00.000+04:002007-04-22T13:03:40.315+04:00<strong>ചില ഡ്രൈവിംഗ് ചിന്തകള്‍</strong><br />ട്രാഫിക്ക് തിരക്കിലൂടെ ഒരു കാര്‍ ധൃതിയില്‍ ട്രാക്കുകള്‍ മാറി മാറിക്കടന്ന് പോവാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു ഡ്രൈവ് ചെയ്തിരുന്നത്. ഇവരുടെ പ്രവൃത്തിയില്‍ ദേഷ്യം വന്ന മറ്റൊരു വാഹനക്കാരന്‍ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വണ്ടി കയറ്റി നിറുത്തി ആ സ്ത്രീയോട് കയര്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. പിന്നീട് ആ സ്ത്രീയും അയാളും തമ്മില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഇടം കൊടുക്കാതെ മത്സരിക്കുകയായി. അവസാനം ആ സ്ത്രീ അയാളുടെ വണ്ടിയുടെ വശത്തില്‍ ഇടിച്ച് കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് കടന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരന്‍ ഇടപെട്ടു. ക്ഷമയില്ലായ്മ രണ്ട് പേര്‍ക്കും സമ്മാനിച്ചത് സമയനഷ്ടം മാത്രം.<br /><br />അല്ലെങ്കിലും ക്ഷമയും വിനയവും ബഹുമാനവും വളരെയധികം വേണ്ട ഒന്നാണ് വണ്ടിയോടിക്കല്‍ എന്നാണെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. അവ ട്രാഫിക് നിയമങ്ങളേക്കാള്‍ ഉപരിയായി ഫലം ചെയ്യുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. പക്ഷെ ചിലരെങ്കിലും സ്റ്റിയറിംഗ് കയ്യില്‍ വന്നാല്‍ അഹംഭാവികളോ അഹങ്കാരികളോ ആയി തീരുന്നു.<br /><br /><strong>നോട്ട്ബുക്ക്</strong><br />ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം, ഹിന്ദി ഇമ്പോസിഷന്‍ മുഴുമിപ്പിക്കാത്തതിന്‍റെ പേരില്‍ സ്കൂള്‍ സമയം തീരുന്നത് വരെ നില്‍ക്കുക എന്ന ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ട് ക്ലാസ്സിലെ വാതിലിനോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. നില്‍ക്കുന്നതിന്‍റെ വിരസതയകറ്റാന്‍ വാതിലിന്‍റെ കൊളുത്തില്‍ തിരുപ്പിടിച്ച് തിരുപ്പിടിച്ച് അവസാനം അതങ്ങട്ട് പൊട്ടി അല്ലെങ്കില്‍ പൊട്ടിച്ചു.<br /><br />വീട്ടില്‍ നിന്നും രക്ഷിതാവിനെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്ന്, ഇത് ശരിയാക്കിയതിന് ശേഷം കയറിയാല്‍ മതിയെന്നും പറഞ്ഞ് ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും ക്ലാസ്സദ്ധ്യാപകന്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടു. ഉപ്പാട് വിവരം പറഞ്ഞാലുള്ള പ്രതികരണം, അതിന് വേണ്ടി വരുന്ന ചിലവ് എല്ലാം ഓര്‍ത്ത് ഞാനത് വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞില്ല.<br /><br />രണ്ട് ദിവസം സ്കൂള്‍ വിടുന്നത് വരെ ഗ്രൌണ്ടിനടുത്തുള്ള പുളിമരത്തിന്‍റെ പോടില്‍ ഇരുന്ന് തള്ളി നീക്കി. രണ്ടാം ദിവസം രാത്രി പഠനവും ഭക്ഷണവുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഉപ്പ വളരെ ശാന്തമായി വിവരങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു - കൂട്ടുകാര്‍ എന്‍റെ അനിയന്മാരോട് പറഞ്ഞ് വിവരം വീട്ടിലറിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ട് വീട്ടില്‍ അറിയിച്ചില്ല എന്ന് ചോദിച്ച് ഒരു സ്നേഹശാസന - അതിലൊതുങ്ങി ഉപ്പാടെ പ്രതികരണം - പൊതുവേ മുന്‍കോപിയായ ‍ഉപ്പാടെ ഈ പ്രതികരണം ഞാനൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായിരുന്നു.<br /><br />പിറ്റേ ദിവസം വാതിലിനുള്ള കൊളുത്തും വാങ്ങി (ആ കൊളുത്തിന് 75 പൈസയാണ് വില വന്നത്) ഉപ്പ എന്‍റെ കൂടെ സ്കൂളിലേക്ക് വന്നു. ഓഫീസ് റൂമില്‍ വെച്ച് ക്ലാസ്സദ്ധ്യാപകന്‍ പിന്നേയും എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ച് നേരം എല്ലാം കേട്ട എന്‍റെ ഉപ്പ ചോദിച്ചു...<br /><br />‘മാഷ് ചെയ്തത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ? അബദ്ധത്തില്‍ സംഭവിച്ച ഈ ഒരു കാര്യം നേരിട്ട് വീട്ടിലറിയിക്കാതെ ഈ കുട്ടിയെ സ്കൂളീന്ന് പറഞ്ഞ് വിട്ടത് ശരിയാണോ...’<br /><br />‘ഈ 75 പൈസ വില വരുന്ന സാധനത്തിന്‍റെ പേരില്‍ ഈ കുട്ടി എവിടേക്കെങ്കിലും പോവുകയോ മറ്റോ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ മാഷെന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു...’<br /><br />മാഷിന്‍റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍ കേട്ട് വിഷമിച്ച് നിന്ന എനിക്ക്, ഉപ്പാടെ ഇടപെടല്‍ വളരെ ആശ്വാസകരമായി തോന്നി, മാത്രമല്ല ഉപ്പാടുള്ള എന്‍റെ പേടി എന്ന വികാരം ബഹുമാനത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും വഴിമാറിപ്പോയി.<br /><br />റോഷന്‍ ആന്‍ഡ്രൂസിന്റെ ‘നോട്ട്ബുക്ക്’ എന്ന സിനിമയിലെ ഒരു സീനാണ് എന്നെ ഈ പഴയ സംഭവം വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചത്.<br /><br />ഒരബദ്ധ(!)ത്തില്‍ ഗര്‍ഭിണിയായ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഗര്‍ഭം ആരുമറിയാതെ അബോര്‍ഷന് ചെയ്യിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ആ കൂട്ടുകാരി മരണപ്പെടുകയും എല്ലാറ്റിനും കൂടെ നിന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരി തള്ളിപ്പറയുകയും ചെയ്ത് സ്കൂളില്‍ നിന്നും കുറ്റാരോപണവിധേയയായി പുറത്താക്കപ്പെട്ട സൈറ എലിസബത്തി (റോമ) നെ കൊണ്ടു പോകാന്‍ വേണ്ടി ഡല്‍ഹിയില്‍ മേജറായ പിതാവ് (സുരേഷ് ഗോപി) വന്നിരിക്കുന്നു. പ്രിന്‍സിപ്പാളിന്‍റെ മുറിയില്‍ പ്രിന്‍സിപ്പാളും പോലീസ് ഓഫീസറും ചേര്‍ന്ന് സൈറയെ വീണ്ടും കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഘട്ടത്തില്‍ സുരേഷ് ഗോപി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന രംഗം, ആ ഒരു സീനെന്നെ വല്ലാതെ സ്പര്‍ശിച്ചു.<br /><br />സുരേഷ് ഗോപിയെന്ന നടനില്‍ ചാര്‍ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശൈലി മാറ്റി നിറുത്തിയാല്‍ ആ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും നല്ല മെസ്സേജ് ആ ഒരു സീന്‍ തന്നേയാണെന്ന് തോന്നി. പ്രതിസന്ധിഘട്ടങ്ങളിള്‍ മക്കള്‍ക്ക് സാന്ത്വനവും താങ്ങുമാവേണ്ടവരാണ് രക്ഷിതാക്കള്‍ എന്ന നല്ലൊരു സന്ദേശമാണ് നോട്ട്ബുക്കില്‍ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.<br /><br />ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്സ് എന്ന സിനിമയേക്കാളും എനിക്കിഷ്ടമായത് നോട്ട്ബുക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. എങ്കിലും നോവലുകളിലും സിനിമകളിലും മിക്കപ്പോഴും കാണാറുള്ള , ആവിചാരിതമായ ആദ്യലൈംഗീകബന്ധവും അതോടനുബന്ധിച്ചുണ്ടാകുന്ന ഗര്‍ഭധാരണവും എല്ലായ്പ്പോഴുമെന്നപോലെ ഇവിടേയും എന്നെ വിസ്മയപ്പെടുത്തി.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />ഡ്രസ്സില്‍ ഒരല്പം വെള്ളമായാല്‍ ആ ഡ്രസ്സ് എത്രയും പെട്ടെന്ന് മാറ്റിയെങ്കിലെ പാച്ചുവിന് സമാധാനമാവൂ.<br />രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കൈ കഴുകി വന്നപ്പോഴും പാച്ചുവിന്‍റെ ആവശ്യം അത് തന്നെയായിരുന്നു...<br />‘ഉമ്മാ പാച്ചൂന് ഡ്രസ്സ് മാറ്റി ത്താ...’<br />‘മോളെ അതിനിതിലെവിടെ വെള്ളം...’ ഞാനിടപ്പെട്ടു.<br />‘ഇതാപ്പാ... വെള്ളം...’ പാച്ചു നനഞ്ഞ ഭാഗം കാണിച്ചു തന്നു.<br />‘എവിടെ ഉപ്പാക്ക് കാണാനില്ല... ഇത് നനഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ല...’ ചെറിയൊരു നനവ്, ഞാനത് കാണാത്തത് പോലെ തള്ളി വിട്ടു.<br />പാച്ചു പെട്ടെന്ന് അപ്പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി...<br />തിരിച്ച് വന്നത് എന്‍റെ കണ്ണടയും കൊണ്ടായിരുന്നു... അതെന്‍റെ മുഖത്ത് വെച്ച് തന്ന് പാച്ചു പറഞ്ഞു...<br />‘നോക്ക്പ്പാ... വെള്ളം...’<br />ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വെള്ളമുണ്ടെന്ന് സമ്മതിച്ചു...<br />അല്ലെങ്കിലൊരു പക്ഷെ ‘ഉപ്പാ ഈ കണ്ണട മാറ്റ്...’ എന്നുകൂടെ പാച്ചു പറഞ്ഞാലോ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-851465793523703628?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-69432933178329854652007-04-15T21:46:00.000+04:002007-04-15T10:50:28.122+04:00<span style="font-size:100%;"><strong>വിഷു ആശംസകള്‍!</strong><br />എല്ലാ ബ്ലോഗേര്‍സിനും മറ്റ് വായനക്കാര്‍ക്കും പ്രിയ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വിഷു ആശംസകള്‍.<br /><strong></strong><br /><strong>സന്ധ്യാദീപങ്ങള്‍</strong><br />‘എന്താ ഇക്കാ സുഖല്ലേ....’<br />‘വയ്യെടോ... മരുന്ന് കഴിക്കണുണ്ടെങ്കിലും വല്ലാത്ത തളര്‍ച്ച...’<br />‘ഇക്കയെന്നാ നാട്ടീ പോണ്...’<br />‘ഇപ്പഴ്ക്കിപ്പോ പോവേണ്ട മട്ടാണ് കാണണത്... അത്രയ്ക്ക് വയ്യ... പക്ഷെ ഇവിട്ന്ന് പോവലിപ്പോ നടക്കൂല്ലെടോ’<br />സങ്കടം തോന്നി, എന്തു ചെയ്യാന്‍... കുറേ കാലങ്ങള്‍ സ്വന്തമായി കഫറ്റേരിയ നടത്തി, പിന്നീട് പെണ്‍ മക്കളെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ച് വിട്ട വകയില്‍ കടയെല്ലാം കൊടുത്ത് ആ കടയില്‍ തന്നെ ഒരു പണിക്കാരനായി കഴിയുന്ന, അറുപത് - അറുപത്തഞ്ച് വയസ്സിനു മുകളില്‍ പ്രായമുള്ള ആ ഇക്ക... ഹൃദ്രോഗത്തിന്‍റെ പിടിയിലാണ്. ചില സമയങ്ങളില്‍ അവശനായി ഇരിക്കുന്നത് കാണാം. കുറച്ച് നേരത്തിന് ശേഷം വീണ്ടും പണികളില്‍ മുഴുകും. ജീവിതത്തില്‍ കുടുംബത്തിന്‍റെ സാമിപ്യവും സഹായവും വേണ്ടുന്ന അവസ്ഥയില്‍ ഇവിടെ തനിച്ച് കിടന്നു കഷ്ടപ്പെടുന്നു. അല്ലാതെ വഴിയില്ല... കുടുംബം ജീവിച്ചു പോവണമെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അവശതയെല്ലാം മറന്നേ പറ്റൂ. പ്രവാസികളില്‍ ഇങ്ങിനെയുള്ള കുറേ ജീവനുകളുമുണ്ട് , ജീവിതസായാഹ്നത്തിലും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പ്രകാശമായി ഇരുട്ടില്‍ കഴിയുന്ന വൃദ്ധജീവിതങ്ങള്‍.<br /><br />- ഇന്നു ഞാന്‍ നാളെ നീ - എന്തോ എനിക്കീ വരികളോര്‍മ്മ വരുന്നു.<br /><br /><strong>കമന്‍റുകള്‍</strong><br />നല്ല രുചിയുള്ള കറിയും കൂട്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ അഗ്രജ ചോദിച്ചു...<br />‘ഇക്കാ കറിയെങ്ങനണ്ട്...’<br />‘അടിപൊളി, സൂപ്പറായിട്ട്ണ്ട്...’ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.<br />‘ഇതെന്താ... ഇക്ക പോസ്റ്റില് കമന്‍റിടണ പോലെ’ അഗ്രജ മൊഴിഞ്ഞു...<br />ദിവസത്തില്‍ പലതവണ പ്രയോഗിക്കുന്നതല്ലേ, നിത്യജീവിതത്തില്‍ കടന്നു കൂടിയില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ.<br /><br /><strong>പാച്ചുവിന്‍റെ ലോകം</strong><br />നിറം കൊടുക്കലെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ക്രയോണ്‍സ്, പാച്ചു തല തിരിച്ച് കവറിലിടുന്നത് കണ്ട് ശരിക്ക് ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി പല തവണ കാണിച്ച് കൊടുത്തിട്ടൂം പാച്ചു ശരിക്ക് ചെയ്യുന്ന മട്ടില്ല. എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്ന് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പാച്ചുവിനോട് പിണങ്ങി. കുറച്ച് നേരം എന്‍റെ മുഖത്ത് നോക്കിയിട്ടും എന്നില്‍ ഭാവമാറ്റമില്ലെന്ന് കണ്ട പാച്ചു ...<br />‘ഇങ്ങനെ തെറ്റല്ലെടോ... പാച്ചു ഉപ്പാക്ക് ആകെ കൂടെള്ള ഒരു മോളല്ലേ പ്പാ...’<br />എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ പിടിച്ച മസിലിന്‍റെ എയറെല്ലാം ശറേന്ന് അഴിച്ചു വിട്ടു.<br />ഒടുവില്‍ ക്രയോണ്‍സ് ശരിയായ രീതിയില്‍ തന്നെ കവറിലിട്ട് എന്നെ നോക്കി ഒരു ഡയലോഗ് കൂടെ പ്രയോഗിച്ചു...<br />‘കഴിഞ്ഞില്ലേ കാര്യം...’<br />(ഇതിനാണൊ ഉപ്പയിങ്ങനെ ബഹളം കൂട്ടിയതെന്നാവില്ല അവള്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് അല്ലേ... ഹേയ് അല്ല)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-6943293317832985465?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-83730355471912859252007-04-03T10:52:00.000+04:002007-04-03T15:27:05.785+04:00<strong>റബീഉല്‍ അവ്വല്‍</strong><br />അജ്ഞതയിലും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിലും മുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനു നടുവില്‍ പിറന്ന് ദൈവവിശ്വാസവും സത്യസന്ധതയും ലാളിത്യവും മാത്രം കൈമുതലാക്കി അവരെ ദൈവവിശ്വാസത്തിന്‍റെയും നന്മയുടേയും പാതയിലേക്ക് നയിച്ച്, സത്യവും സമത്വവും സാഹോദര്യവും നീതിയും എന്തെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് പഠിപ്പിച്ച അന്ത്യപ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ് (സ) യുടെ ജനനവും വഫാത്തും (മരണം) നടന്ന മാസം. പ്രവാചകരെ പറ്റി ഓര്‍ക്കേണ്ടതും അവിടുത്തെ മാര്‍ഗ്ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ പിന്‍പറ്റേണ്ടതും ഒരു ദിനത്തിലോ മാസത്തിലോ ഒതുക്കേണ്ടതല്ല, അതെന്നും ചെയ്യാന്‍ ബാധ്യസ്ഥരാണ് അവിടുത്തെ അനുയായികളെല്ലാം തന്നെ.<br /><br /><strong>സഹജീവി...</strong><br />ഓഫീസില്‍ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്ര, പിറകിലെ സീറ്റില്‍ ഒരു മലയാളി സാമാന്യം ഉച്ചത്തില്‍ ഫോണില്‍ സംസാരി‍ക്കുന്നു...<br /><br />... ‘അടുത്ത മാസം നാട്ടീ പോണം, ഇന്‍സ്റ്റാള്‍മെന്‍റായിട്ട് അന്‍പതിനായിമുറുപ്യ അയപ്പിക്കണം... ആദ്യഅടവ് കൊടുത്താല്‍ മതിയല്ലോ, പിന്നെ തിരിച്ച് വന്നിട്ട് നോക്കാം, ആരുപ്പോ നാട്ടീ വന്ന് മേടിക്കില്ലല്ലോ... അല്ലാണ്ടിപ്പോള്‍ കാശുണ്ടാക്കീട്ടൊന്നും നാട്ടീ പോക്ക് നടക്കില്ല...’<br /><br />ഇതു കേട്ട്, അയാളൊടെനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി... എന്തൊരു നിസ്സാരമായാണ് അയാള്‍ മറ്റൊരാളെ പറ്റിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. സാഹചര്യം നിമിത്തം പറഞ്ഞ അവധിയില്‍ വിത്യാസം വരുന്നത് മനസ്സിലാക്കാം. ഇത് പക്ഷെ, മറ്റുള്ളവന്‍റെ കാശ് വാങ്ങി അവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞ സമയത്തിന് കൊടുക്കാതിരിക്കാന്‍ ആദ്യം തന്നെ പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി നടക്കുന്നവന്‍.<br /><br />അയാള്‍ തുടരുന്നു... ‘ഇനിയിപ്പോ പാസ്സ്പോര്‍ട്ട് കിട്ടെണെങ്കി... അയ്യായിരം വേറെ കാണണം. വീട്ടിലൊരു അത്യാവശ്യം വന്നപ്പോള്‍ പാസ്സ്പ്പോര്‍ട്ട് ജാമ്യം വെച്ചാണ് കാശ് കടം വാങ്ങിയത്...’ നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമായി, പാസ്സ്പോര്‍ട്ട് വെച്ചാണെങ്കിലും കുടുംബത്തിന്‍റെ ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടി പണമുണ്ടാക്കുന്ന പാവം എന്ന സഹതാപമാണോ അപ്പോഴെന്‍റെ മനസ്സില്‍ വന്നത്...! അതോ വിവരദോഷി എന്ന ചിന്തയോ...!<br /><br />തുടരുന്ന സംസാരത്തിനിടയില്‍ മറുതലക്കലുള്ള ആളുടെ വിഷമങ്ങള്‍ കേട്ടു സഹതപിക്കുന്ന അയാളുടെ സ്വരമാണ് പിന്നെ കേട്ടത്...<br /><br />‘നിനക്ക് എത്ര കാശ് വേണം... അത് പറ... ഞാനയപ്പിച്ചോളാം...’ ഇപ്പോളെനിക്ക് വന്നത് ചിരിയാണോ...!<br /><br />മറ്റുള്ളവരെ പറ്റിച്ചാണെങ്കിലും സ്വന്തം കാര്യം നടത്തണമെന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന, കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ പണയം വെക്കുന്ന, സ്വന്തം കഷ്ടപ്പാടിലും മറ്റുള്ളവന്‍റെ കഷ്ടതയില്‍ മനമലിയുന്ന ഈ സഹജീവിയെ നമുക്കെന്തു വിളിക്കാം...! ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ച കാര്യം അയാളിതെല്ലാം വളരെ ലാഘവത്തോടെ കാണുന്നു എന്നതാണ്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776967995497933049-8373035547191285925?l=azhchakurippukal.blogspot.com' alt='' /></div>മുസ്തഫ|musthaphahttp://www.blogger.com/profile/00185512606070555523noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-776967995497933049.post-37621762160873835852007-03-24T11:48:00.000+04:002007-04-03T14:34:35.862+04:00<span style="font-size:100%;"><strong>പിന്നിടുന്ന വര്‍ഷങ്ങള്‍...</strong><br />കുറച്ചു കൂടെ പക്വത, ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള കഴിവ്, ക്ഷമിക്കാനുള്ള മനസ്സ്, പകയും വിദ്വേഷവും കുറയല്‍, ആത്മീയതയോട് കൂടുതല്‍ ചേര്‍ന്നു പോകല്‍... കല്ലെറിഞ്ഞതിനു ശേഷം ആലോചിച്ചിരുന്നിടത്ത്, കല്ലെടുക്കന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ വീണ്ടുമൊന്നുകൂടെ ആലോചിക്കല്‍... ഒരു പരിധി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്ന വര്‍ഷങ്ങള്‍ നേടിത്തരുന്നത് ഇതൊക്കെ തന്നേയാണോ! ആയിരിക്കാം അല്ലേ? ഇപ്പോഴും മുതിര്‍ന്നവര്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നിടത്ത് സംസാരിക്കാന്‍ ആളായിട്ടില്ല എന്നു പറയുന്ന മനസ്സ് മാത്രം കാലങ്ങള്‍ പാഞ്ഞു പോകുന്നതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.<br /><br /><strong>മധുരതരമായ സര്‍പ്രൈസ്...</strong><br />‘പാച്ചു ഉപ്പാക്ക് എന്താ ബര്‍ത്ത് ഡേക്ക് വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നത്... ‘ അഗ്രജ ചോദിച്ചു...<br /><br />‘പാച്ചൂന്‍റെ പൈസെല്ല... പാച്ചു വല്യ കുട്ട്യായിട്ട് സ്കൂളീ പോയിട്ട് ശബളം വാങ്ങീട്ട് വാങ്ങി കൊടുക്കൂലോ...’ പാച്ചു പറഞ്ഞു.<br /><br />‘ഇക്കാടെ പോലെ ഗിഫ്റ്റൊന്നും സര്‍പ്രൈസായി തരാന്‍ എനിക്ക് പറ്റാറില്ല... എല്ലാം ഇക്ക ആദ്യം തന്നെ അറിയും...’ രണ്ട് ദിവസം മുന്‍പ് അഗ്രജ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ശരിയാണ്, ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ച് പോയാണല്ലോ എനിക്ക് വേണ്ടി അഗ്രജയുടെ വക ഗിഫ്റ്റ് പാക്കേജ് (വാച്ച്, പാന്‍റ്സ്, ഷര്‍ട്ട്, ഷൂസ്) തന്നെ വാങ്ങിയത്.<br /><br />ഇന്നലെ രാത്രി സംസാരിച്ചിരുന്നതിലിടക്ക് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു... പിന്നീട് ഉണരുന്നത്...<br /><br />‘ഉപ്പാ... ആപ്പീ റ്റൂ യൂ... ഉപ്പാ ആപ്പീ റ്റൂ യൂ.....’ എന്ന പാച്ചുവിന്‍റെ പറച്ചില്‍ കേട്ടാണ്.<br /><br />നോക്കുമ്പോള്‍ പാച്ചു ഒരു ഗിഫ്റ്റ് പായ്ക്കും പിടിച്ച് എന്‍റെ നെഞ്ചിനോട് ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. അതിനു തൊട്ടു പിറകില്‍ അഗ്രജയും. രണ്ടു പേരുടേയും മുഖങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞ സന്തോഷവും ചിരിയും. ഞാന്‍ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി... സമയം പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... പാച്ചുവിലൂടെ സമ്മാനം - അഗ്രജ കരുതി വെച്ച സര്‍പ്രൈസ്... രണ്ടു പേരുടെയും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും കണ്ണില്‍ കാണുന്നു... ഒപ്പം എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടിയതില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും മധുരമുള്ള ആശംസ - പാച്ചുവില്‍ നിന്ന്... ഇപ്പോഴും അതെന്‍റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നു...<br /><br />‘ഉപ്പാ... ആപ്പീ റ്റൂ യൂ...’<br /><br /><strong>ജന്മദിനത്തിന്‍റെ അവകാശികള്‍...</strong><br />ഒരാളുടെ ജന്മദിനത്തില്‍ ആ വ്യക്തിയേക്കാള്‍ അതിന്‍റെ ഒര്‍മ്മകള്‍ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടാവുക മാതാപിതാക്കാളായിരിക്കില്ലേ! ഇങ്ങിനെ ഒരു തോന്നലുണ്ടാവാന്‍ പാച്ചു ജനിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നു മാത്രം. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ പാടെ വിളിച്ചു...<br /><br />‘എന്താ മോനെ എന്തു പറ്റി... ശബ്ദമൊക്കെ ഒരു മാതിരി...’ എഴുന്നേറ്റ പാടേയുള്ള എന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ട ഉപ്പാക്ക് ആവലാതി.<br /><br />‘ഒന്നൂല്ലപ്പ... ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റതേയുള്ളൂ... ഇന്നത്തെ ദിവസം ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ ഉപ്പാക്ക്...’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...<br /><br />പെട്ടെന്നോര്‍മ്മ വന്നില്ല...<br /><br />‘ഉപ്പാ ആദ്യായിട്ട് ഉപ്പായ ദിവസാണ്...’ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...<br /><br />നിറഞ്ഞ സന്തോഷ ചിരിയും ദീര്‍ഘായുസ്സും നന്മയും നല്‍കണേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയും ലഭിച്ചു...<br /><br />ഉമ്മാക്കും ആദ്യം ഓര്‍മ്മ വന്നില്ല... ഉപ്പ അപ്പോഴേക്കും പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />‘ഉമ്മാക്കോര്‍മ്മണ്ടാ.... മുപ്പത്തഞ്ച് വര്‍ഷം മുന്‍പ്... കിയോ... കിയോ... എന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്...’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...<br /><br />(‘...ഇക്കയെന്താ കോഴിക്കുട്ട്യായിരുന്നോ...‘ അഗ്രജ ഇപ്പുറത്തിരുന്ന് തോട്ടിയിട്ടു)<br /><br />‘പിന്നേ ഓര്‍മ്മല്ലാണ്ടിരിക്കോ... മുപ്പത്തിയഞ്ച് കൊല്ലം... ല്ലേ... അള്ളാ...’ ചിരിയോടും അതിശയത്തോടു�